ชายชรายื่นแผนผังสร้างเรือตระกูลหม่าให้กับหยู่ถง ั์ตาคมจ้องมองไปที่แผนผังนั่นอย่างลังเล ครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะยื่นมือออกไปรับแผนผังนั่นมา มู่หยางอยู่ไม่ไกลคอยเฝ้าติดตามดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ ภายในใจรู้สึกเป็กังวลยิ่ง
“แผนผังนี้อยู่ในมือเ้าแล้ว เ้าคิดที่จะทำอะไรก็คิดดูให้ดี สามีของเ้าเป็บุรุษที่ดี เขาคือคนที่จะคอยปกป้องเ้าได้”
มือเหี่ยวลูบเคราไปมา ก่อนจะหันหลังเดินจากไป หยู่ถงยังไม่ทันจะได้บอกลา ชายชราผู้นั้นก็ได้หายตัวไปเสียแล้ว คิ้วคู่สวยถึงกับขมวดชนกันแน่น ชายชราเป็เทพหรืออย่างไร ไยถึงได้หายไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ไม่อยากจะคิดอะไรมาก หยู่ถงก็รีบเดินไปหามู่หยางที่หลบซ่อนตัวอยู่ไม่ไกล
“เ้าได้แผนผังมาแล้วใช่หรือไม่ ? ” สายตาคมดั่งมีดมองไปที่แผนผังที่อยู่ในมือของหยู่ถง เมื่อแผนผังนี้ตกอยู่ในมือนางแล้ว ชีวิตของนางต้องพบกับอันตรายแน่นอน
“เ้ารีบซ่อนแผนผังนี้ไว้เถิด เราจะต้องรีบไปที่จุดนัดพบที่เนี่ยนจินไปพบกับชุนเถา เราจะได้รู้ว่าใครกันแน่คือคนที่อยู่เื้ัชุนเถา”
“ไปกันเถิด” มู่หยางกุมมือเล็กของหยู่ถงเดินออกจากป่าไป เดินไปได้สักพักก็พบกับชายร่างกำยำสองคนมีทีท่าแปลกๆ หยู่ถงเหลือบไปมองมู่หยางอย่างสงสัย ชายร่างกำยำเหลือบไปมองพวกเขาสองคนไม่ละสายตา มู่หยางเห็นท่าไม่ดีจึงได้ลากหยู่ถงเข้าไปในร้านขายชุดผู้หญิงแถวนั้น
“ท่านพาข้าเข้ามาในนี้ทำกระไร ? ” หยู่ถงเอ่ยถามอย่างงงๆ มู่หยางไม่พูดอะไรมากหยิบชุดสีแดงยื่นให้หยู่ถงแล้วผลักให้นางเข้าไปเปลี่ยนชุดทางด้านใน
“เ้ารีบไปเปลี่ยนชุดนี้เสีย ข้าจะรอเ้าอยู่ข้างนอก” รู้ว่าเป็แผนปลอมตัว หยู่ถงก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรหยิบเอาชุดสีแดงเดินเข้าไปข้างใน มู่หยางเดินออกไปข้างนอกจ่ายเงินก่อนจะเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดอีกคน
หยู่ถงเดินออกมาในชุดสีแดงสุดแสนจะเย้ายวน ไม่รู้ว่าสามีของตนกำลังคิดที่จะทำอะไรกันแน่ ชุดเผยให้เห็นเอวคอดกิ่ว ข้างบนรัดแน่นจนรู้สึกอึดอัดไปหมด เ้าของร้านเดินออกมาจัดอาภรณ์และเดินถือเครื่องประดับมาให้หยู่ถง มู่หยางที่ยืนรออยู่ทางด้านนอกเดินเข้ามาก็ยิ้มกรุ้มกริ่ม ไม่คิดว่าฮูหยินของตนเมื่อแต่งตัวแบบนี้จะงดงามถึงเพียงนี้
