พลิกชะตาคราที่สาม {ย้อนเวลา}

บทที่ 15 เดินเข้าถ้ำเสือ

เรวัชรับรู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นพร้อมๆ กับเขมจิรา โดยที่ตัวเขาไปถึงที่โรงเรียนแห่งนั้นก่อนเธอเสียอีก ทว่ากลับไม่ได้ปรากฏตัวให้คนอื่นๆ ได้เห็น ทำเพียงแค่แอบมองจากด้านนอกเท่านั้น

เขายอมรับว่าค่อนข้างแปลกใจกับวิธีการรับมือของบัลลังก์ไม่น้อย คิดไม่ถึงว่าเด็กคนนั้นจะฉลาดรอบคอบเกินเด็กทั่วไป โดยเฉพาะเรื่องที่เด็กคนนั้นเกริ่นให้ทุกคนเริ่มสงสัยในตัวของครูวารุณี ก่อนจะกระแทกซ้ำด้วยการพูดถึงเรื่องที่เธอลงโทษเด็กในห้อง จนหลายคนเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้

เข้าใจแล้วว่าทำไมช่อม่วงถึงต้องการตัวของบัลลังก์กลับไปที่ตระกูลเทวราช

สาเหตุที่เด็กชายที่ชื่อเชนคนนั้นมีท่าทางหวาดกลัว นั่นคงเป็นเพราะว่าโดนครูวารุณีและลูกชายคอยควบคุมมาตั้งแต่เด็ก จนถึงขั้นไม่กล้าต่อสู้เพื่อตัวเองเสียด้วยซ้ำ

“ถ้าคนรักเรา เขาจะโอบกอดอย่างนั้นเหรอ” เรวัชเอ่ยทวนซ้ำประโยคของบัลลังก์ ภายในใจรู้สึกวนเวียนกับคำพูดนี้ไม่หยุด

เขมจิราบอกลูกชายแบบนั้นจริงๆ เหรอ

ก็ต้องยอมรับว่าคำพูดนั้นช่างดูอ่อนโยนและน่าประทับใจไม่น้อย

“พี่ครับ จะไปที่โรงพยาบาลเลยไหม ดูเหมือนว่าทั้งสองคนนั้นจะบาดเจ็บไม่น้อยเลย”

“ก็ต้องเจ็บแน่อยู่แล้วสิ กล้าไปมีเรื่องกับเด็กมัธยม ทั้งที่ตัวเองพึ่งจะขึ้นชั้นประถมแท้ๆ” เรวัชเริ่มบ่นเด็กทั้งสองที่ไม่รู้จักประมาณตน “แต่ก็เอาเถอะ แวะไปดูสักหน่อยแล้วกัน”

‘แวะไปดูสักหน่อยแล้วกันงั้นเหรอ? ต้นน้ำเป็นลูกชายของเขาแล้ว แน่นอนว่าก็ต้องไปดูอยู่แล้วสิ’ เขตในใจครุ่นคิดกับคำพูดนั้นพี่ชาย บางทีเขาอาจจะไม่ได้หมายถึงต้นน้ำ

เรวัชและเขตมุ่งตรงไปที่โรงพยาบาล และเห็นว่าเขมจิรานั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“ทั้งสองคนเป็นอย่างไรบ้าง” เรวัชถาม

“ตอนนี้พวกเขากำลังทำแผลอยู่ เสร็จแล้วก็คงกลับบ้านได้” เขมจิราตอบ

“งั้นผมเข้าไปดูพวกเขาสักหน่อยแล้วกัน คุณไม่เข้ามาด้วยกันเหรอ”

“ฉันขอสงบสติอารมณ์ตัวเองอยู่ข้างนอก คุณเข้าไปก่อนเถอะ”

“ตามใจ”

เรวัชเดินเข้ามาด้านใน สายตามองไปเห็นเด็กทั้งสองคนที่กำลังนั่งทำแผลอยู่ โดยต้องถอดเสื้อออก เผยให้เห็นรอยช้ำบางส่วน เรวัชเข้าใจแล้วว่าทำไมเขมจิราจึงเลือกที่จะรออยู่ด้านนอก หากมองรอยแผลพวกนี้นานๆ บางทีหญิงคนนั้นอาจควบคุมตัวเองไม่อยู่แน่

“เขาเป็นอย่างไรบ้างครับคุณหมอ”

“ร่างกายไม่มีกระดูกส่วนไหนแตกหัก แต่มีรอยฟกช้ำในร่มผ้าอยู่หลายจุด ของเด็กคนนี้อยู่ที่หน้าท้องและลำคอ ส่วนเด็กคนนี้ที่ด้านหลังและใบหน้าของเขายังบวมช้ำหนักอีกด้วย แนะนำว่าสองสามวันนี้ให้พักอยู่บ้านจะดีกว่านะครับ”

“ได้ครับ”

“แล้วคืนนี้ต้องระวังให้ดี ดึกๆ ทั้งสองคนอาจจะมีไข้ได้นะครับ”

