ระบบตกปลาเหนือสวรรค์

ซอมบี้ระดับ 4 เริ่มวิ่งตรงมาที่ทั้งสองคนด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ

หากบอกว่าซอมบี้ระดับ 3 เดินช้าเหมือนเต่า ร่างนี้คงถูกพัฒนาให้เร็วขึ้น

แคทริน วิสตันใช้พลังของตัวเองหลบการโจมตีของกรงเล็บที่กวาดลงมา ด้วยร่างกายเหมือนมดซอมบี้ตัวใหญ่ยักษ์สูญเสียเป้าหมายได้ง่ายๆ มันกรีดร้องด้วยเสียงคำรามอันทรงพลังแล้วใช้เล็บทำลายรถตรงหน้าเป็นชิ้นๆ

แคทริน วิสตันถอยออกมา 5 เมตร มองรถที่ถูกผ่าครึ่งด้วยความกลัว

“ระวังตัวด้วย ต่อให้คุณมีร่างกายเหนือมนุษย์แล้วแต่ถ้าหากถูกเล็บของมันเข้าจังๆ ก็คงต้องใช้เวลานานกว่าจะฟื้นฟู” มู่เฉินรีบเตือน เพราะกลัวว่าเธอจะได้ใจในพลังเกินไป สุดท้ายจึงพลาดท่าเสียทีเพราะความประมาท

“รู้แล้วล่ะน่า” แคทริน วิสตันบุ้ยปาก เธอวิ่งอยู่บนพื้นแล้วกระโดดขึ้นไปอยู่บนกรงเล็บแหลมคม สองมือคว้าเล็บขนาดใหญ่ไว้แน่น ออกแรงดึงแล้วทุ่มมันลงพื้น จากนั้นร่างของเธอก็กลับสู่ขนาดปกติ

“เห็นไหมฉันล้มมันได้” คำพูดยังไม่ทันจบซอมบี้ระดับ 4 อีก 3 ตัวก็วิ่งเข้ามาหาเธอเหมือนรถถัง แคทริน วิสตันกลายเป็นคนตัวเล็กเหมือนมดแล้วหลบหนีการโจมตีสุดอันตราย เธอกระโดดและพลิกตัวกลับกลางอากาศ อาศัยช่องว่างของความยืดหยุ่นร่างกายหลบหลีกส่วนอันตรายที่กำลังเข้ามาใกล้ตัวได้ไม่ยาก

มู่เฉินเข้าไปช่วยเธอ ร่างกลายเป็นคนตัวเล็กแล้วกระโดดผ่านกล้ามเนื้อขนาดใหญ่ซอมบี้ จนมาถึงปากที่มีลมหายใจอันน่าสะพรึง เขาเหยียดฝ่ามือที่มีเปลวไฟออกไปแล้วเริ่มทำการเผาทำลายจากภายใน

ซอมบี้กรีดร้องเพราะถูกไฟเผาปาก มันใช้แขนซ้ายเล็กๆ จับเขาแล้วโยนออกไป แต่น่าเสียดายที่มู่เฉินเร็วกว่า และนอกจากนั้นตอนนี้เขาเหมือนมดมันจะตามทันความเร็วเขาได้ยังไง

แคทริน วิสตันเห็นมู่เฉินเริ่มโจมตีแล้วจึงรีบเข้าไปเสริม เธอใช้เท้าเตะเข้าที่ขาของมันสร้างความเสียหายเพื่อให้ร่างเหมือนรถถังล้มลง เมื่อซอมบี้ไม่สามารถยืนขึ้นได้มู่เฉินจึงปล่อยไฟอีกครั้งเพื่อเผาทำลายร่างกายของมัน

แคทริน วิสตันกลับมาอยู่ในร่างปกติ มองเขาที่อยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้ม

“เราทำงานเข้าขากันมาก ขาดเพียงอย่างเดียว”

“อะไร”

“ชุด...ชุดของคุณไม่ใช่ชุดซูเปอร์ฮีโร่ แต่ดูชุดของฉันสิ มันสวยใช่ไหมล่ะ”

