ทางด้านหยางจิ่น
เวลาล่วงเลยจนถึงเช้าวันใหม่ ร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงก็ขยับกายลุกขึ้นมา สายตาคมมองไปรอบๆด้วยความงุนงง ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ตรงที่ร่างบางนอนสลบไสลอยู่ เขาจำได้ว่านี่คือภรรยาของเขา คนที่เขาพยายามปกป้องไม่ให้คนใจร้ายพวกนั้นมาทำร้ายภรรยาของเขา ร่างสูงลุกไปอุ้มร่างบางขึ้นมานอนบนเตียงดีๆแล้วห่มผ้าให้
"เอ๋? ทำไมไม่เจ็บแผลล่ะ" ร่างสูงจำได้ว่าคนพวกนั้นเข้ามาทำร้ายเขา าแเต็มร่างกายเขาไปหมด ความเ็ปที่ได้รับ ร่างสูงยังจำความรู้สึกนั้นได้เสมอ ยิ่งคิดถึงความรู้สึกแบบนั้นดวงตาคมก็เริ่มมีน้ำคลอเบ้า ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
"ฮึก! ข้า...จ..จะปกป้อง ฮึก! ภ..ภรรยาเอง" แต่ถึงกระนั้นก็ยังออกปากจะปกป้องร่างบาง ทั้งที่ตนเองก็หวาดกลัวไม่แพ้กัน ดวงตาคมเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตามองซ้ายขวาด้วยความหวาดระแวงว่าจะมีคนมาทำร้ายพวกเขาทั้งสองหรือไม่ เมื่อไม่เห็นมีใคร เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แล้วก็เดินสำรวจกระท่อมด้วยความอยากรู้อยากเห็น หยางจิ่นตาเป็ประกายเมื่อได้เห็นสิ่งของแปลกใหม่ในกระท่อม แต่ก็ยังมีความสงสัยเล็กน้อยว่าใครเป็เ้าของกระท่อมหลังนี้
"หรือว่าจะเป็ภรรยา โอ๊ะ! ต้องใช่แน่ๆ ภรรยามีกระท่อมอยู่กลางป่านี่เอง ถึงได้พาข้ามาที่นี่" คิดเองเออเองทั้งนั้น ระบบที่ได้ตามดูเนื้อคู่ของโฮสต์นับั้แ่ที่เขาฟื้น จนมาถึงตอนนี้เ้าก้อนกลมถึงได้รู้ว่าเนื้อคู่ของเ้านายมีอาการความจำเสื่อม พฤติกรรมถึงได้ดูคล้ายเด็กขนาดนี้
[นี่ระบบแม่คิดดีแล้วใช่ไหมที่พา เขา มาโลกนี้ด้วย แถมยังให้ดื่มน้ำยาลืมเลือนอีก จะจำกันได้ไหมเนี่ย] เ้าก้อนกลมตัวหม่นแสงด้วยความกลัดกลุ้ม
ด้านหยางจิ่นที่สำรวจกระท่อมอยู่พักใหญ่ ท้องของเขาก็เริ่มร้องขึ้นมาด้วยความหิว
โครก!!
"แถวนี้มีอะไรให้ข้ากินไหมนะ" ร่างสูงเริ่มมองหาของกินในป่า เขาเดินหาของกินในป่าที่ไม่ไกลจากกระท่อมนัก
ในที่สุดเขาก็มาเจอกลุ่มนกกำลังจะกินผลไม้ป่าชนิดหนึ่งอยู่ ผลไม้รูปทรงกลมสีแดงน่ากิน นกกินได้เขาก็กินได้เหมือนกัน
"เอาไปฝากภรรยาด้วยดีกว่า" ด้วยความที่เขาไม่กล้าเดินไปกลัวฝูงนกจะแตกตื่น หยางจิ่นจึงนั่งรอให้ฝูงนกกินเสร็จก่อนแล้วค่อยไปเก็บผลไม้
1ชั่วยามผ่านไป
ฝูงนกไปแล้ว หยางจิ่นที่นั่งรออยู่นานจึงเดินเข้าไปเก็บผลไม้ แล้วกินเข้าไปเพื่อบรรเทาอาการหิวของตัวเอง แต่พอได้ลิ้มรสผลไม้ป่าชนิดนี้ ร่างสูงก็ต้องเบิกตากว้างเพราะรสหวานสดชื่น เนื้อผลไม้กรุบกรอบ รสชาติและรสััที่ไม่คุ้นเคยทำเอาร่างสูงหยุดกินไม่ได้
{ว้าว!! แอปเปิล ผลไม้ล้ำค่าจากป่าอาถรรพ์ หยางจิ่นเจอของดีเข้าให้แล้ว} ระบบที่ดูร่างสูงอยู่ตลอด ก็ถึงกับพูดออกมาด้วยความแปลกใจ ที่ร่างสูงหาของล้ำค่าในป่าอาถรรพ์เร็วขนาดนี้
