ตัวร้ายอย่างข้า จะต้องรอดจนถึงตอนจบให้ได้

จางเหวินเซียวนอนยิ้มอย่างมีความสุขอยู่บนเตียง ก่อนจะกระชับอ้อมกอดของตัวเองแน่นขึ้น เมื่อเจ้าตัวพบเจอสิ่งของที่ถูกใจ

โดยมีสายตาของหยางจ้าวฉวนนอนมองใบหน้าของจางเหวินเซียวไม่ห่างมากนัก มุมปากของเขายกยิ้มให้กับภาพที่เห็นอย่างพอใจ ก่อนจะกระชับอ้อมกอดของตัวเองให้แน่นขึ้นเช่นกัน

เมื่อได้รับแรงกอดรัดจนแทบจะหายใจไม่ออก หัวคิ้วของจางเหวินเซียวจึงขมวดเข้าหากันอย่างคนสงสัย ด้วยแรงกอดรัดในตอนนี้ก็มีมากเสียจนจางเหวินเซียวแทบจะขยับตัวไม่ได้ เจ้าตัวจึงรีบลืมตาขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่าหยางจ้าวฉวนนอนส่งยิ้มให้กับตนเองอยู่

"!"

"..."

จางเหวินเซียวถึงกับอ้าปากค้างเพราะพูดอะไรไม่ออก ความอ่อนเพลียที่เคยมีก่อนหน้านี้ก็หายไปจนหมดสิ้น ก่อนจะมีเสียงของหยางจ้าวฉวนเอ่ยพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี

"ตื่นแล้วหรือ ฮูหยินของข้า"

"..."

เอ่ยคำพูดของตัวเองจบ หยางจ้าวฉวนก็กระชับกอดจางเหวินเซียวแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยพูดออกมาอีกครั้ง

"เหวินเซียว ค่ำคืนที่ผ่านมาเจ้ารู้ตัวหรือไม่ ว่าเจ้าพยายามจะลวนลามข้าแทบจะทั้งคืน"

"อะ อะไรนะหยางจ้าวฉวน ท่านว่าข้าจะลวนลามท่านอย่าง อย่างนั้นหรือ"

จางเหวินเซียวแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เมื่อได้ฟังในสิ่งที่หยางจ้าวฉวยเอ่ยพูดบอกออกมา

"จะเป็นไปได้อย่างไรท่านแม่ทัพหยาง ข้านะหรือคิดจะลวนลามท่าน ท่านคงจะเข้าใจผิดแล้ว"

จางเหวินเซียวเอ่ยคำพูดของตัวเองจบก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ แต่ภายในใจก็แอบคิดตามกับคำพูดของหยางจ้าวฉวน ถ้าเกิดคำพูดที่หยางจ้าวฉวนพูดออกมาเป็นเรื่องจริงแล้วตนจะทำเช่นไร

หยางจ้าวฉวนมองใบหน้าของจางเหวินเซียวอีกครั้ง และครั้งนี้เขาก็เห็นว่าใบหน้าของจางเหวินเซียวมีความสงสัยในคำพูดของเขา หยางจ้าวฉวนจึงไม่คิดที่จะปล่อยโอกาสให้หลุดลอดไปอย่างแน่นอน

"เจ้าอยากจะรู้หรือไม่เหวินเซียว ว่าค่ำคืนที่ผ่านมา เจ้าพยายามจะทำอะไรกับข้าบ้าง"

"?"

ถึงจางเหวินเซียวจะอยากรู้และมีความสงสัยมากเพียงไร เจ้าตัวก็ไม่คิดที่จะเอ่ยถามออกไปอยู่แล้ว เพราะรู้ดีว่า ตนเองจะต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบให้กับหยางจ้าวฉวนอย่างแน่นอน

"ข้าไม่อยากรู้หรอกหยางจ้าวฉวน เอาไว้ข้าไปถามกับเสี่ยวจินเองก็ได้ ว่าข้าทำอย่างที่ท่านเอ่ยออกมาหรือไม่"

ได้ยินคำพูดของจางเหวินเซียวที่พูดออกมา มีหรือที่หยางจ้าวฉวนจะยอมหยุดอยู่เพียงแค่นี้ เขาก้มลงไปใกล้ใบหน้าของคนที่นอนอยู่ แล้วเอ่ยพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

"ไม่ต้องไปรอถามกับเสี่ยวจินหรอกเหวินเซียว ข้าจะทำให้เจ้าดูเอง"

"!"

หยางจ้าวฉวนเอ่ยคำพูดของตัวเองจบ เขาก็มอบจูบที่อ่อนหวานให้กับคนที่นอนอยู่ทันที เขาขบเม้มไม่ถึงกับแรงมากนัก แต่ก็สร้างความอ่อนหวานและอบอุ่นในจูบนั้น

จางเหวินเซียวถึงกับตัวนิ่งค้างและทำอะไรไม่ถูก หัวใจของจางเหวินเซียวเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อได้รับจูบที่อ่อนหวานและนุ่มนวลจากหยางจ้าวฉวนที่มอบให้ จางเหวินเซียวจึงหลับตาลงอย่างๆ พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว ที่หยางจ้าวฉวนยังคงมอบจูบและขบเม้มกลีบปากของคนตรงหน้า ก่อนที่เขาจะถอนจูบออกมาจากปากอ่อนนุ่มอย่างเสียดาย แล้วส่งยิ้มหวานพร้อมกับความอบอุ่นให้กับให้กับจางเหวินเซียว

"เหวินเซียว..."

"..."

หยางจ้าวฉวนใช้มือของเขาจับที่ใบหน้าของจางเหวินเซียวให้หันขึ้นมา แล้วสบตามองไปที่ดวงตาคู่นั้นเพื่อสื่อความหมายที่อยู่ในใจของตัวเอง

จางเหวินเซียวไม่คิดว่าหยางจ้าวฉวนจะทำเช่นนี้กับตนเองได้ ทั้งคำพูดและท่าทางของหยางจ้าวฉวนในเวลานี้ ก็ช่างอ่อนหวานและอบอุ่นยิ่งนัก จึงทำให้ใจดวงน้อยของจางเหวินเซียวเต้นแรงขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

"เหวินเซียว ทุกอย่างที่ข้าทำกับเจ้าในวันนี้ ล้วนมาจากหัวใจของข้าที่มันเรียกร้อง ข้าขอโอกาสสักครั้งจะได้หรือไม่ เหวินเซียว"