บริษัทซอฟต์แวร์และผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์เครือข่าย เรียกได้ว่ามีความเชื่อมโยงโดยตรงที่สุด
คำพูดของเฉินอี้ตรงประเด็น
หลิวเกอเปิดบริษัทซอฟต์แวร์ และตอนนี้เขาถูกฆ่าโดยคนที่เข้าใจเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้อง
นี่เป็เบาะแสที่สำคัญมาก
เหตุผลก็ค่อนข้างง่าย
พูดตามตรง ก่อนหน้านี้โจวเย่ปินมุ่งเน้นการสืบสวนไปที่ลายนิ้วมือบนอาวุธสังหาร จึงไม่ได้นึกถึงเื่นี้ชั่วคราว
แน่นอนว่าทิศทางของเขาไม่มีปัญหา เพราะคดีเพิ่งเกิดขึ้น จำเป็ต้องดำเนินการไปทีละขั้นตอน
มีรอยนิ้วมือบนอาวุธสังหารแล้ว จะไม่ตรวจสอบได้อย่างไร?
ในสถานการณ์เช่นนี้ มีความเป็ไปได้สูงมากที่เ้าของลายนิ้วมือจะเป็ฆาตกร
คดีนี้ค่อนข้างพิเศษ ไม่ได้แปลกประหลาด แต่ก็ซับซ้อนอยู่บ้าง
“บริษัทซอฟต์แวร์…”
“ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยี…”
โจวเย่ปินพึมพำสองสามคำ รู้สึกว่ากำลังจับจุดสำคัญได้ อย่างน้อยก็มีทิศทางการคาดเดาในเื่แรงจูงใจแล้ว
ฆาตกรอาจเป็พนักงานในบริษัทของหลิวเกอ?
ความขัดแย้งระหว่างพนักงานกับเ้านายเป็หัวข้อที่ไม่เคยตกยุคในสังคม
พูดง่ายๆ ก็คือความขัดแย้งทางผลประโยชน์
แต่ผลประโยชน์แบบไหนที่ทำให้ฆาตกรไม่ลังเลที่จะลงมือสังหารหลิวเกอ โดยไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา?
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่ได้ข้อสรุป โจวเย่ปินก็มองไปที่เฉินอี้และกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าการตรวจสอบความสัมพันธ์ส่วนตัวของผู้เสียชีวิตเป็งานที่ค่อนข้างเยอะไป คุณหมายความว่ายังไง”
“คุณระบุตัวผู้ต้องสงสัยได้แล้ว? หรือระบุขอบเขตได้แล้ว?”
เฉินอี้ขยี้บุหรี่ทิ้ง “ผู้กองโจวครับ คุณะโเร็วไปหน่อย เราค่อยๆเป็ค่อยๆไป ไม่ต้องรีบ”
“ผมเคยบอกแล้วว่าผมรู้จักหลิวเกอดีมาก รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา แม้แต่ชีวิตส่วนตัวของเขา”
“ถ้าอย่างนั้น…”
“เดี๋ยว!” โจวเย่ปินขัดจังหวะกะทันหัน “เมื่อพูดถึงความสัมพันธ์ของคุณกับหลิวเกอ ผมอยากถามคุณสักหน่อย”
“เขาตายแล้ว คุณดูเหมือนจะไม่เสียใจเลย”
เฉินอี้บ่นในใจว่าอีกฝ่ายพูดมาก ทนตอบอย่างใจเย็นว่า “ความเศร้าเสียใจไม่ได้แสดงออกทางสีหน้าเสมอไปหรอกครับ”
“ยิ่งไปกว่านั้น... ผมเคยเห็นคนตายมามากเกินไป”
เคยเห็นคนตายมามากเกินไป?!
คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของโจวเย่ปินเปลี่ยนไป จากนั้นสายตาของเขาก็เฉียบคมขึ้น “เห็นที่ไหน?”
เฉินอี้ “ในฝัน”
สีหน้าของโจวเย่ปินมืดลง คุณกำลังไร้สาระกับผมอยู่เหรอ?
