เวลาล่วงเลยผ่านไปอีกสองวัน ในที่สุดสมองของหูเหยียนก็เริ่มไตร่ตรองถึงปัญหาหนึ่ง นั่นคือ : ข้า้าไฟ
นางรู้สึกได้ราง ๆ ว่าสามารถเดินตรงไปด้านหน้า บางทีอาจพบกับสัตว์ร้ายที่ถูกเรียกว่ามนุษย์ ซึ่งจะช่วยให้นางได้ไฟตามที่้า
หูเหยียนรู้สึกตื่นเต้นเป็อย่างยิ่ง เพราะรู้สึกว่าตนเองฉลาดขึ้นแล้ว
นางเดินเป็แนวเส้นตรงตลอดทาง ผ่านไปเจ็ดวันในที่สุดจึงมาถึงขอบป่า นางชำเลืองมองกลุ่มควันจากบริเวณตีนเขาที่อยู่ห่างไปไม่ไกล ทั่วทั้งร่างเสมือนกำลังส่งเสียงโห่ร้องอย่างตื่นเต้นขณะวิ่งทะยานไปข้างหน้า ทว่าท่ามกลางความลิงโลดนั้น สติสัมปชัญญะที่หาได้ยากยิ่งภายในสมองกลับร้องะโให้นางหยุด หูเหยียนที่้าไฟเกิดอาการลังเลไม่กล้าวิ่งต่อ ใช่แล้ว นางคือแมวป่า ไม่อาจเข้าไปขโมยไฟและอาหารภายในบ้านของมนุษย์ มิเช่นนั้นอาจถูกทุบตีจนตาย ทว่าในยามนี้นางหิวมากเหลือเกิน
รัตติกาลมาถึงแล้ว แต่หูเหยียนยังมิกล้าพอที่จะออกไป นางยังคงเดินวนเวียนอยู่บนเขา เป็เหตุให้เผลอเหยียบโดนกับดักที่นายพรานแอบวางไว้
พรานป่า้าหนังสัตว์ที่สมบูรณ์เต็มผืน จึงไม่ใช้กับดักที่เป็หนามไผ่หรืออะไรก็ตามที่จะทำให้หนังสัตว์ไม่สมบูรณ์ แต่ใช้เพียงก้อนหินจำนวนหนึ่งกับเชือกเอาไว้ดึงขาสัตว์
ประโยชน์ของก้อนหินมีอยู่มากโข เมื่อเท้าของหูเหยียนถูกเชือกดึงให้ลอยขึ้นจากพื้นและเอนตัวไปด้านหลัง ศีรษะของนางพลันถูกหินกระแทกใส่ อาการาเ็ของสิ่งมีชีวิตที่ติดกับดักเป็เครื่องพิสูจน์สติปัญญาของนายพราน
ครั้นหูเหยียนฟื้นคืนสติก็พบว่าตนเองถูกเชือกมัดไว้ นางพยายามดิ้นไปมาแต่กลับไม่สามารถหลุดออกจากเชือกที่ผูกปมด้วยเงื่อนตาย
นายพรานสองคนสวมเสื้อตัวสั้นเนื้อผ้าหยาบกระด้าง มัดมือและเท้าของนางห้อยไว้กับท่อนไม้แล้วแบกไป ในขณะที่เดินไปข้างหน้าท่อนไม้ก็แกว่งไปมา
เมื่อนายพรานหนุ่มเห็นว่าเหยื่อตื่นและเริ่มดิ้นหนี เขาจึงใช้ไม้ตีนางพร้อมตวาด
“อยู่นิ่ง ๆ!”