หยู่ถงมีอาการใไม่น้อย เมื่อเห็นมู่หยางเปลี่ยนชุดเหมือนกับเหล่าองค์ชายในราชสำนัก ผมดำยาวของเขาถูกรวบสูง ใบหน้าคมเข้มดูดีไม่ต่างจากคุณชายชั้นสูงเลยแม้แต่น้อย มู่หยางเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าสตรีผู้เป็ที่รัก ก่อนจะสวมกอดนางเบาๆ
“เราจะแฝงตัวเข้าไปที่หอหิ่งห้อยกัน เหลียนเปาส่งข่าวมาว่าเห็นชุนเถาไปที่หอหิ่งห้อย เนี่ยนจินถูกหลอกไปที่นั่นอย่างที่เ้าคิดไว้”
“จริงรึ ! แล้วเนี่ยนจินจะเป็กระไรไปหรือไม่? ” หยู่ถงเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง หากเป็เช่นนั้นจริง เนี่ยนจินกำลังตกอยู่ในอันตราย นางจะปล่อยให้เนี่ยนจินมารับเคราะห์แทนนางไม่ได้ มู่หยางเหมือนจะรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ จึงรีบรั้งแขนเรียวไว้
“เ้าไม่ต้องเป็กังวลไป มีเหลียนเปาและเจียอีคอยอยู่ช่วยแล้วและยังมีทหารลับของข้าอีก”
เมื่อได้ยินแบบนั้นใบหน้าเรียวสวยก็พยักหน้าเบาๆ อย่างเข้าใจ หากมู่หยางได้วางแผนไว้แล้วนางก็อุ่นใจขึ้นมาหน่อย ระหว่างทางเดินไปที่หอหิ่งห้อย ที่นั่นไม่ต่างจากโรงสุรา ในนั้นมีแต่เหล่าคุณชาย เหล่าชนชั้นสูงถึงจะสามารถเข้าไปข้างในนั้นได้ มู่หยางอยากจะให้หยู่ถงเข้าไปสืบดูว่าใครเป็คนอยู่เื้ัชุนเถาผู้นี้
มู่หยางวางแผนให้หยู่ถงแฝงตัวเข้าไปเพราะเห็นว่านางเป็สตรีที่มีรูปโฉมงดงาม มีบุรุษผู้ใดบ้างที่จะไม่สนใจ และเขาก็อยากจะเป็คนคอยสอดส่องสถานการณ์อยู่ทางด้านนอกด้วย หยู่ถงอยู่ในจวนมานานมิอาจรู้ได้ว่าคนร้ายหรือคนคิดไม่ดีเป็คนของใคร เขาไม่มีทางปล่อยให้นางเป็อันตรายไปแน่
“ถงเอ๋อร์ เ้าฟังข้าให้ดีนะ หากมีอะไรผิดปกติให้เ้ารีบออกมา ห้ามทนฝืนทำอะไรที่เ้าไม่ชอบเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่ ? ”
“ข้ารู้แล้ว ท่านไม่ต้องเป็กังวลไป” ริมฝีปากเรียวลางคลี่ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม มู่หยางไม่ชอบสายตาที่ทุกคนมองมาที่นางจริงๆ หากทำได้เขาอยากจะควักลูกตาของพวกเขาออกมาเล่นเสีย
หยู่ถงรอคนนำสุรามาให้ที่โต๊ะ เมื่อเห็นเป้าหมายว่าอยู่ที่ใดแล้ว มือเล็กจึงรีบหยิบเอาจอกสุราเดินไปที่โต๊ะของชุนเถาที่กำลังนั่งอยู่กับใครอีกคน ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของชุนเถา เห็นนางเดินมาก็รีบหยิบเอาผ้าขึ้นมาปกปิดใบหน้าของตัวเองไว้ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ชุนเถาแล้วลุกเดินจากไป
