ริวพิศวาส18+

ตอนที่ 155-156 จับไม้สั้นไม้ยาว​เสี่ยงโชคโดนเอ็นริว​ NC18+

ริวพูดขึ้นด้วยเสียงกังวลใจเล็กน้อย เขาเป็นห่วงมารดา ที่ติดอยู่ในถ้ำ

ด้วยร่างกายที่อ่อนแอ เหมือนผู้หญิงทั่วไป ผิดกับพวกเธอทั้ง 6  ที่เป็นนักสู้และนักฆ่า

หลายชั่วโมงที่ริวและพรรคพวกเดินคลำตามผนังถ้ำที่มืดมิดไปตามสายลม

ที่พัดผ่านเข้ามาในถ้ำมันเริ่มทวีความแรงขึ้นเรื่อยๆทำให้ทั้งทีมรู้สึกว่า

ต้องออกพ้นถ้ำในเร็วๆนี้จริงดังคาด ไม่ถึงสองชั่วโมงกลุ่มของริวก็เห็น

“แสงสว่างรำไรอยู่ด้านหน้าท่านหัวหน้าใหญ่คะ เราพบทางออกแล้วค่ะมันอยู่ด้านนั้น”

เสียงของฮานะFBIสาวหุ่นสวยบอกกับริวด้วยความดีใจเธอวิ่งนำหน้าไป

ริวเริ่มแข็งแรงมากแล้วเขาเดินตามหลังแม่นิดไปอย่างเป็นห่วง 

ดูแลความปลอดภัยให้นิดตลอดเวลา

เด็กหนุ่มเห็นแม่ของเขา เดินแบบไม่มั่นคงแต่ไม่มีเสียงบ่นออกมา

“แม่ครับให้ผมพยุงไหมรู้สึกว่าแม่ จะไม่มีแรงแล้วนะครับพวกเราเดินกันมาหลายชั่วโมง”

ริวกระเถิบเข้าจับแขนแม่ขณะที่หญิงสาวเห็นใบหน้าเด็กหนุ่มลางๆในเงามืด

“ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวแม่ยังแข็งแรงอยู่ลูกยังบาดเจ็บที่แขน ดูแลตัวเองเถอะ”

แม่ยังไปได้อีกไกลไม่ต้องห่วงแม่หรอกดูสิแม่ยังเดินได้คล่องอยู่นะ

นิดบอกลูกชายพร้อมกับพยายามเดินตัวให้ตรงที่สุดที่จะทำได้

ไม่อยากให้เขาห่วงพะวง เธอห่วงริวมากกว่าเพราะอาการบาดเจ็บเนื่อง

ด้วยการถูกยิงที่ต้นแขนเธอกลัวว่าเมื่อเดินทางในพื้นที่หนาวเหน็บ

และไม่รู้ว่าจะพบบ้านคนหรือชุมชนเมื่อไหร่กลัวจะเป็นอันตรายกับลูกชายของเธอ

ทั้งหมดพยายามเดินมุ่งตรงไปปากทาง ที่มีแสงสว่างส่องมากขึ้นเรื่อยๆ

สุดท้ายพวกเขาก็มาถึงปากถ้ำ ไดอิจิพุ่งตัวออกไปพร้อมกับเรียกให้โคลตามมา

“โคลเร็วๆพวกเราออกสำรวจปากถ้ำก่อน เพื่อความปลอดภัยอย่าประมาท”

ทั้งสองวิ่งออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว และระมัดระวังโดยส่งสัญญาณมือ

ให้ทุกคนสงบนิ่งอยู่ในถ้ำก่อน ริวสังเกตว่ามีหิมะโปรยปรายลงมาหน้าปากถ้ำ

พักใหญ่ๆไดอิจิและโคลก็กลับมา พร้อมกับรอยยิ้มเหมือนกับว่าพวกเธอเห็นทางรอดแล้ว

“ท่านหัวหน้าใหญ่คะบริเวณปากถ้ำ เป็นหิมะละอองเบาบาง

ปกคลุมพื้นดินไม่หนามาก มีต้นหญ้าประปรายแสดงว่าเขตด้านนี้

ที่เราเดินทางทะลุปากถ้ำมันห่างจาก ฮอลิคอปเตอร์ที่ตกไกลพอสมควร

สภาพสภาวะอากาศ จึงมีความแตกต่างมากโขอยู่มันบ่งบอกถึงว่า

ในละแวกนี้อีกไม่ไกลจะต้องมีบ้านพัก หรือมีคนอาศัยทำมาหากินดำรงชีวิตอยู่ได้ค่ะ”