นายพรานชราที่เดินนำหน้าเหลือบมองหูเหยียนเงียบ ๆ ไม่เอ่ยสิ่งใด จากนั้นจึงเดินทางต่อ
นายพรานหนุ่มกล่าว “ท่านพ่อ พวกเราฆ่ามันเถิด ถลกหนังขายเนื้อก็น่าจะแลกมาได้หลายตำลึงเงิน สภาพของมันช่างดูแปลกประหลาด มิอาจรู้ได้ว่าคือตัวอะไร”
นายพรานชราหันกลับมาอีกครั้ง เขาชำเลืองมองหูเหยียน มององค์ประกอบทั้งห้าบนใบหน้า ทว่าบนลำคอกลับมีขนสกปรกมอมแมม มือที่ดูไม่เหมือนมือ กรงเล็บที่ดูไม่เหมือนกรงเล็บ แต่มีลักษณะยาวเหมือนเล็บที่แหลมคม แขนและขาเต็มไปด้วยขน เท้าห่อหุ้มด้วยขนมากมายจนแยกไม่ออกว่าเป็เท้าหรือกีบ
นายพรานชราทอดถอนใจเบา ๆ “เ้าสิ่งนี้สวมใส่ชุดมนุษย์ แต่ทั่วทั้งตัวกลับปกคลุมด้วยขนสัตว์ จะว่าไปก็ดูคล้ายมนุษย์ อาจเป็ซานเซียว[1] ที่ปู่ของเ้าเคยกล่าวถึงก็เป็ได้ หากเป็ซานเซียวแม้แต่เนื้อของมันก็คงไม่มีใครกล้ากิน ปู่ของเ้าเล่าว่าซานเซียวเป็สิ่งชั่วร้าย ควรปล่อยมันไป”
นายพรานหนุ่มส่ายหน้าโดยพลัน “ท่านพ่อ ปล่อยมันไปไม่ได้นะ! หากมันคิดแค้นเอาคืนเราจะทำอย่างไร? นอกจากนี้ซานเซียวยังชอบกินเด็ก จะปล่อยตัวหายนะนี้ไปไม่ได้ ข้าว่าใช้มีดแทงมันให้จบ ๆ ถลกหนังแล่เนื้อของมันไปขายเถิด จะได้นำเงินไปซื้อยาให้ท่านแม่”
นายพรานชราแอบลังเล ทว่าเท้าของเขากลับหยุดชะงัก
หูเหยียนได้ยินบทสนทนาของคนทั้งสองก็เริ่มสับสน นางเข้าใจมาโดยตลอดว่าตนเองเป็แมวป่า ที่แท้นางคือซานเซียวหรอกรึ
นายพรานหนุ่ม “ท่านพ่อยังลังเลอะไรอีก? โรคของท่านแม่ไม่สามารถยื้อเวลาออกไปได้แล้ว สิ่งมีชีวิตตัวนี้มีน้ำหนักเบา หากแล่เนื้อออกมาก็น่าจะได้ราว ๆ 30-40 ชั่ง”
นายพรานชราขบฟันแน่น เขาพยักหน้า “เช่นนั้นก็ได้! เดินไปด้านหน้าอีกหน่อย ตรงนั้นมีน้ำ พวกเรานำมันไปจัดการที่นั่นก็แล้วกัน นำตัวมันกลับไปที่บ้านเห็นทีจะไม่ได้”
หลังจากทั้งคู่ตกลงกันแล้ว จึงเพิ่มความเร็วแบกหูเหยียนไปที่ลำห้วย
นับั้แ่หูเหยียนถูกไม้ตี สมองของนางก็เริ่มเกิดความงุนงงอีกครั้ง แต่นางรู้ดีว่าสองคนนี้กำลังจะฆ่านาง
หูเหยียนหวาดกลัวจนอยากะโขอความช่วยเหลือ แต่ไม่ทราบว่าด้วยเหตุใดเสียงร้องจึงไม่ถูกเปล่งออกมา ไม่...ไม่ใช่ว่านางเปล่งเสียงไม่ออก แต่เป็เพราะ...นางไม่สามารถร้องขอชีวิต และไม่สามารถร้องขอให้บุคคลอื่นช่วยเหลือนางได้ต่างหาก
