ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

“อร่อย!! อาหารนี้มันอร่อยมาก บาร์ตะคิว อร่อยที่สุด” หนึ่งในคนงานร้องขึ้นขณะกินบาร์บีคิว“อ้าย!! เอ้าอ้า มันไม่ใช่บาร์ตะคิว บาร์บีคิวโว้ย” เพื่อนมันเอ็ดขึ้น เสียงอู้อี้ ขณะพูดมันกลืนชิ้นเนื้อลงคออย่างรวดเร็ว ดีที่ไม่สำลักอาหาร“อ่า!!! มันอร่อยจริงๆ ข้าแทบจะหยุดกินไม่ได้” เสียงชมเชย ดังออกมาไม่ขาดปากมื้ออาหารเมนูบาร์บีคิวถูกกินเข้าไปอย่างเปรมปรีดิ์ พร้อมๆ กับเสียงวิจารณ์อันหลากหลายของคนทั้ง 50 คนดังก้องไปทั่วลาน หัวหน้ากลุ่มทุกคนตาเป็นประกาย เต็มไปด้วยความหวังและความมั่นใจว่าอาหารในมือของพวกเขา จะสร้างเม็ดเงินให้กับครอบครัวใหญ่ได้แน่ๆห่างจากพื้นที่โรงครัวออกไปไม่ไกลนัก ซานหลงนั่งกินบาร์บีคิวอยู่ใต้ตนตะขบกับบิดาสองคน สายตาของเขามองดูความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้ม“อืม! เนื้อนี่รสดีจริงๆ ข้าว่าต้องขายดีแน่ๆ” ซานหู่ เปิดประเด็นสนทนาขึ้น สายตาของมันยังคงจับจ้องเนื้อบาร์บีคิว ที่อยู่ในมือด้วยความทึ่ง อาหารนี้ทำง่าย ถึง ง่ายมาก หมักหมูกับ เกลือ น้ำตาล และไข่ไก่ อย่างอื่นไม่ต้องทำอะไรแค่หั่น แล้วนำมาเสียบไม้ แล้วเอาลงหมักไปด้วยกันอีกครั้ง ก่อนนำมาอย่าง มันกลับอร่อยขึ้นอย่างเหลือเชื่อ“มันแน่นอนอยู่แล้วท่านพ่อ ท่านคิดว่าข้าลูกใคร ฮ้าๆๆ” เสียงพูดอย่างถือดีอวยตัวเองและยกหางบิดา ดังอู้อี้ออกมาจากปากของลูกชาย ที่กำลังเคี้ยวชิ้นสับปะสรอยู่ในปาก“ฮ่าๆๆ เจ้าลูกข้าไง มันก็เลยเก่งเหมือนพ่อ” ซานหู่ยิ้มร่าออกมาหัวเราะเสียงดัง“ฮ่าๆๆ” ลูกชายก็หัวเราะตาม ทั้งสองพูดหยอกล้อกันตามประสาพ่อลูก กินไปอวยกันไปไม่อายฟ้าดินอยู่นาน“ท่าพ่อ ดูสิ งานของเราดำเนินไปได้อย่างรวดเร็ว...ท่านคิดว่าถ้าใช้เงินจ้างคนงาน 50 คนเราต้องจ่ายไปมากแค่ไหน” ซานหลงเปิดประเด็น สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ พื้นที่ 50 มู่ของบิดาที่กำลังถูกพัฒนาให้เป็นเขตที่อยู่อาศัย“มากโขเลยล่ะ สภาพการเงินของเราคงจะจ่ายไม่ไหว....อ่า!!! นี่!” ตอบยังไม่ทันจบประโยค มันก็ฉุกคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้ สายตาของมันเบิกกว้างมองดูหน้าลูกชายอย่าเหลือเชื่อ“นี่..