“ใช่สวยมาก แต่คุณลืมไปแล้วเหรอว่ายังมีซอมบี้อยู่ตรงหน้าอีก”

“รู้แล้ว แค่คุยระหว่างสู้เท่านั้นเอง อีกอย่างด้วยความสามารถของเรามันเป็นเรื่องง่ายที่จะหลบหลีกกรงเล็บของมัน”

จริงอย่างที่เธอว่า แคทริน วิสตันเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วมาก ราวกับนักกีฬายิมนาสติกตัวอ่อน เรื่องนี้ไม่ใช่แค่พลังวิเศษที่ย่อและขยายขนาดร่างกายได้เท่านั้น แต่ส่วนสำคัญเลยคือแวมไพร์

ด้วยพลังของแวมไพร์ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญ ไม่อย่างนั้นเธอไม่มีทางเคลื่อนไหวร่างกายได้แบบนี้หรอก

ซอมบี้ระดับ 4 ที่เพิ่งถูกวิวัฒนาการไม่สามารถหยุดพวกเขาได้ พวกมันสิ้นท่าแล้วนอนอยู่บนพื้น

แคทริน วิสตันเช็ดเหงื่อบนหน้าผากแล้วหันไปมองเขาด้วยรอยยิ้ม

“เอาล่ะไปกันเถอะ” มู่เฉินจับมือของเธอ

“เดี๋ยวสิไม่ผ่าสมองซอมบี้เหรอ” แคทริน วิสตันรีบถาม

“ผ่าทำไม”

“เมล็ดพันธุ์ไง หรือว่าคุณไม่ต้องการ?”

มู่เฉินเอามือก่ายหน้าผากแล้วอธิบายว่า “ไม่มีหรอกในร่างกายของมนุษย์ที่ถูกเปลี่ยนเป็นซอมบี้ สิ่งนี้จะพบได้เพียงในสัตว์กลายพันธุ์เท่านั้น”

“จริงเหรอ...น่าเสียดายจัง”

ถ้าหากซอมบี้ทุกตัวมีเมล็ดพันธุ์จำนวนมากอยู่ล่ะก็ มนุษย์คงไม่สิ้นเผ่าพันธุ์หรอก ดังนั้นอย่าได้เสียเวลาผ่าสมองมันจะดีกว่า

มู่เฉินและแคทรินวิ่งเข้าไปในโรงงานอาหารแปรรูปหลังจากเคลียร์เส้นทางด้านนอก

ในขณะเดียวกันสกาเล็ตและอีกสองคนก็ขึ้นรถมุ่งหน้าไปธนาคาร

“ได้ออกไปปฏิบัติภารกิจแบบนี้เหมือนในภาพยนตร์เลยนะ” ฟลอเรนซ์ นิวที่อยู่ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีดำกางเกงยีนส์รองเท้าบูทกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“จริงของเธอ ขาดเพียงชุดต่อสู้ดีๆ เท่านั้น” สกาเล็ต คอนเนลลี่เสริม

“ทำไม....หรือว่าเธอยากได้ชุดรัดรูปแบบในภาพยนตร์”

“มันคล่องตัวกว่าจริงๆ ดังนั้นฉันจึงเตรียมมาด้วย” สกาเล็ต คอนเนลลี่เปิดกระดุมเสื้อ เผยให้เห็นชุดสีขาวรัดรูปอยู่ด้านใน เธอปลดเสื้อตัวนอกและกางเกงออก เผยให้เห็นร่างกายอันสมบูรณ์แบบ

“ชุดคอสเพลย์...ถึงแม้ว่ามันจะน่าอายไปบ้างแต่ก็เหมาะสมจริงๆ สำหรับการต่อสู้” ฟลอเรนซ์ นิวผิวปากชม

อายากะที่นั่งเงียบๆ เห็นด้วยกับความคิดนี้ เนื่องจากอยู่ในค่ายกักกันใส่เพียงชุดเดียวไม่มีเปลี่ยน พอย้ายเข้าไปอยู่ในหลุมหลบภัยเลยต้องอาศัยชุดของโซฟีและสกาเล็ต แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีชุดคอสเพลย์มากมาย ฟังว่ามู่เฉินได้มันจากการสุ่มด้วยเงิน