“งั้นคืนนี้นอนที่โรงพยาบาลก่อนแล้วกัน” เรวัชพูดขึ้น

“ไม่นอน” เด็กทั้งสองคนพูดพร้อมกัน

“พวกนายไม่มีสิทธิ์เลือก” เขาหันไปดุเด็กๆ

“คุณหมอก็บอกแล้วว่าพวกเราสามารถกลับบ้านได้ แล้วทำไมผมต้องนอนอยู่ที่โรงพยาบาลด้วยล่ะ” บัลลังก์แย้ง

“อย่าบอกนะว่าคิดจะกลับบ้าน” เรวัชพูดอย่างรู้ทัน “นายลืมไปแล้วเหรอว่าตระกูลเทวราชต้องการตัวนาย ถ้าพวกเขารู้เรื่องนี้เข้าล่ะก็ คิดว่าทั้งแม่และนายจะนอนอยู่เฉยๆ ได้เหรอ”

เรวัชพูดถูกต้อง คนของตระกูลคงจะใช้ข้ออ้างนี้เรียกตัวของเขาและแม่กลับเข้าไปอีกครั้งหนึ่ง

“แปลว่านายกับพี่เขมอยู่ที่บ้านไม่ได้แล้วสิ” ต้นน้ำเสริม

“ตอนนี้คนอื่นๆ ในตระกูลคงต้องรู้เรื่องแล้วแน่ๆ” บัลลังก์พึมพำ เนื่องจากคุณย่าทวดได้บริจาคเงินสนับสนุนให้โรงเรียนนี้มาโดยตลอด หากเกิดเรื่องขึ้นมาพวกเขาคงโทรสายตรงดิ่งไปหาแน่

“แล้วนายกับพี่เขมจะไปพักที่ไหนล่ะ บ้านของตายายเหรอ” ต้นน้ำเอ่ยถาม เขาจำได้ว่าก่อนจะย้ายมาอยู่กับพี่เขม เธอได้ฝากให้พ่อแม่ของเธอดูแลเขา และทั้งสองคนก็ดูแลเขาเป็นอย่างดี

“ไม่ได้ คุณตาสนิทกับคุณย่าทวด ถ้ากลับไปที่บ้านหลังนั้นคงต้องถูกเขาบังคับแน่”

เรวัชเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเด็กทั้งสองก็พอจะเดาได้ว่าเด็กน้อยคิดอะไรอยู่ จึงเดินออกไปหาคนที่รออยู่ด้านนอก ตอนนี้เธอคล้ายจะอารมณ์เย็นกว่าเดิม

“คุณต้องไปพักที่คฤหาสน์ของผม” เขาโพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เขมจิรารู้ดีว่าชายตรงหน้าหมายความว่าอย่างไร เขาคงจะรู้ความเป็นไปของตระกูลเทวราชอยู่พอสมควร ที่จู่ๆ กล้าให้ความช่วยเหลือคงเพราะต้องการอะไรบางอย่าง

“ตอนนี้คุณคงกลับไปที่บ้านของตัวเองหรือบ้านของพ่อแม่ไม่ได้อยู่แล้วนี่ ถ้าจะไปอยู่ที่อื่นก็คงถูกจับกลับไปอยู่ดี ที่บ้านของผมเป็นทางรอดสุดท้ายของคุณแล้ว”

เรวัชเอ่ยไม่ผิด หูตาของตระกูลเทวราชกว้างไกลขนาดไหนมีแต่ตัวเธอที่รู้ดีที่สุด

“พูดอะไรสักอย่างสิ อย่าเอาแต่เงียบ” เขาเร่งรัด

“คุณทำแบบนี้ทำไม”

“ไม่มีเหตุผล” เขายักไหล่ปฏิเสธ ก่อนจะเร่งรัดเอาคำตอบอีกรอบ “จะไปหรือไม่ไป”

“ไป ฉันจะไปอยู่ที่นั่นสักระยะหนึ่ง”

เขมจิราตอบรับข้อเสนอของเขาอย่างง่ายดาย จนอีกฝ่ายถึงกับเลิกคิ้วแปลกใจกับคำตอบ คิดว่าเธอจะเล่นตัวและเอ่ยปฏิเสธมากกว่านี้เสียอีก

“เฮ้อ ไม่เห็นจะสนุกเลยสักนิด” เรวัชเอ่ยอย่างเอาแต่ใจ

*****

เนื่องจากครบ 14 วันแล้ว ต่อจากนี้จะอัพเดพวันละตอนนะคะ

E-book(ฉบับยังไม่พิสูจน์อักษร) จะมาในอีก 5 วันข้างหน้า หรืออาจเร็วกว่านั้น

ส่วนฉบับที่พิสูจน์อักษรแล้วจะมาต้นเดือนหน้า ถ้าได้ไฟล์มาเมื่อไหร่ไรท์จะอัพโหลดเปลี่ยนให้แทนนะคะ

ไม่ต้องห่วงน้า ใครที่อยากอ่านก่อนก็สามารถซื้อไว้ได้เลยยย