ไดอิจิรายงานให้ริวฟังเขามีความรู้สึกดีขึ้นมา อย่างบอกไม่ถูกเพราะเขา

มีความต้องการให้พบบ้านคนเร็วๆ เด็กหนุ่มเป็นห่วงแม่นิดร่างกายของเธออ่อนแอกว่าเพื่อน

การพบบ้านพักอาศัยในละแวกนี้ จึงมีความสำคัญต่อพวกเขามาก

“ไปเถอะครับคุณใดอิจินำทางไป ผมต้องการที่พักให้เร็วที่สุด ผมเป็นห่วงแม่นิดครับ”

ริวบอกหญิงสาวขณะหันไปมองแม่ ด้วยความเป็นห่วง ปากแม่นิด

ซีดเซียวและมีรอยแตกของริมฝีปากขึ้นมาเล็กน้อย จากการกัดด้วยความเย็นของหิมะ

“ค่ะท่านหัวหน้าใหญ่พวกเรารีบออกเดินทาง นี่่ก็เหมือนว่าจะมืดค่ำแล้ว”

ทั้งหมดออกเดินทางไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นทิศทางไปยังภูเขาฟูจี

โดยดูแสงจันทร์ครึ่งเสี้ยวเป็นเครื่องนำทาง ริวสังเกตว่าพวกผู้หญิงในกลุ่มเขา

แต่ละคนเริ่มเดินทรงตัวไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่ ยังไงพวกเธอก็เป็นผู้หญิง

สรีระร่างกายแม้ถูกฝึกมาอย่างดี แต่เมื่อต้องมาติดอยู่ในถ้ำหลายวัน

และต้องทนอยู่ในความเหน็บหนาว พวกเธอจึงอ่อนล้าทั้งขาดอาหารและน้ำดื่มสะอาด

มีเพียงแต่น้ำที่หยดจากหิมะ ที่รวมตัวกัน เป็นผลึกน้ำแข็งในถ้ำพอประทังชีวิตไปได้

แต่พวกเธอก็หลีกเลี่ยงที่จะดื่มกินมัน เพราะต้องรักษาความร้อนในร่างกาย

น้ำที่เธอดื่มเข้าไปมันเย็นละเยือก จนการกลืนกินแต่ละครั้งทำให้หนาวสั่น

ทันใดนั้นไดอิจิซึ่งนำหน้าสุด นอนลงอย่างรวดเร็วโคลที่ตามหลัง

ก็ทิ้งตัววิ่งเข้าหาที่กำบังใต้ต้นไม้ ที่มีหิมะปกคลุมบางๆอยู่

ไดอิจิส่งสัญญาณมือให้ทุกคนเงียบ และพยายามจะบอกคนในกลุ่มว่าเกิดอะไรขึ้น

ด้วยสัญลักษณ์มือที่ถ่ายทอดออกมา อย่างว่องไวและเป็นรหัส

“หัวหน้าคะพวกเราโดนหมาป่าหลายตัว โอบล้อมแล้วค่ะฝูงนี้น่าจะมีหลายตัว”

ฮานะที่อยู่ใกล้ริวมากที่สุดค่อยๆ กระซิบบอกชายหนุ่ม ริวขมวดคิ้วมองนิ้วเธอ

ฮานะมีแหวนสีทองอยู่ตรงนิ้วกลางด้านซ้าย มือ เขามองหน้าเธออย่างสงสัย

‘หรือเธอจะเป็นผู้หญิงที่แอบช่วยเราเมื่อคืน  นั่นนิ้วเธอมีแหวนเป็นโลหะด้วย’

ริวคิดในใจขณะที่ค่อยๆจับมือแม่นิด ดึงเข้ามาอยู่ในวงแขนของเขาอย่างระมัดระวัง

ริวล้วงเข้าไปที่หัวเข็มขัดดึงสนับมือออกมา  กะชับไว้ในมือขวาเตรียมป้องกันภัยให้แม่นิด

ขณะที่เขาก้มลงจะปิดหัวเข็มขัด ที่เก็บสนับมือตาเขาบังเอิญเห็นมือแม่นิด

“เฮ้ย!!..”