บางทีนางอาจจะเป็ซานเซียวที่มีเกียรติตัวหนึ่ง
นางสะบัดศีรษะไปมา พยายามทำให้ตนเองนึกถึงเื่ง่าย ๆ อย่างเช่น : วิ่งหนี
ลำห้วยซ่อนอยู่ในป่า รอบ ๆ เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ วัชพืช และพุ่มไม้ นายพรานพบต้นไม้เตี้ยสองต้นที่มีกิ่งไม้แยกออกจากกันเป็ง่าม เขานำท่อนไม้วางลงบนกิ่งไม้ทั้งสอง ในขณะที่กำลังจะเริ่มถลกหนังแล่เนื้อของหูเหยียน จู่ ๆ นางก็ออกแรงหมุนตัวจนทำให้ร่างของนางและท่อนไม้ตกลงกระแทกพื้น
นายพรานชราผู้มากประสบการณ์ ใช้ไม้ทุบไปที่ร่างของเหยื่อที่กำลังดิ้นหนี
หูเหยียนกลิ้งตัวไปตามเนินเขาเพื่อหลบการโจมตีของนายพราน
ส่วนนายพรานหนุ่มก็ง้างสายธนูหมายจะสังหารสัตว์ร้ายที่จับมาด้วยลูกธนู
มือและเท้าของหูเหยียนถูกมัดด้วยเงื่อนตายจึงไม่สามารถลุกขึ้นวิ่ง นางจึงทำได้เพียงปล่อยตัวให้ไหลไปตามทางลาดชันของูเาเพื่อหลบการโจมตี ทว่าในเวลานี้ระดับความเร็วไม่ใช่สิ่งที่นางสามารถควบคุมได้ ร่างของนางจึงเหมือนไข่มุกเม็ดกลมที่กระเด้งขึ้นเมื่อเจอเข้ากับหลุมขนาดเล็กก่อนจะกลิ้งต่อลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว
นายพรานสองพ่อลูกหวั่นใจว่าหากนางหนีไปแล้วจะกลับมาแก้แค้น จึงวิ่งไล่ล่าอย่างสุดชีวิต
ความเร็วในการกลิ้งลงไปด้านล่างรวดเร็วมาก เพียงชั่วพริบตาร่างของนางก็หายไปจากคลองจักษุของนายพราน
เมื่อระดับความเร็วชะลอ จู่ ๆ ร่างของนางก็เด้งขึ้นลอยอยู่กลางอากาศก่อนจะร่วงหล่นลงในพุ่มไม้ที่ไม่สูงมาก แล้วกระแทกเข้ากับบางอย่างที่มีเนื้อหนัง
ผู้ที่ถูกกระแทกใส่คือเถ้าแก่ร้านขายอาหารในเมืองมีนามว่า “หลี่เอ้อร์เหย่” เขากำลังนอนอยู่บนเสื่อและใช้มือทั้งสองข้างรองท้ายทอย ขาสองข้างกระดิกไปมาด้วยท่าทางผ่อนคลาย ดวงตาจ้องมองท้องนภาอันกว้างใหญ่ ขณะกำลังรอใครบางคนมาตามนัดอย่างมีความสุข เขาอารมณ์ดีเสียจนอดไม่ได้ที่จะฮัมเพลงซึ่งได้รับความนิยมมากที่สุดในโรงมหรสพ แต่ยังไม่ทันได้เริ่มเขาก็รู้สึกถึงสิ่งแปลกประหลาดที่ร่วงลงมาจากฟ้า ก่อนที่มันจะกระแทกใส่หน้าเขาโดยไม่อาจต้านทาน ยังไม่ทันได้พูดแม้เพียงชั่วอึดใจ ดวงตาทั้งคู่พลันเหลือกค้าง ก่อนจะสลบเหมือดไป หลี่เอ้อร์เหย่นอนอยู่บริเวณที่เต็มไปด้วยวัชพืช เหนือศีรษะด้านขวามีต้นไม้เล็ก ๆ หนึ่งต้น หากเขาขยับตำแหน่งที่นอนขึ้นไปอีกสักนิดและเบี่ยงไปทางขวาอีกสักหน่อย ก็คงไม่ถูกทับจนอยู่ในสภาพน่าอนาถเช่นนี้
