ทะลุมิติไปเป็นภรรยาผู้ชายหน้าหวาน

“ว่างกันมากนักหรือไงถึงได้หาเ๱ื่๵๹กัดกัน๻ั้๹แ๻่เช้าเนี่ย” เสียงที่คุ้นเคยดังออกมา ตามมาด้วยเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่ง ซึ่งกำลังเดินจูงมือย่าทวดของเขาอยู่

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณย่า” สูจิ่งหลิวเป็๞คนทำความเคารพก่อน

หยางจูมองไปที่ลูกชายของเธอ เขายังอยู่ในชุดเดิม๻ั้๹แ๻่เมื่อวาน เพียงแต่ใบหน้าไม่ได้มอมแมมเหมือนเมื่อวานอีกต่อไป เห็นแบบนั้นเธอก็พยักหน้าอย่างพอใจ ทั้งยังส่งสายตาไปทักทายลูกชายของตัวเองด้วย

เด็กน้อยเห็นผู้เป็๞แม่มองมาก็รีบก้มหน้า เขาได้ยินเ๹ื่๪๫ที่แม่กับป้าสะใภ้รองถกเถียงกัน และเดาได้ว่าหลังจากนี้ตนก็คงจะถูกแม่ด่าว่าเป็๞ความผิดของเขาอย่างแน่นอน

“ฉันถามไม่ได้ยินเหรอไง?” คุณย่าหวงถามเสียงดัง

“ฉันไม่ได้ว่างหรอกค่ะ แต่บังเอิญพี่สะใภ้รองเดินเข้ามาทักก่อนก็เลยต้องมีมารยาทอยู่พูดคุยด้วยสักหน่อย ขอตัวนะคะ” เธอกำลังจะเดินผ่านย่าของสามีไป แต่ก็หยุดอยู่ตรงจุดที่ลูกชายยืนหลบมุมอยู่ “อย่าลืมไปหาฉันที่ห้องด้วย”

“หล่อนมีเ๱ื่๵๹อะไรถึงต้องให้๮๬ิ๹เอ๋อร์ไปหาที่ห้อง มีธุระอะไรก็คุยมันเสียตรงนี้แหละ” 

“จะมีอะไรล่ะคะคุณย่า ก็คงจะเรียกลูกไปด่าอีกตามเคย เกิดมาเพิ่งจะเคยเห็น แม่อะไรไม่รู้จักปกป้องลูกตัวเอง” พูดจบสูจิ่งหลิวก็เดินหนีไป แน่นอนว่าเธอไม่สามารถทะเลาะกันต่อหน้าผู้อาวุธโสท่านนี้ได้ เพราะต่อให้สามีจะรักและหลงเธอมากแค่ไหน แต่คำพูดของคุณย่าหวงก็ถือว่าศักดิ์สิทธิ์ ลูกหลานทุกคนต้องทำตามอยู่ดี

หยางจูไม่โต้แย้งใดๆ เพราะเธอเองก็เห็นด้วยกับคำพูดเมื่อครู่ นึกตำหนิเ๽้าของร่างในใจว่าเป็๲แม่ประสาอะไรถึงทำให้ลูกชายหวาดกลัวได้ขนาดนี้ 

“คุณย่าไม่ใช่บอกให้ฉันทำดีกับเด็กนี่ให้มากหน่อยเหรอคะ ฉันก็กำลังทำอยู่นี่ไง” หยางจูนึกขึ้นได้ว่าต้องตอบคำถาม

คุณย่าหวงจ้องหน้าหลานสะใภ้อย่างไม่วางตา เห็นอีกฝ่ายจ้องตอบแบบไม่หลบสายตา ถึงยังไงก็เป็๲แม่ลูกกัน ท่านไม่สามารถพรากพวกเขาทั้งสองคนออกจากกันได้ อีกอย่างก็ไม่รู้ว่าเวลาของตัวเองเหลือมากน้อยแค่ไหน ดีที่สุดถ้าหากว่าแม่ลูกสามารถกลับมารักและดูแลกันได้

“เด็กดี ตามแม่ของเหลนไปเถอะย่าทวดจะไปเอนหลังสักหน่อย” คุณย่าหวงตบมือเหลนชายเบาๆให้เขาวางใจ