“เรากำลังจะถึงเป้าหมายใน 500 เมตร ด้านนอกมีซอมบี้อยู่ประมาณ 20 ตัว” บับเบิ้ลกัมรายงาน

“เอาล่ะสาวๆ เตรียมพร้อม” สกาเล็ต คอนเนลลี่มองสองคนที่อยู่ข้างๆ ตอนนี้ในดวงตาไม่มีความกลัวอยู่เลย มีเพียงความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายในวันสิ้นโลก เพื่อความอยู่รอดทุกคนจึงต้องสู้

เมื่อประตูรถเปิดออกสกาเล็ตเป็นคนแรกที่ลงไป ซอมบี้ที่มีร่างกายเหมือนมัมมี่วิ่งเข้าไปหาเธอ หญิงสาวขยับมือทีหนึ่งดาบสีดำก็ถูกปาออกไป ปักเข้าที่ศีรษะซอมบี้จังๆ

สกาเล็ต คอนเนลลี่มีรูปร่างสวยเพรียวบางอยู่แล้ว ยิ่งเธอเคลื่อนไหวยิ่งเห็นได้ชัด โดยเฉพาะตอนนี้เธอกำลังแสดงพลังวิเศษ ดูเหมือนจะสามารถสร้างดาบสีดำจากความว่างเปล่าได้ ทุกครั้งที่เธอขยับมือจะมีซอมบี้ล้มลงบนพื้น

“เจ๋งมาก พลังของเธอช่วยได้เยอะเลย ในขณะที่ฉันทำอะไรไม่ได้” อายากะที่ตามอยู่ด้านหลังทำได้เพียงยิงปืนพกในมือ เผชิญหน้ากับทหารพลังของเธอมีประโยชน์ แต่ต่อหน้าซอมบี้จิตใจของพวกมันถูกทำลายไปนานแล้ว ตอนนี้เคลื่อนไหวเพราะไวรัสกำลังทำงาน ดังนั้นพลังจิตจึงไม่มีประโยชน์กับร่างที่เหมือนศพ

......

หมู่บ้านระดับไฮเอนด์โต่วหลง

รถแลมโบร์กินีคันสีดำขับด้วยความเร็วสูง ด้านหน้ามีรถบิ๊กไบค์ขับนำ

โซฟี เรนเนอร์นั่งอยู่บนเรดซิ่งในขณะที่เฮลีย์ สไตล์เกอร์และอีฮยอนอยู่บนซูเปอร์คาร์

บาฮามุทเกาะไหล่ของโซฟี มันดูมีความสุขที่ได้ออกมาข้างนอก

“พบกลุ่มความร้อน 10 จุดไม่ไกลจากที่นี่ คาดว่าจะเป็นซอมบี้ระดับ 2” เรดซิ่งรายงานผ่านสัญญาณสื่อสาร มันไม่มีระบบที่ครอบคลุมเท่าฟอลคอนเพราะเป็นหุ่นคนละแบบ แต่ถึงอย่างนั้นก็ช่วยได้มากทีเดียว

“รับทราบ” โซฟี เรนเนอร์พยักหน้า ปลายทางไม่ไกลเห็นซอมบี้เดินอย่างไร้จุดหมาย แต่เมื่อมันได้ยินเสียงรถจึงพากันส่งเสียงคำรามแล้ววิ่งตามที่มาของเสียง

โซฟียกปืนพกขึ้นมาแล้วเหนี่ยวไกไม่รั้งรอ การยิงของเธอค่อนข้างแย่แต่มันกลับช่วยชะลอซอมบี้เหล่านั้นได้ บาฮามุทบินออกจากไหล่เข้าไปช่วยสู้ อีกสองคนเริ่มลงจากรถเพราะถนนด้านหน้าถูกปิด มีเพียงการใช้กำลังเท่านั้นที่จะฝ่าออกไปได้