นี่เจ้า... วางแผนเรื่องนี้เอาไว้ตั้งแต่แรกหรือ!” มันมองดูลูกชายราวกับกำลังมองตัวประหลาด“แน่นอนท่านพ่อ กำแพงเมืองหลวงก็ใช้คนสร้าง วังหลวงก็ใช้คนสร้าง เหตุใดเราต้องทิ้งคนเหล่านี้ให้ว่างงานและเผชิญกับชะตากรรมที่เลวร้ายด้วยล่ะไม่ว่าจะเป็น ไม้ ถ่าน หิน ดิน สัตว์ป่า ล้วนแล้วแต่เป็นทรัพย์ยากรที่ได้มาฟรี คนพวกนี้ก็เป็นทรัพยากรที่ได้มาฟรีเช่นกัน มีแล้วปล่อยทิ้งเอาไว้ น่าเสียดายออก” นักวิจัยพันธุ์พืชตัวน้อยแสดงวิสัยทัศน์ ด้านการบริหารออกมา“ทรัพยากรหรือ...” ซานหู่ทวนคำของลูกชาย ถึงจะไม่คุ้นเคยกับคำๆ นี้นัก แต่มันก็เข้าใจว่าทรัพยากรคืออะไร“ใช่ขอรับ..คนก็เป็นทรัพยากรอย่างหนึ่งที่จำเป็นมากเหมือนกัน ในบ้านนี้เมืองนี้ หรืออาณาจักรนี้ ยังมีทรัพยากร ฟรีๆ แบบนี้อีกมาก ท่านว่าไหม” ซานหลงกวาดสายตามองไปรอบๆ ดูผู้คนที่กำลังหัวเราะเฮฮากัน ตามประสา ส่วนความคิดในหัวของเขานั้นจะเป็นอย่างไรไม่มีใครรู้ซานหู่จ้องมองใบหน้าน้อยๆ ของลูกชายอยู่นานโดยไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาอีก แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง และชื่นชมไปพร้อมๆ กันมันจริงที่มีขอทานหรือคนเร่ร่อน อยู่มากมาย แต่จะมีใครสักคนมองเห็นคุณค่าของคนเหล่านี้ ช่างน้อยนัก วิสัยทัศน์และแนวความคิดของบุตรชาย คนนี้ ช่างก้าวล้ำไปไกลกว่าตัวมันนักอย่าว่าแต่ตัวมันเลย แม้กระทั่งเจ้าเมืองยังมองเห็นคนเหล่านี้เป็นเพียงภาระ หรือ กากเดนของสังคม มากกว่าที่จะมองว่าพวกเขาเป็นทรัพยากรของเมืองทั้งคู่จมอยู่ในความคิดของตัวเองอยู่นาน เวลาไหลผ่านไปอย่างช้าๆ เพียงลมพัดผ่านทุกคนก็จัดการอาหารเที่ยงเสร็จสิ้น และนั่งพักผ่อนกันตามอัธยาศัย“บิดา ท่านว่าครอบครัวใหญ่ของเราทำตัวเด่นเกินไปไหม” ซานหลงถามขึ้นอีก เมื่อเขาฉุกคิดบางอย่างที่สำคัญขึ้นมาได้“เด่น! ...หรือ” บิดาทวนคำก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ การก่อนสร้าง กองวัตถุดิบ สิ่งของต่างๆ มากมายกองอยู่ ในลานโล่ง ยังมีนั่งร้านไม้ไผ่อันแปลกตาพวกนั้นอีก มันไม่ใช่แค่เด่น แต่เด่นมากต่างหาก“โบราณว่าทำตัวเด่นจะเป็นภัย...เราควรปิดบังสิ่งเหล่านี้จากสายตาคนอื่นสักหน่อยท่านว่าไหมท่านพ่อ” เขาหันไปจ้องหน้าบิดา“จริงของเจ้า ตอนนี้เราไม่ได้มีกำลังมากมายที่จะงัดกับใครก็ได้ เด่นไปจะกลายเป็นเป้า เรื่องร้ายจะเข้ามาก มากกว่าเรื่องดี พรุ่งนี้ข้าจะพาคนงานทำรั้วรอบที่นา 50 มู่ของเราเสียก่อน” ซานหู่จมอยู่ในความคิดของตัวเองอีกครั้ง“ยังไม่ต้องรีบมากท่านพ่อ เราควรทำรั่วด้านที่ติดกับถนน และด้านที่มองเห็นตัวเมืองให้เสร็จก่อน ด้านอื่นๆ เราค่อยๆ สร้างที่หลังก็ได้ ข้าไม่อยากให้มันกระทบต่องานอื่นๆ ของเรา”“ได้เอาตามที่เจ้าว่า