“เหมราช...ลูกชายคนเล็กของครูส” เมลลิสสานิ่งไปทันทีที่ได้ยินชื่อผู้ชายคนนั้น ‘เขา’ ที่ใครๆต่างก็ร่ำลือกันว่าเืเย็น โเี้และไร้หัวใจ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แล้วเหตุใดพ่อของเธอจึงจะให้เธอแต่งงานกับคนอย่างนั้น นี่ไม่เท่ากับว่าพ่อกำลังส่งเธอไปตายหรืออย่างไร...
“พ่อจะให้ลิสสาแต่งงานกับผู้ชายเืเย็นคนนั้นงั้นเหรอคะ”
“พ่อไม่มีทางเลือก...ถ้าลูกไม่ยอมพวกมันจะฆ่าพ่อ”
“เราขอผัดหนี้ครูสออกไปก่อนไม่ได้เหรอคะ” เมลิสสาพยายามหาทางออกที่ดีที่สุดให้พ่อและตัวเอง
“ลูกก็รู้ว่าพวกมันไม่มีทางยอม” ไม่ใช่เขาไม่หาวิธีแต่คนอย่างครูสหากมัน้าอะไรแล้วละก็มันจะทำทุกอย่างให้ได้ในสิ่งที่มัน้าเท่านั้น
“นะลิสสา...ช่วยพ่อสักครั้งเถอะนะลูก” สีหน้าของโรฮานผุ้เป็พ่อทำให้เมลิสสาปฏิเสธไม่ลง หากเธอไม่ยอมตกลงเท่ากับว่าเธอกำลังอกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ อย่างน้อยเธอก็คิดว่าพ่อให้ชีวิตเธอมาเธอก็ต้องตอบแทนท่านด้วยชีวิตของเธอเช่นกัน
“ก็ได้ค่ะ” ใบหน้าหวานได้แต่ก้มหน้ายอมรับความจริง นี่เธอต้องแต่งงานกับปีศาจเืเย็นที่ชื่อเหมราชจริงๆสินะ...
ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องผู้เป็พ่อทันทีที่ได้รับคำสั่ง สีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
“แด๊ดให้คนไปตามผมมามีเื่อะไรหรือเปล่าครับ” เขารู้ว่าหากไม่มีเื่จำเป็เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะมาเหยียบบ้านหลังนี้
“ฉันจะให้แกแต่งงาน” ครูสบอกความ้าของตัวเองออกไปอย่างไม่อ้อมค้อม เพราะรู้ดีว่าเหมราชไม่มีทางขัดคำสั่งเขาได้
“ครับ” แม้จะใช้เวลาในการตอบนานกว่าที่คิดแต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ปฏิเสธครูสแต่อย่างใด เหมราชใอยู่ไม่น้อยที่อยู่ๆพ่อก็อยากให้เขาแต่งงาน ผู้หญิงคนนั้นคงเป็คนที่พ่อหามาให้สินะ...เขาไม่มีสิทธิ์เลือกแม้กระทั่งคนที่จะหัวใจตัวเอง แต่ก็ช่างเถอะ! อย่างไรเสียชีวิตเขาทั้งชีวิตก็ยกให้พ่อ ถ้าหากพ่อ้าให้เขาไปขึ้น์หรือลงนรกที่ไหนเขาก็ยินดี หากสิ่งนั้นจะทำให้พ่อชายตามองลูกชายคนเล็กอย่างเขาบ้าง
“จะไม่ถามหน่อยเหรอว่าเธอเป็ใคร” ครูสรู้ว่าเหมราชไม่ใช่คนซักไซ้ นั่นยิ่งทำให้ยากไปอีกที่จะรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
“ถ้าอยากให้ผมรู้แด๊ดคงบอกผมเอง”
“ฮึ!! แกนี่มันเหมือนแม่ของแกไม่มีผิด...เอาเป็ว่าผู้หญิงที่แกจะแต่งงานด้วยชื่อเมลิสสา เป็ลูกสาวของโรฮานลูกหนี้รายใหญ่ของฉันเอง...นี่รูปของเธอ” ครูสยื่นรูปถ่ายให้เหมราช
เหมราชรับรูปที่ครูสส่งมาให้ขึ้นดูอย่างเช่นทุกที แต่ครั้งนี้แตกต่างตรงที่เขาไม่ต้องไปฆ่าคนในรูป หากแต่เป็ต้องรับเธอเข้ามาในชีวิตที่เน่าเฟะของเขาแทน ครั้งแรกที่เห็นเหมราชยอมรับว่าเธอเป็คนสวยคนหนึ่งเลยทีเดียว แต่น่าเสียดายที่รอยยิ้มสดใสนั่นมันคงจะหายไปถ้าเธอรู้ว่าต้องมาแต่งงานกับคนอย่างเขา
“เป็ไง...ถูกใจแกไหม” ครูสเห็นเหมราชมองรูปอยู่นานจึงเอ่ยถามขึ้น
“ทำไมต้องให้เธอแต่งงานกับผม” คำถามกวนใจถูกถามออกไปอย่าง้าคำตอบที่ชัดเจน
“แกคิดว่าจะมีผู้หญิงคนไหนมาสนใจคนเลวๆอย่างแกล่ะ...แค่ได้ยินชื่อก็กลัวจนหัวหด แล้วฉันก็เห็นว่าแกยังไม่ได้สนใจใครเป็พิเศษ หนูลิสสาก็ดูเหมาะสมกับแกดี”
“แต่เธออาจจะไม่ได้คิดเหมือนแด๊ด” ใช่...คนอย่างเขาไม่มีใครอยากเข้าใกล้ คนที่มือเปื้อนเืััอยู่กับความตาย ไม่มีใครอยากพบเจอเขาเพราะหากใครพบเจอเขามันหมายถึงความตายที่กำลังมาเยือน
“คนเรามันไม่มีทางให้เลือกมากนักหรอก...เตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน” ครูสไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร รู้แต่ว่าเหมราชต้องทำตามคำสั่งของเขาเท่านั้น
“ครับ” เหมราชโค้งคำนับเป็การรับคำสั่งเช่นทุกครั้งแล้วเดินออกจากห้องผู้เป็พ่อไป...จากนี้ชีวิตของเขาคงจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้วสินะ ชายหนุ่มก้มมองรูปถ่ายใบเล็กในมืออีกครั้ง ความรู้สึกหลากหลายวนเวียนอยู่ในหัวก่อนเขาจะตัดสินใจเก็บรูปนั้นไว้ในกระเป๋าสตางค์อย่างมิดชิด...