ที่จริงแอปเปิลจากป่าอาถรรพ์ในโลกนี้ไม่มีใครรู้ถึงสรรพคุณลึกลับของมันและไม่มีใครเคยมาเก็บแอปเปิลจากป่าอาถรรพ์ไปกิน แอปเปิลจากป่าอาถรรพ์มีสรรพคุณแสนวิเศษสำหรับจอมยุทธ์และจอมเวท คือ เป็ผลไม้เสริมกำลังอย่างดี และสามารถฟื้นฟูลมปราณและฟื้นฟูพลังเวทย์ได้ดีทีเดียว
ระบบมองหยางจิ่นที่ยืนเก็บผลไม้ไปให้สโนว์ที่ยังไม่ฟื้น เพราะระบบรู้ว่าร่างกายของเ้านายกำลังสร้างแก่นพลังเวทย์และกำลังทำลายขีดจำกัดของร่างกาย ไม่เกิน 2 สัปดาห์ก็ฟื้น
{โฮสต์ก็ยังไม่ฟื้น ระหว่างนี้ระบบไปดูครอบครัวในชาตินี้ของโฮสต์ดีกว่า ไปดูแม่เลี้ยงใจร้ายด้วย} ว่าแล้วเจอก้อนกลมก็หายวับไปยังจวนตระกูลโจว ที่ในตอนนี้ภายในจวนกำลังร้อนเป็ไฟ
" ไม่ได้!! เ้าจะไปไม่ได้! " ฮูหยินรองะโลั่นเมื่อผู้ชายคนโตกำลังจะไปชายแดน
"ท่านแม่ ท่านจะขัดราชโองการของฮ่องเต้หรือ" ถึงไม่มีราชโองการเขาก็จะไปอยู่แล้ว ป่านนี้น้องรองจะเป็อย่างไรบ้างก็ไม่รู้
"แต่เ้าพึ่งกลับมา แม่ยังไม่หายคิดถึงเ้าเลย เลื่อนไปก่อนได้ไหมลูก"
"ไม่ได้ขอรับ ฝ่าามีรับสั่งลงมาแล้วลูกขัดไม่ได้ อีกอย่างลูกจะไปตามหาน้องรอง" หย่งเจิ้งพูดความ้าที่แท้จริงของตนเองออกมาให้มารดาได้รับรู้ และแน่นอนมารดาเขาต้องรับไม่ได้เป็แน่
"เ้าจะออกตามหามันทำไม!! เ้าจะตามมันกลับมาให้มันเป็เสี้ยนหนามในชีวิตเ้าทำไม! แม่อุตส่าห์หาทางให้มันออกไปให้พ้นๆชีวิตลูก ลูกจะได้นั่งตำแหน่งประมุขของตระกูลอย่างสบายใจ! "
"แต่ลูกไม่เคยปรารถนาที่จะเป็ผู้นำตระกูล ลูกมีงานของลูก ลูกอยู่แบบนี้สบายใจกว่าท่านแม่"
"ไม่ได้!! คิดว่าข้าลงมือทำไปทั้งหมดเพื่ออะไร! ก็เพื่อให้เ้าครองตระกูลนี้โดยชอบธรรม! แต่เ้ากลับปฏิเสธ! เหตุใดเ้าถึงโง่เง่าเช่นนี้!! " ตลอดเวลาที่ผ่านมานางวางแผนกำจัดฮูหยินใหญ่ เพื่อนางจะได้เป็ฮูหยินใหญ่ในจวนนี้ แล้วนางก็ทำมันสำเร็จ แต่...สามีของนางก็ยังไม่ยกตำแหน่งฮูหยินใหญ่ให้นางเสียที เพราะเกรงกลัวอำนาจตระกูลของอดีตฮูหยินใหญ่ ต่อมานางก็กำจัดลูกชายของนางแพศยานั่นให้มันไปตายในป่า ลูกของนางจะได้ปกครองตระกูลนี้อย่างสบายใจ แต่ดูเหมือนว่านางจะคิดผิด....ลูกชายคนโตของนางกลับรักและเอ็นดูบุตรชายคนที่นางเกลียด ดั่งพี่น้องในอุทร
"ลูกไม่ได้โง่ ลูกแค่ไม่อยากได้สิ่งที่น้องรองควรจะได้มาเป็ของตนเอง" พูดจบคุณชายใหญ่ก็เดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ผู้เป็มารดาทำลายข้าวของด้วยอารมณ์โทสะ
{ที่แท้แม่ของโฮสต์ก็ไม่ได้ป่วยตายนี่เอง เก็บเื่นี้เอาไว้บอกโฮสต์ดีกว่า} ระบบที่ได้ยินความคิดของฮูหยินรองก็บังเกิดความคิดดีๆที่จะบอกเ้านายของตน ระบบคิดว่าเ้านายต้องจัดการผู้หญิงคนนี้แน่ๆ
ทางด้านหยางจิ่น
ร่างสูงเอาผลไม้ใส่ตะกร้าสานแล้วเอาขึ้นไปให้ภรรยาที่นอนอยู่ข้างบน
"ภรรยา ข้าเก็บผลไม้ป่ามาให้เ้า รีบตื่นมากินล่ะ" หยางจิ่นวางผลไม้ในตะกร้าที่โต๊ะข้างเตียงแล้วก็นั่งเฝ้าร่างบางจนเผลอหลับไป
87