เฉินอี้โบกมือพร้อมหัวเราะ “พอแล้วครับผู้กองโจว เรามาคุยเื่ที่เกี่ยวกับคดีกันเถอะ”
“เมื่อกี้พูดถึงเื่ที่รู้จักหลิวเกอ คุณรู้ไหมว่าทำไมเขาถึงมาขอยืมเงินผม”
โจวเย่ปินถามโดยไม่รู้ตัว “ทำไม”
เฉินอี้ “เพราะบริษัทของเขามีปัญหา ผลประกอบการไม่ดีเท่าเมื่อก่อน รายรับไม่พอกับรายจ่าย”
“แม้แต่เงินเดือนพนักงานก็แทบจะจ่ายไม่ไหวแล้ว”
“ถ้าเป็แบบนี้ต่อไป บริษัทจะต้องปิดตัวลง”
“แต่หลังจากที่ได้เงินสามแสนจากผมไป บริษัทก็กลับมาฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ได้รับงานใหญ่หลายงาน”
“คุณไม่รู้สึกแปลกใจเหรอ”
โจวเย่ปินลูบเครา “จุดที่แปลกคือตรงไหน”
เฉินอี้หัวเราะเบาๆ “ดูเหมือนผู้กองโจวจะไม่ค่อยเข้าใจบริษัทซอฟต์แวร์เท่าไหร่”
“บริษัทซอฟต์แวร์ไม่ได้พึ่งพาการขาย แต่พึ่งพาเทคโนโลยี”
“ถ้าไม่มีเทคโนโลยีหลัก ต่อให้คุณดึงนักขายเก่งที่สุดในประเทศมา ก็ไม่มีประโยชน์”
“อุตสาหกรรมซอฟต์แวร์มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว หากไม่มีบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญก็ง่ายที่จะถูกตลาดคัดออก สิ่งที่หลิวเกอขาดไปคือเทคโนโลยีซอฟต์แวร์ระดับกลางถึงสูงที่สนับสนุนการอยู่รอดของบริษัท”
“พูดให้เป็ศัพท์เทคนิคหน่อยก็คือ โค้ดหลัก”
“ดังนั้นผมคิดว่าหลิวเกอคงไม่ได้เอาเงินสามแสนไปทำอย่างอื่นหรอกครับ น่าจะไปซื้อโค้ดหลักที่ไม่สามารถคัดลอกได้”
“ผมแค่ยกตัวอย่างนะครับ อาจจะไม่ใช่โค้ด แต่ต้องเกี่ยวข้องกับการพัฒนาบริษัทแน่นอน”
“เขาทำสำเร็จแล้ว บริษัทถึงกลับมาฟื้นตัวได้”
โจวเย่ปินฟังคำพูดของเฉินอี้อย่างตั้งใจ เงียบไปนาน ก่อนจะพยักหน้า “ตามที่คุณว่ามา ก็มีเหตุผลดี”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฆาตกรล่ะ”
“คุณหมายความว่าคนที่ช่วยให้บริษัทของหลิวเกอกลับมาฟื้นตัวได้ คือฆาตกรอย่างนั้นหรือ”
เฉินอี้ “ความเป็ไปได้สูงมาก”
โจวเย่ปินตั้งคำถาม “แต่… ไม่ได้จ่ายเงินไปแล้วเหรอ ทำไมถึงต้องฆ่าด้วย”
เฉินอี้ “สำหรับอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แล้ว เงินสามแสนถือว่าน้อยมากที่จะสนับสนุนให้บริษัทเติบโตอย่างรวดเร็ว”
“ผมคาดว่าเงินสามแสนเป็เพียงเงินมัดจำ หรือเงินล่วงหน้า หลิวเกอน่าจะสัญญาผลประโยชน์อื่นๆด้วย”
“แต่ต่อมาบริษัทเติบโตเร็วเกินไป กำไรสูงเกินไป หลิวเกอก็เลยกลับคำ”
โจวเย่ปินรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง
ไม่นานเขาก็คิดออก
“เื่สำคัญขนาดนี้ จะไม่มีเซ็นสัญญากันเหรอ”
“ตอนนี้เป็สังคมที่ยึดหลักกฎหมาย ทำอะไรก็ต้องเซ็นสัญญา แม้แต่ซื้อของก็ยังมีใบเสร็จ”
เฉินอี้ยิ้ม “ผู้กองโจวตอบสนองเร็วมาก สมแล้วที่เป็ผู้กอง”
“นี่คือปัญหาที่ผมกำลังจะพูดถึงต่อไป”
“ถ้าเป็คุณ ในสถานการณ์คล้ายๆ กัน เหตุผลอะไรจะทำให้คุณไม่เซ็นสัญญา”
โจวเย่ปินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหลุดปากออกมาว่า “ความไว้ใจ และสนิทกับอีกฝ่ายมาก… หืม?”
ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็แข็งค้าง
“ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ได้ประเมินเบื้องต้นแล้วว่าฆาตกรเป็คนรู้จัก เกือบลืมไปเลย”
ไม่ใช่ว่าสมองเขาตามไม่ทัน ท้ายที่สุดเขาก็เป็ผู้กองทีมสืบสวนอาชญากรรมของสำนักงานตำรวจนครบาลหยางเฉิง เพียงแต่คำพูดของเฉินอี้ทำให้ความคิดของเขามุ่งเน้นไปที่จุดนึงมากเกินไป จนขาดความว่องไวในการกระจายความสนใจ
เมื่อคุยกันมาถึงจุดนี้ สีหน้าของโจวเย่ปินก็จริงจังขึ้น และกล่าวเสียงต่ำ “นั่นหมายความว่า ฆาตกรมีความสัมพันธ์ที่ดีเยี่ยมกับหลิวเกอ”
“และคนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีเยี่ยมกับหลิวเกอ คุณก็ต้องรู้จักแน่นอน!”
เฉินอี้หาวออกมา ใบหน้ามีรอยยิ้ม “ใช่ครับ”
“นั่นเป็เหตุผลที่ผมบอกว่าจะหาฆาตกรเจอภายในหนึ่งวัน”
“เพราะเข้าใจ จึงมั่นใจ”
ความเข้าใจบวกกับทักษะระดับสุดยอด เฉินอี้มองคดีนี้แทบจะเหมือนมุมมองของพระเ้า
ตราบใดที่เขามีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลที่เกี่ยวข้องทั้งหมด เวลาหนึ่งวันก็เพียงพอแล้ว
โจวเย่ปินเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปข้างเ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งที่กำลังทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
เขาก้มตัวลงพูดอะไรบางอย่างกับอีกฝ่าย จากนั้นก็รับกระดาษหลายแผ่นกลับมา
ยื่นเอกสารที่มีตัวอักษรยั้วเยี้ยให้เฉินอี้ แล้วนั่งลงที่เดิม
เฉินอี้รับมาแล้วกวาดสายตาดูแวบหนึ่ง “ผู้กองโจวคิดเหมือนผมเลย ฉลาดจริงๆ”
โจวเย่ปินกลอกตาเล็กน้อยแล้วยิ้ม “ตำรวจทุกคนก็ต้องตรวจสอบบันทึกการโทรอยู่แล้ว มันเกี่ยวอะไรกับความฉลาดกันเล่า”
“คุณนี่ช่างประจบประแจงจริงๆ”
เฉินอี้ยิ้มแล้วเริ่มพลิกดูบันทึกการโทรในมือ
ละเอียดมาก
บันทึกการโทรทั้งหมดของผู้เสียชีวิตหลิวเกอในหนึ่งสัปดาห์ก่อนถูกฆาตรกรรม มีอยู่ทั้งหมด แถมยังระบุเวลาโทรอย่างแม่นยำ
กระทั่งหน้าเบอร์โทรศัพท์ยังมีชื่อที่บันทึกไว้ในสมุดโทรศัพท์
เ้าหน้าที่ตำรวจที่ทำงานนั้นจริงจังมาก ไม่มีความประมาทเลยแม้แต่น้อย
การเสียชีวิตผิดธรรมชาติ โทรศัพท์จะถูกตรวจสอบอย่างละเอียด ไม่เพียงบันทึกการโทร ยังรวมถึงบันทึกการสนทนาWeChat, บันทึกการซื้อของ ฯลฯ
ดังนั้นจึงมีคำพูดเล่นๆ บนอินเทอร์เน็ตว่า “ไม่ต้องตรวจสอบแล้ว ฉันฆ่าตัวตายเอง”
ต่อท้ายด้วย “แม้กายแตกสลายก็ไม่กลัว ขอเพียงความบริสุทธิ์คงอยู่ชั่วกาล”
302K
![[จบ] ระบบกลืนกินพรสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667199691_86625281.webp)