แต่กำแพงไม้ไผ่ต้องใช้เวลาค่อนข้างมากในการสร้าง”“ทำแบบนั่งร้านท่านพ่อแต่ฝังเสาให้มันลึกหน่อย เราแค่ตีรั้วด้านนอกให้มันช่วยพรางสายตาจากผู้คน รั่วพวกนี้เป็นแค่รั่วชั่วคราว รั้วจริงจะสร้างลึกเข้ามาด้านใน 2 จั้ง หลุมเสาของกำแพง ลูกให้หม่าเหลียงขุดเอาไว้แล้ว”“เจ้าวางแผนเอาไว้แล้วหรือ...” นี่ลูกชายของมันคิดนำหน้าผู้คนไปไกลขนาดไหนกันถึงได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าได้แบบนี้“แน่นอนท่าพ่อ กำแพงบ้านเราจะกว้าง 1 จั้งสูง 1 จั้งกับอีก 5 ฉือ มีหลังคาดินบั้นด้านบน”“กำแพงไม้ไผ่..หรือ”“ไม้ไผ่เป็นโครงด้านอก ตรงกลางเทด้วยดินแบบเดียวกันกับที่เราใช้ทำบ้านดิน”“โอ้ว! งานใหญ่เลยนะนั้น”“ค่อยๆ สร้างท่านพ่อ อาจจะใช้เวลาหน่อย แต่ข้ามีแผนเอาไว้แล้ว กำแพงหนา 1 จั้งใช่ว่าจะต้องทำจากดินปั้นทั้งหมด มันไม่จำเป็น เราใช้ดินปั้นด้านนอก 2 ฉือ ด้านในสุด 2 ฉือ ตรงกลางเราก็กรอกดินที่ขุดขึ้นมาลงไปตรงๆ เลย แล้วอัดให้แน่น เท่านี้ก็น่าจะใช้ได้” ซานหู่ใช้ความคิดอยู่เล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า เมื่อคิดตามที่ลูกชายเล่า“เอาตามที่เจ้าว่าก็แล้วกัน แล้วเรื่องการฝึกกำลังพลล่ะ เอาแค่คนธนูหรือ” ขณะถามเขาก็คาดหวังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ ไม่แน่ว่าบุตรตัวดีต้องวางแผนเรื่องนี้เอาไว้แล้วก็เป็นได้ ตอนนี้ทุกคนฝึกยิงธนูอยู่กับมัน ไม่ได้ฝึกอย่างอื่นเลย ถึงมันจะเป็นทหารเก่าแต่ก็ไม่ได้เก่งกาจเรื่องการฝึกฝนคน ความกังวลของมันจึงมีอยู่มาก“ไม่แน่นอนท่านพ่อ แต่คนพวกนี้ต้อง ฝึกฝนร่างกายให้เหมาะสมเสียก่อน” ซานหลงอธิบาย“ฝึกร่างกาย อย่างไรหรือ”“จากการทำงาน ไงละท่านพ่อ การย่ำดิน การขนก้อนดิน ทุกอย่างที่ทำล้วนแล้วแต่เป็นการฝึกร่างกาย กำลังขาได้จากการย้ำก้อนดินแทนการวิ่ง กล้ามเนื้อแขน กล้ามเนื้อท้องได้จากการยก การส่งก้อนดินหนักๆ ในงานก่อสร้าง การแบ่งการทำงานออกเป็น 3 ผลัดก็เท่ากับว่าทุกคนได้ออกกำลังหนักๆ 4 ชั่วโมงต่อวันพอดี”“ข้าเห็นเจ้าต่อยบกชกลมเต้นแร้งเต้นกาในตอนเช้าทุกๆ วัน ออกท่าทางแปลกๆ แบบนั้นคืออะไรหรือ” ในหัวของมันพลันนึกถึงท่าทางของลูกชาย ที่ออกมาเต้นรำแปลกๆ ทุกๆ เช้า“ฮ้าๆๆ ท่านสังเกตบุตรของท่านละเอียดยิ่งท่าพ่อ มันเรียกว่ามวย ข้ากำลังฝึกมวยตามความทรงจำของข้า ที่ได้จากการอ่านตำราอยู่”“มวยอะไรของเจ้าข้าไม่เคยเห็นมาก่อน มันจะได้เรื่องหรือ” สายตาของมันดูถูกคำของซานหลงเล็กน้อย“ท่านจะเคยเห็นได้อย่างไร มันเป็นฉบับดัดแปลง จนเป็นมวยของข้าเอง” ซานหลงคุยโว“มวยของเจ้า...