ั์ตาคมได้แต่มองตามแผ่นหลังชายผู้นั้นไปอย่างสงสัย ชุนเถาเห็นหยู่ถงมีรูปโฉมที่งดงามแม้จะมีผ้าบางๆ ปกปิดใบหน้าอยู่ก็ตาม รูปร่างของสตรีที่อยู่ตรงหน้างดงามยิ่งนัก ชุนเถารินสุรา หัวเราะอย่างชอบใจ
“ฮ่าฮ่าฮ่า ~ แม่นางมีนามว่ากระไรรึ? แม่นางงดงามยิ่งนัก ข้าไม่เคยเห็นสตรีผู้ใดงดงามเช่นเ้ามาก่อน”
“ข้ามีนามว่าอ้ายเหม่ย ข้าอยากจะดื่มสุรากับท่านได้หรือไม่ ? ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ~ ได้ๆ เ้ามานั่งข้างๆ ข้ามา” ฤทธิ์สุราในกายชุนเถา ทำให้อารมณ์ชายพลุกพล่าน เห็นหยู่ถงมีรูปร่างที่สวยงามก็มิอาจห้ามใจไม่ได้ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มก่อนจะเดินไปนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามชุนเถาแทน
“หมดแก้วเ้าค่ะ” หยู่ถงยื่นจอกสุราไปตรงหน้า ชุนเถาหัวเราะดังลั่นก่อนจะดื่มสุราทีเดียวหมดแก้ว มือเล็กเอื้อมไปหยิบสุรามาริน ครู่นั้นก็ได้ใส่ยาลงไปในสุรานั่น
ดื่มไปได้สักพัก หยู่ถงก็ได้ชวนชุนเถาไปที่ห้องพักชั้นบน เพราะอีกไม่นานยาที่นางใส่ไว้ในสุราก็จะออกฤทธิ์ หยู่ถงเดินนำชุนเถาขึ้นไปข้างบน มู่หยางหันไปมองถึงกับคิ้วขมวด นางคิดจะทำอะไรกันแน่ เห็นสีหน้าเรียบนิ่งของหยู่ถงมู่หยางก็ยิ่งเป็กังวล เขารีบลุกเดินตามนางไปทันที
เข้าไปถึงในห้อง ชุนเถาก็มีอาการมึนๆ มิอาจควบคุมสติตัวเองได้ หยู่ถงเดินหาเซือกอยู่ภายในห้อง รอให้ยาในกายของชุนเถาออกฤทธิ์อีกหน่อย ยาที่นางใส่ไว้ในสุราก็คือยาเหลากั๋ว ยาที่คนโดนจะไม่สามารถคุมสติตัวเองได้ ใครถามอะไรก็จะพูดแต่ความจริง เมื่อได้เชือกมาแล้ว หยู่ถงก็ได้ทำการจับชุนเถาผู้นั้นมัดไว้ที่เก้าอี้
“บอกข้ามา เ้าเป็ใคร ? ”
“ข้าคือชุนเถาคนดูแลจวนสกุลหม่า” ชุนเถาเอ่ยบอก แววตาเหม่อลอยเหมือนคนไร้จิติญญา
“ท่านหญิงหม่าเย่วเล่อตายได้อย่างไร ? แล้วตอนนี้เ้าเป็คนของใคร? ”
“ท่านหญิงหม่าหนีตายเพราะถูกคนของฮ่องเต้ตามล่า ตอนนี้ข้าคือคนของฮ่องเต้”
คำตอบของชุนเถาทำให้หยู่ถงถึงกับอึ้งแน่นิ่งไปชั่วครู่ ฮ่องเต้ซื้อตัวชุนเถาอย่างนั้นรึ ? หยู่ถงคิดดูอยู่นานสักพัก รู้สึกเหมือนเื่นี้จะมีเงื่อนงำ วันนี้ชุนเถาไม่ไปพบเนี่ยนจินตามนัด แล้วผู้ใดกันแน่ที่ไปพบเนี่ยนจินแทน ฮ่องเต้อย่างนั้นรึ? เป็ไปไม่ได้! คนที่จะปกป้องใต้หล้านี้ได้ต้องเป็คนเ้าเล่ห์มองการณ์ไกล ชาญฉลาด