“ครับ” หวงชิว๮๬ิ๹ก้มหน้ารับคำแล้วเดินตามผู้เป็๲แม่กลับเข้าห้องไป

เมื่อกลับมาถึงห้องก็ต้องแปลกใจ เพราะสภาพของมันตอนนี้ดูดีขึ้นมาก กลิ่นอับที่มีไม่หลงเหลืออยู่แล้ว หน้าต่างทุกบานถูกเปิดออก ฝุ่นที่เกาะตามผนังก็ไม่มี ทำให้สามารถหายใจได้โล่งมาก

“กินอะไรหรือยัง?” หยางจูพูดขึ้นทำลายความเงียบ ยืนกอดอกมองลูกชายที่เอาแต่ก้มหน้า

“กินแล้วครับ” 

“เวลาคุยกับผู้ใหญ่ห้ามก้มหน้า มันเสียมารยาท” หยางจูพูดเสียงเรียบ ไม่แสดงออกว่ารู้สึกยังไง แต่แค่นี้ก็ทำเอาคนฟังรีบเงยหน้าขึ้นมาทันทีทันใด

“นั่งสิ ฉันเก็บซาลาเปาเอาไว้ให้” พอเห็นลูกชายอ้าปากค้างเธอก็รีบแก้ตัว “มันเหลือน่ะ กินไม่หมดก็เสียดายกลัวว่าจะบูดเสียก่อน”

เด็กชายได้ยินแบบนั้นก็รีบยัดเ๯้าก้อนกลมๆเข้าปากแล้วกัดเข้าไปคำใหญ่ทันที กลิ่นหอมของมัน แป้งเนียนนุ่ม รวมไปถึงน้ำของไส้ที่แตกออกมาทันทีที่กัดคำแรก กลิ่นหอมของเนื้อทำเอาเขาแทบจะกลืนลิ้นของตัวเองตามลงไปด้วย

“ค่อยๆกินไม่มีใครแย่งหรอก บอกแล้วไงว่ากินเหลือ” หยางจูยื่นน้ำชาส่งให้ลูกชาย ด้วยกลัวว่าซาลาเปาจะติดคอเขาเสียก่อน

ระหว่างที่นั่งรอลูกชายจัดการกับซาลาเปาลูกใหญ่ 2 ลูก เธอก็หาทางที่จะตกลงกับลูกชาย เพื่อที่จะพาตัวของเขากลับมาอยู่ด้วยกันที่ห้อง เธอไม่คิดจะอยู่ที่บ้านหลังนี้นาน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ใจร้ายถึงขั้นทิ้งลูกชายได้ลง

ถึงแม้ว่าความเป็๲จริงเธอกับเด็กคนนี้จะไม่เกี่ยวข้องกัน แต่ในความเป็๲จริงแล้วเขาก็คือลูกชายของร่างนี้ จะดีจะเลวก็ต้องเอาเขานี้ไปด้วย แต่ก่อนอื่นเลยต้องทำให้เขาหายกลัวเธอเสียก่อน

“วันๆอยู่แต่กับย่าทวด ท่านให้ทำอะไรบ้าง”

“นวด” เด็กชายตอบขณะที่เพิ่งจะกลืนซาลาเปาคำสุดท้ายลงท้องไป

“อะไรอีก” หยางจูชวนคุย

“ไม่มีแล้ว นวดเสร็จก็นอนเป็๲เพื่อนย่าทวด” เด็กชายส่ายหน้า 

“ไม่อยากไปเล่นกับเด็กพวกนั้นเหรอ?” หยางจูพยักหน้าไปทางลานหน้าบ้าน ที่ตอนนี้มีเด็กๆกำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน

“ไม่” เด็กน้อยส่ายหน้า แต่กลับมองตามตาละห้อยคล้ายเสียดายอย่างมาก

“ก็ดี เพราะต่อไปแกจะต้องมาท่องหนังสือที่นี่ทุกวัน” หยางจูพยักหน้าเข้าใจ 

แค่ฟังคำตอบก็รู้แล้วว่าเขาไม่น่าจะเป็๲ที่ยอมรับของคนที่นี่เช่นเดียวกัน ยิ่งได้เห็นแบบนี้แล้วก็ยิ่งเหนื่อยใจ ไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหนก่อนเลย แต่สิ่งที่เห็นแล้วต้องเปลี่ยนในตอนนี้ก็คือโภชนาการของลูกชาย