เขาเห็นที่นิ้วก้อยของแม่นิด ก็มีแหวนอีก 1 วงเป็นสีขาวมันน่าจะเป็นเงินแท้

‘ชิบหายแล้วเป็นไปไม่ได้ ต้องไม่ใช่แม่นิดแน่ๆแม่คงไม่ทำแบบนี้’

ริวนึกถึงนิ้วมือของหญิงสาวปริศนา ในคืนนั้นที่เขาจับก่อนที่จะสติหลุดลอยหลับไป

พยายามนึกทบทวนว่าโลหะที่นิ้วเธอ มันอยู่ระหว่างนิ้วไหนกันแน่

แต่ก็นึกไม่ออก แต่ก็ดีหน่อยที่ริวเจอผู้หญิง 2 คนที่ใส่แหวนเขาคง

ไม่เป็นลูกทรพีที่มีอะไรกับแม่ของตัวเอง ถึงแม้แม่จะเป็นคนหน้าตารูปร่างดี

มองทีไรแล้วทำให้มีความรู้สึกแปลกๆ มีความกระสันขึ้นบ้าง

แต่จริงๆในใจเขารักและเทิดทูนแม่นิด ไม่ต้องการล่วงล้ำก้ำเกินนอกจากในความคิดเท่านั้น

เขาคิดเสียวสันหลังวูบวาบ พยายามข่มใจ ให้ขอว่าอย่าเป็นแม่บังเกิดเกล้าเขาเลย

ที่เป็นหญิงสาวปริศนาในค่ำคืนที่มืดมิด ในถ้ำนั้นเด็ดขาดจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

“หัวหน้าใหญ่คะตรงนั้นมีโพรงไม้พวกเราเคลื่อนตัวไปที่นั่นอย่างระมัดระวัง

เอาคุณแม่ของหัวหน้าใหญ่ ไปซ่อนไว้แล้วเราส่งคนออกล่าหมาป่าฝูงนี้

ก่อนที่ความมืดจะปกคลุม ถ้าไม่เช่นนั้นพวกเราจะถูกล่าเองจ่าฝูงหมาป่าหิมะมันคอยเวลา

ที่จะซุ่มโจมตีเราในเวลาค่ำคืน ถ้าไม่ใช่โคลเป็นผู้ชำนาญการ

ในพื้นที่แดนหิมะพวกเราจะต้องหลงกล เข้าไปในกับดักจ่าฝูงหมาป่าฝูงนี้แน่นอนค่ะ”

ไดอิจิส่งสัญญาณให้ริวพากันคืบคลาน  เข้าไปในโพรงไม้ใหญ่ด้านขวามือ

จนในที่สุดทุกคนก็เข้าไปอัดในโพรงขนาดใหญ่ แต่ก็ไม่ถึงกับอึดอัดมากจนเกินไป

“ชินกับโคลและโซเฟียพวกเธอร่างกาย แข็งแรงกระฉับกระเฉงอยู่

จงออกไปตามล่าหมาป่าหิมะฝูงนี้ หรือเบี่่ยงเบนให้มันไปทางอื่น

พวกเราถึงจะมีโอกาสรอด ตามที่ฉันสังเกตดูแล้วพวกมันมีมากเกือบ10 ตัว

ถ้ามันจู่โจมเราทีเดียวด้วยสภาพที่อ่อนแรง ฉันว่าพวกเราไม่น่ารอดหรอกนะ”

หญิงสาวอธิบายถึงแผนการเอาตัวรอด จากสุนัขหมาป่าหิมะพวกนี้

“ไม่ได้นะพวกคุณจะออกไปเสี่ยงอันตราย แค่ 3 คนไม่ได้

ผมจะออกไปเองพวกคุณ ดูแลแม่ผมอยู่ที่นี่ ผมมียารีดพลังผมจะออกไปตามล่า

พวกหมาป่าฝูงนี้เองผมเชื่อว่า ผมจะจัดการพวกมันได้อย่างสบายก่อนที่ยาจะหมดฤทธิ์”