“บุรุษเมื่อครู่ที่นั่งดื่มสุรากับเ้า เขามีนามว่ากระไร” ผู้ชายที่นั่งดื่มสุรากับชุนเถาเมื่อครู่ เป็บุคคลที่สำคัญที่สุดในยามนี้ ถ้าหากนางรู้ชื่อของชายคนนั้นได้ มู่หยางต้องช่วยนางได้แน่
“คือคนจากราชสำนักมีนามว่า ....” พรึบ !!! ชุนเถายังพูดไม่ทันจบ ก็มีลูกธนูจากที่ใดไม่รู้ ทะลุผ่านผ้าม่านปักตรงที่ท้ายทอยของชุนเถา ไม่กี่วินาทีต่อมา ชุนเถาก็กระอักเืไหลเต็มพื้น หยู่ถงถึงกับใ เงยหน้าขึ้นมองก็เงาดำของใครบางคนหายไป
มู่หยางรู้สึกเป็กังวล จึงผลักประตูเข้าไปอย่างแรง ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขาใไม่น้อย เขารีบวิ่งเข้าไปจับชีพจรของชุนเถาดู แต่ก็สายไปเสียแล้ว มู่หยางเดินจับหยู่ถงที่กำลังยืนมองหาใครบางคนอยู่ พลิกไปมา
“เ้าาเ็ตรงไหนหรือไม่ถงเอ๋อร์ ? ”
“ข้าไม่เป็อะไร เรารีบออกไปจากที่นี่เถอะ ที่นี่มีคนร้ายแอบซุ่มอยู่”
หยู่ถงกุมมือของมู่หยางกำลังจะวิ่งออกจากห้องไป ทว่าครู่นั้นก็มีชายชุดดำหกคนวิ่งเข้ามา ทั้งสองใอยู่ไม่น้อย เพราะห่วงาแที่ยังไม่หายดีของหยู่ถง มู่หยางจึงคิดที่จะพานางหนีไปแทน
“เราจะหนีผ่านทางหน้าต่าง” เสียงเข้มกระซิบบอกนาง หยู่ถงได้แต่สงสัย คนร้ายมีกันแค่หกคนทำไมจะต้องหนีด้วย สู้กับคนร้ายแล้วสังหารจะไม่ดีกว่ารึ ?
“ไม่ได้ เราจะต้องสู้”
“ถงเอ๋อร์ ! คนร้ายชุดดำกลุ่มนี้เก่งวรยุทธ์ยิ่ง! แผลเ้ายังไม่หายดี! เ้ามิอาจสู้กับพวกเขาได้! ข้าจะไม่ยอมให้เ้าเป็อะไรไปเด็ดขาด!”
คนร้ายสวมชุดดำถืออาวุธลับที่มู่หยางรู้ดีว่าเป็คนของใคร เขาคนเดียวสามารถรับมือได้ แต่ตอนนี้มีนางอยู่ด้วย คนร้ายจะต้องพุ่งเป้าไปที่นางเป็แน่ ได้ยินมู่หยางบอกแบบนั้น หยู่ถงก็ไม่อยากทำให้เขาลำบากใจ เดินขยับเข้าไปใกล้ที่ริมหน้าต่าง สูงขนาดนี้ ะโลงไปนางตายแน่นอน
ทว่าแขนแกร่งของมู่หยางได้โอบกอดเอวเล็กของนางไว้ ก่อนจะร่อนตัวลงไปข้างล่าง คนร้ายไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาได้หนีไป รีบวิ่งตามพวกเขาไปทันที เพื่อไม่ให้นางได้รับาเ็ มู่หยางจะคอยคุ้มกันนางจากข้างหลัง พวกเขาทั้งสองวิ่งหนีตายกันมาจนถึงป่าลึกหนาทึบที่เดินผ่านในวันนี้
หยู่ถงเลิ่กลั่กมองหน้ามู่หยางไปมา เหมือนเป็เชิงถามว่าจะเอาอย่างไรต่อ มู่หยางหันไปพยักหน้าให้นางเบาๆ ก่อนจะกุมมือเล็กวิ่งเข้าไปในป่าลึก คนร้ายถูกเขาสังหารไปห้าคน อีกหนึ่งคนเห็นพวกเขาวิ่งเข้าไปในป่าหนาทึบที่มืดสนิทนั้นจึงหยุดตาม มู่หยางพานางวิ่งไปเรื่อยๆ เห็นคนร้ายไม่ตามมาเขาจึงหยุดวิ่ง