มันจะได้เรื่องหรือ มิน่าล่ะถึงดูเหยาะแหยะ ไม่ได้ความแบบนั้น” น้ำเสียงของบิดาดูถูกมันหนักเข้าไปอีก“งั้นหรือ! ท่านบิดา ของแบบนี้มันต้องลองไม่ใช่มองแล้ววิจารณ์ มาต่อยกับข้าสักหมัดเป็นอย่างไร” ซานหลงยั้ว มองหน้าบิดาอย่างขึงขัง“ฮ้าๆๆ ไอ้ลูกปากดี กล้าท้าบิดาต่อยหรือ มาเดี๋ยวจะมีคนหาว่าข้าไม่สั่งสอนบุตร” ซานหู่หัวเราะร่าออกมาเสียงดัง เอ่ยปากรับคำท้าของลูกชาย“ฮ้าๆ บิดา กรมทหารของท่านฝึกการต่อสู้ด้วยมือเปล่าด้วยหรือ” ซานหลงถาม“ไม่ แค่ร่างกายอันแข็งแกร่งของข้า ก็เพียงพอที่จะจัดการกับมวยง่อยๆ ของเจ้าาแล้ว” บิดาคุยโต“โอ้ว! บิดา มาเรามาลอกกันสักหน่อย จะได้รู้ว่ามวยของข้าดีพอหรือไม่” นักวิจัยพันธุ์พืชจากศตวรรษที่ 21 อยู่มาจนอายุจะ 60 ไม่ได้ตั้งใจทำงานแต่อย่างเดียว สิ่งที่เขาสนใจนอกจากหนังสือ อีกอย่างหนึ่งก็คือศิลปะการต่อสู้ สถาบันการต่อสู้ ตั้งอยู่ใต้คอนโดของเขามีชื่อว่า M.A.T.T & GCS ฝังตรงข้ามถนนยังเป็น ค่ายมวยไทย 20 ปีเต็มที่เขาขลุกอยู่กับสำนักทั้ง 3 แห่ง มีหรือฝีมือของเขาจะเลวทรามทั้งสองวางท่าขึงขังเดินออกมาประจันหน้ากันอยู่ไต้ร่มตาขบ ซานยี่มองเห็นพฤติการณ์ของทั้งคู่ จึงร้องทัก“สองพ่อลูกจะทำอะไรกันนะ” เธอขมวดคิ้วแน่น“ฮ้าๆๆ ลูกของเรายากลองมวยง่อยสักหน่อย บิดาอย่างข้าเลยต้องสั่งสอน” ซานหูฉีกยิ้มพูดขึ้นเสียงดัง“โอ้ว ท่านพี่ท่านจะรังแกลูกข้าหรือ” ซานยี่ท้วง“ฮ้าๆๆ ไม่เป็นไรหรอกท่านแม่ ข้าคิดค้นวิชามวยมาใหม่ ท่านพ่อเลยอยากลอง เราเล่นกันไม่แรงหรอก จริงไหมท่านพ่อ” มันหันไปอธิบายให้มารดาฟัง ก่อนจะหันหน้ากลับมา ฉีกยิ้มยียวนให้บิดาทุกคนที่พักผ่อนอยู่ต่างสนอกสนใจสองพ่อลูก ทันที เมื่อได้ยินว่ามีคนจะตีกัน จีนมุงมักจะแสดงตัวออกมาเพื่อรับชม“เข้ามา!!!” ซานหลงตั้งการ์ดขึ้นร้องท้าทายขึ้นมาเสียงดังบิดา ปรี่เข้ามากระชากคอเสื้อของบุตรชายหวังจะยกทุ่มลงกับพื้นให้หนำใจซานหลงใช้มือเล็กๆ ล็อกข้อมือของบิดาไว้ที่ไหล่ ยกแขนอีกข้างที่เหลือพาดคร่อมบนแขนบิดาตรงตำแหน่งหลังข้อศอกทันที ก่อนจะทุ่มน้ำหนักตัวลงเบี่ยงเท้ากระชากร่างใหญ่โตออกไปด้านข้าง กดข้อศอกบิดากดลงกับพื้นในท่าหักแขน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

22.ลองของเคาะสนิมวิชามวย

นิยายแนะนำ

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

22.ลองของเคาะสนิมวิชามวย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้