ซอมบี้พวกนี้ถูกจัดการภายในไม่กี่นาที

โซฟี เรนเนอร์เปลี่ยนแม็กกาซีนแล้วเดินเข้าไปในหมู่บ้านโต่วหลง สถานที่แห่งนี้เงียบสงบมาก ราวกับหมู่บ้านร้างก็ไม่ผิด

เธอพบบ้านขนาดใหญ่หนึ่งหลังที่อยู่ในทำเลดี จากการตรวจสอบเจ้าของน่าจะเป็นคนรวยดังนั้นจึงเข้าไปปล้นเป็นอันดับแรก แต่เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็พบกลิ่นเหม็นคลุ้ง มองไปเห็นคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่บนผนังและพื้นบ้าน

โซฟี เรนเนอร์ไม่มีความผันผวนทางอารมณ์ผ่านใบหน้า หรืออาจเพราะกลายเป็นแวมไพร์ การเห็นเลือดหรืออะไรทำนองนี้จึงกลายเป็นเรื่องธรรมดา

“สวัสดี มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า”

ในระหว่างที่กำลังค้นหาชั้นล่างเสียงก็ดังจากทางบันได

เลื่อนสายตามองจึงพบชายจีนวัยกลางคนมีปืนลูกซองอยู่ในมือ กำลังเล็งเป้าไปที่ทั้งสามคน

“ระวังตัวด้วย จากที่ฉันสัมผัสได้ผ่านสนามพลังจิตที่นี่มีชั้นใต้ดินและมีซอมบี้ที่คาดว่าจะถูกมัดไว้ มันกำลังดิ้นรนอยู่ และมีกลุ่มพลังชีวิตอีกสองที่อ่อนแรงอยู่ใกล้ๆ ฉันไม่รู้ว่าชายคนนี้เป็นเจ้าของบ้านหรือเปล่า แต่เขาต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับซอมบี้ด้านล่างแน่ๆ” เสียงของอีฮยนดังขึ้นในใจของทั้งสอง

“เราก็แค่ผ่านมา ถ้าคุณไม่โอเคเราจะออกไป” โซฟี เรนเนอร์อธิบายสั้นๆ แต่ชายคนนั้นกลับไม่ฟัง เขาโยนเชือกที่อยู่ในมือไปให้สาวๆ

“พวกเธอดูอันตราย รีบมัดตัวเองซะก่อนที่ฉันจะเหนี่ยวไก!”

“หืม...งั้นคราบเลือดที่เห็นในห้องอาหารคงไม่ได้เกิดจากซอมบี้ แต่คุณคงฆ่าพวกเขาเพราะไม่ทำตามสินะ” เฮลีย์ สไตล์เกอร์คำราม

“พูดอะไรฟังไม่รู้เรื่อง กูจะนับหนึ่งถึงสาม ถ้าหากมึงยังไม่ทำตามที่กูพูด มึงได้...” ชายวัยกลางคนยังคงข่มขู่ไม่เลิก แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สังเกตเลยว่าที่ศีรษะมีมังกรน้อยบินอยู่ อาศัยช่วงที่เขาเผลอมันเข้าไปก่อกวนปืนลูกซองจึงหลุดมือ

โซฟี เรนเนอร์ควบคุมวัตถุผ่านพลังจิต ปืนลูกซองของเขาจึงกลายเป็นของเธอในเสี้ยววินาที

ชายคนนั้นไม่คิดว่าเรื่องราวจะลงเอยแบบนี้ ทำได้เพียงกัดฟันแล้วหลบหนีไปชั้นบน แต่ว่าพอวิ่งได้ครึ่งทางก็ไปต่อไม่ได้ คล้ายมีสิ่งกีดขวางมองไม่เห็นปิดกั้นชั้นบันไดไว้ เขาหันไปมองพวกเธอด้วยความสยดสยอง

“ไอ้พวกต่างชาติสารเลว กล้าดียังไงถึง...” คำพูดยังไม่ทันจบหน้าผากก็ปรากฏหลุมเลือด