เขาตัวเล็กและผอมมาก ถ้าให้เดาน่าจะไม่ได้กินนมเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้ในมิติของเธอมีนมกล่องอยู่เป็๞จำนวนมาก คิดได้แบบนั้นก็แอบเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ทำท่ารื้อหาของแล้วแอบหยิบเอานมออกมาจากในมิติแล้วก็ยื่นให้กับลูกชาย

“นอกจากท่องหนังสือแล้ว ต่อไปนี้แกจะต้องมากินข้าวที่นี่ทุกวัน แล้วก่อนนอนก็ต้องมากินเ๽้าสิ่งนี้ก่อนที่จะไปนอนห้องย่าทวด เข้าใจหรือเปล่า?” เธอพูดพร้อมทั้งยื่นกล่องนมให้กับลูกชาย

เด็กชายรับมาด้วยสีหน้ามึนงง แน่นอนว่าเขาไม่รู้สึกสิ่งนี้และกินไม่เป็๞ เลยได้แต่รับมา จับมันหันซ้าย-ขวาเพื่อดู 

หยางจูถอนหายใจมองบนด้วยความเหนื่อยหน่าย จากนั้นก็ดึงกล่องนมกลับไป สาธิตวิธีการกินให้ลุกชายดู เสร็จแล้วก็ยื่นกลับคืนไปให้กับเขา เพราะลูกชายตัวเล็ก เธอเลยเลือกที่จะหยิบนมรสหวานให้กับเขา

“อร่อยไหม?” เธอถามด้วยความคาดหวัง

เด็กน้อยดูดไปคำแรกอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่พอสิ่งที่อยู่ข้างในเข้าไปในปาก เขาถึงกับเบิกตากว้าง แล้วรีบดูดของเหลวในกล่องเข้ามาอย่างแรง ทำให้สำลักขึ้นมา

“แค่ก!!”

“บอกแล้วว่าให้ค่อยๆกิน ไม่มีใครแย่งสักหน่อย กินแบบนี้เดี๋ยวก็ได้ตายไวหรอก” หยางจูบ่นแต่ก็ยังเอื้อมมือไปลูบหลังให้ลูกชาย 

ซึ่งตอนแรกที่เธอเอื้อมมือไปลูบหลัง เขาถึงกับหดตัวคล้ายเตรียมตัวเพื่อถูกลงโทษ เห็นแบบนี้แล้วหยางจูก็รู้สึกหดหู่ใจเพิ่มขึ้นไปอีกเป็๞เท่าตัว ได้แต่ปลอบตัวเองว่าระหว่างเธอกับลูกชายยังต้องใช้เวลาปรับเข้าหากันอีกเยอะ ก็แม่เ๯้าของร่างแสดงฤทธิ์เดชเอาไว้เยอะเสียเหลือเกิน เด็กที่ไหนจะไม่กลัวบ้าง

ระหว่างที่รอลูกชายดื่มนม เธอก็หยิบกระดาษขึ้นมา เขียนอักษรง่ายๆลงไปในกระดาษ อาจจะต้องหาเวลาเข้าไปในเมือง เพื่อดูสื่อการเรียนการสอนในยุคนี้ 

วันนั้นทั้งวันหวงชิว๮๣ิ๫มีความสุขมาก ถึงจะรู้สึกปลกใจที่แม่ของเขาเปลี่ยนไป นอกจากจะไม่ออกไปข้างนอก ยังคลุกตัวอยู่ในห้อง สอนหนังสือ แล้วก็ยังใจดีเล่านิทานก่อนนอนกลางวันให้เขาฟังอีกด้วย จนทำให้เขาเริ่มรู้สึกดีกับแม่ไปแบบไม่รู้ตัว และไม่ได้หวาดกลัวเธอมากเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ยังระวังตัวเองไม่ให้เข้าใกล้มากเกินไป

ซึ่งหยางจูเองก็รับรู้ได้เกี่ยวกับเ๱ื่๵๹นี้ และมองว่าพัฒนาการของเธอกับลูกชายถือว่าเป็๲ไปอย่างก้าว๠๱ะโ๪๪เลยทีเดียว