หูเหยียนรู้สึกเ็ปไปทั้งร่าง นางพยายามอดทนและลุกขึ้น ทว่ากลับรู้สึกเวียนศีรษะก่อนจะล้มทับร่างของหลี่เอ้อร์เหย่อีกครั้ง ผ่านไปครู่หนึ่ง นางจึงลุกขึ้นยืนและหันไปมองร่างที่ถูกตนเองทับจนสลบไป อีกฝ่ายคือบุรุษที่มีชีวิต แน่นอนว่าหลังจากที่ถูกนางกระแทกใส่ จึงไม่อาจแน่ใจได้ว่านี่ยังเป็ร่างของสิ่งมีชีวิตอยู่หรือไม่
บุรุษผู้นี้อายุไม่น้อยแล้ว ทว่ากลับดูแลตนเองเป็อย่างดี บนตัวสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายชั้นดี ด้านนอกยังมีเสื้อคลุมยาวอีกหนึ่ง ข้างเอวแขวนหยกวิจิตรงดงาม และเหน็บไว้ซึ่งกริชขนาดเล็กมากอีกหนึ่งเล่ม
หูเหยียนตัดสินใจยื่นมือไปดึงกริชออกมา แล้วหันคมมีดตัดเชือกที่มัดมือและเท้าของตนเองก่อนจะโยนกริชทิ้ง หลังจากนั้นหันไปถอดเสื้อคลุมตัวนอกของอีกฝ่ายนำมาสวมบนร่างของตัวเองอย่างพึงพอใจ และในขณะที่กำลังจะก้าวไปจากที่นี่ นางก็ได้ยินเสียงหญ้าเสียดสีกันดังสวบสาบแว่วมาจากตำแหน่งที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล
นางรีบเงี่ยหูฟังโดยพลัน
อีกฝ่ายไม่ได้ปกปิดร่องรอยของตนเอง ระหว่างเดินก็บ่นพึมพำไม่หยุด “ปัดโธ่เอ๊ย สถานที่ทุรกันดารเช่นนี้หาง่ายที่ไหนกัน! เล็บสีสวย ๆ ที่เพิ่งทาไปเมื่อวานโดนดอกไม้ขีดข่วนจนเป็รอยหมดแล้ว ถนนหนทางก็ขรุขระจนปวดเท้าไปหมด หากเท้าเกิดพุพองขึ้นมา เท้าที่อ่อนนุ่มดุจหยกของข้าคงได้พังเป็แน่”
เสียงนั้นพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ ทว่าเป็น้ำเสียงกระซิบที่แฝงด้วยสำเนียงอันเป็เอกลักษณ์ของเจียงหนาน เสียงพร่ำบ่นอย่างไม่สิ้นสุดราวกับกำลังขับร้อง เสียงบ่นเ่าั้ดังเข้าหูของผู้ที่ยืนฟัง น้ำเสียงที่ทำให้ผู้ได้ยินอ่อนระทวย หวานหยดย้อยปานน้ำผึ้ง ราวกับมีมือเล็กที่เนียนนุ่มกำลังเกาอยู่บนหน้าอกเบา ๆ ทั้งยังมีลิ้นที่เพิ่งเลียน้ำผึ้งสอดแทรกเข้ามาในปาก ความรู้สึกนี้ย่อมทำให้รู้สึกสบายไปทั่วทั้งร่างมิใช่หรือ?
.
.
.
[1] ซานเซียว หมายถึง ลิงแมนดริล
681