ริวเสนอความคิดเห็นทุกคนมองหน้ากัน  แล้วหันไปมองนิดที่นั่งตัวสั่น

เพราะพิษความหนาวของหิมะ ที่มันเกาะกุมเธอสภาพที่อยู่ด้านนอก

มันเย็นมากกว่าการอยู่ในถ้ำหลายเท่า ทำให้นิดเริ่มจะทนไม่ไหว

“แต่ว่าถ้ากินยานั่นเข้าไปอีกแล้ว ในระยะเวลาอันสั้นติดต่อกันมันอันตรายน่าดูนะคะ”

ฮานะกระซิบเบาๆ บอกริวและพรรคพวกอย่างกังวลใจ

เพราะเธอรู้ดีถ้าชายหนุ่มกินยารีดพลัง

อันร้ายแรงนี้เข้าไปเขาต้องปล่อยน้ำคว-

ออกเพื่อหยุดการระเบิดของเส้นเลือด

ในสมองนั่นก็หมายความว่า

พวกเธอคนใดคนหนึ่งที่อยู่ที่นี่ต้องช่วยเขาในการ เป็นเครื่องมือรีดพิษร้ายในตัวริวออก

“สภาพแบบนี้ของพวกเราที่รอดชีวิตมาได้ ก็เพราะหัวหน้าใหญ่

ช่วยพวกเราจากฮอลิคอปเตอร์ตก เขารอดมาได้ด้วยการเสียเลือดจากบาดแผล

ก็ถือว่าพวกเราไม่ได้ ตอบแทนบุญคุณท่านหัวหน้าอยู่แล้ว

เมื่อเจอสภาพคับขันแบบนี้ ร่างกายอ่อนแอไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้

ถ้าฝูงหมาป่าพวกนี้บุกโจมตีเรา คงจะรับมือยากอาจจะพากันตายทุกคน

เธอก็รู้นี่ฮานะหมาป่าในเทือกเขาฟุจี นี้มันสูงเกือบ 2 เมตร

และมีความดุร้ายโดยเฉพาะจ่าฝูง ของมันอาจจะตัวโตถึง 3 เมตรก็ได้

รับรองเราโดนเขี้ยวมัน ฉีกกระชากตายแน่ หรือเธอจะเสี่ยงสู้กับมัน”

ไดอิจิพูดพร้อมกับมองพวกเพื่อนๆ อย่างขอความคิดเห็น

หญิงสาวทั้งหมด 6 คนย่อมรู้ดีว่า ถ้าริวใช้ยารีดพลังออกไปเขาต้องช่วยพวกเธอได้แน่

แต่เรื่องต่อมาคือพวกเธอต้องแบแคมหีให้เขาถอนพิษแล้ว ใครล่ะจะเสียสละรูหีเพื่อการนี้

“เอาอย่างนี้ก็แล้วกันพวกเรา จับไม้สั้นไม้ยาวใครได้ไม้สั้นออกไปช่วยหัวหน้า

จัดการกับฝูงหมาป่าสักสองคนก็คง จะพอเพราะว่าท่านหัวหน้ากินยาติดต่อกัน

พิษร้ายของยารีดพลังมันมีมากเป็นสองเท่า   เมื่อถูกกระตุ้นต้องเอาออกให้หมดอย่างรวดเร็ว

สองคนถึงจะสามารถประสานกัน เอาน้ำคว-ออกจากตัวของหัวหน้าได้

ช่วยไม่ให้เส้นเลือดในสมองแตกได้ทันท่วงที”

หญิงสาวทั้งหกต่างมองหน้ากัน พยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่ไดอิจิพูด

ริวก็ไม่กล้าขัดพวกเธอเพราะว่าเขารู้ดีว่าพิษร้าย ของยารีดพลังมันรุนแรงขนาดไหน

“พวกคุณก็ดำเนินการไปแล้วกัน ผมจะออกไปสำรวจด้านนอก ที่เหลือก็ดูแลแม่ผมให้ดีแล้วกันครับ”

((((โปรดติดตามตอนต่อไป)))