“แฮ่กๆ ท่านคิดว่าข้าคือนักแข่งวิ่งหรืออย่างไรกัน แฮ่กๆ พาข้าวิ่งไม่ดูข้าเลย แฮ่กๆ ”
หยู่ถงหอบหายใจถี่ หากเขาพานางวิ่งไปอีกนิดเกรงว่านางคงได้จบชีวิตลงตรงนี้แน่
“แต่เ้าก็วิ่งเร็วมิใช่รึ ? ข้าก็นึกว่าเ้าคือทหารศึกเสียอีก”
มู่หยางไม่คิดว่านางจะวิ่งเร็วขนาดนี้ เห็นร่างบางนั่งหอบอยู่ที่พื้นก็อดยิ้มไม่ได้ เขาโน้มตัวลงไปก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นมา ด้วยความใ หยู่ถงจึงรีบโอบกอดรอบคอเขาไว้แน่น
“ข้าทำให้ฮูหยินสุดที่รักของข้าต้องมาเหนื่อยเสียแล้ว คืนนี้เราคงต้องพักอยู่ในป่า พรุ่งนี้เช้าค่อยหาทางออกไปจากป่านี้ก็แล้วกัน”
มู่หยางอุ้มร่างบางเดินตามหาที่พักพิงรอบๆ ป่า เดินหาอยู่นานจึงพบกระท่อมเล็กๆ อยู่ห่างจากน้ำตกไม่ไกลมากนัก เขารีบเดินไปที่กระท่อมหลังเล็กนั่น สำรวจดูภายในกระหม่อมเห็นไม่มีอะไรผิดปกติ มู่หยางจึงเดินมาบอกกับนางว่าพวกเขาสามารถพักที่นี่ได้
“เ้ารอข้าอยู่ที่นี่นะ ข้าจะไปหาปลามาให้เ้า ยามนี้เ้าคงจะหิวแล้ว”
หยู่ถงคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ มู่หยางเดินหายไปแล้ว ร่างบางจึงเดินไปเก็บเอากิ่งไม้แห้งมาก่อไฟ ใช้เวลาอยู่สักพักนางจึงก่อไฟติด หยู่ถงเดินไปหยิบเอาแผนผังที่ได้จากชายชราผู้นั้นมาดู ข้างในคือแผนผังแม่น้ำหลายสายที่เชื่อมต่อกับหลายแคว้น และยังมีแบบเรือที่ท่านหญิงหม่าเย่วเล่อได้วาดไว้
หยู่ถงนั่งดูแผนผังอย่างใจจดใจจ่อ ในยุคนี้ แบบเรือของท่านหญิงหม่าน่าจะดีที่สุด แต่หากเทียบกับยุคปัจจุบันของนางก็เป็เพียงเรือธรรมดาเท่านั้น แผนผังแค่นี้มีอิทธิพลมากถึงเพียงนี้เชียวรึ ? นั่งดูแผนผังอยู่ครู่นาน นางก็จำได้ทุกอย่างอยู่บนแผนผังนั้นได้อย่างแม่นยำ หากนางจะเผาแผนผังนี้ทิ้งก็จะไม่มีใครรู้จักวิธีสร้างเรือที่แกร่งที่สุดได้นอกจากนาง แต่...แผนผังนี้ยังมีประโยชน์ไว้ต่อรองอยู่
“เ้าคิดอะไรอยู่รึถงเอ๋อร์ ? ชุนเถาผู้นั้นได้บอกอะไรกับเ้าหรือไม่? ”
มู่หยางเดินมาพร้อมกับปลาสองตัวในมือ เห็นหยู่ถงนั่งเหม่อลอยอยู่ครู่นาน เขาสงสัยจึงเอ่ยถามขึ้น เื่วันนี้เขารู้ว่าคนร้ายชุดดำกลุ่มนั้นคือคนฮ่องเต้ การตายของชุนเถาเดาไม่ยากเลย คงเป็ฝีมือคนของฮ่องเต้เช่นกัน
“ชุนเถาคือคนของฮ่องเต้ แต่ข้ารู้สึกว่าการตายของชุนเถาไม่เกี่ยวกับฮ่องเต้”
499
