หลังจากเดินทางมาถึงแจ็คและเพื่อนๆ อีกหกคนก็ถูกจิวพาไปยังเต็นท์หลังใหญ่หลังหนึ่ง ซึ่งเป็เต็นท์หลังสีดำมีแถบสีแดง และมีเสาหลักที่ค้ำหน้าทางเข้าเต็นท์อีกสองเสาและเมื่อเดินตามจิวเข้าไปข้างในเต็นท์ก็พบว่าข้างในกว้างกว่าภายนอกที่เห็นเป็อย่างมากข้างในมีแสงสว่างจากเทียนไขที่ลอยอยู่กลางอากาศส่องสว่างอยู่และมีคนอยู่คนหนึ่งกำลังนั่งรอพวกเขาอยู่ที่โต๊ะซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเต็นท์อีกทั้งยังเตรียมเก้าอี้ไว้พอดีสำหรับเด็กทั้งเจ็ดคนอีกด้วย
“ฉันพาพวกเด็ก ๆมาแล้วนะคะท่านเซริว” จิวพูดขึ้นพลางโค้งคำนับด้วยความเคารพบุคคลที่นั่งอยู่ตรงหน้าของพวกเขา
“ขอบใจมากจิวเธอออกไปรอข้างนอกก่อน เดี่ยวฉันจะคุยกับเด็กพวกนี้สักหน่อย” ชายที่มีสายตาเฉียบคมเหมือนเหยี่ยว มีดวงตาดำสนิท และมีผิวขาวสดใสพูดขึ้นทำให้จิวเดินออกไปข้างนอกเต็นท์อย่างเงียบ ๆ
“พวกเธอก็นั่งลงก่อนสิ” เซริวพูด แล้วเด็กทุกคนก็นั่งลงบนเก้าอี้ที่เตรียมไว้ให้
“ยินดีต้อนรับสู่สมาคมผู้ใช้เวทย์นะเด็กๆ ฉันเซริว ดิคราเซียร์ เป็ผู้นำของสมาคมผู้ใช้เวทย์และวันนี้ที่ฉันอยากคุยกับพวกเธอก็ไม่มีอะไรมากหรอก ฉันแค่อยากเห็นหน้าตาของพวกเธอทุกคนเท่านั้นเอง”เซริวพูดขึ้น
“อ่ะจริงสิพวกเธอก็รับนี้ไปด้วยสิ คิดซะว่าเป็ของขวัญจากฉันก็ละกัน” เซริวพูดจบก็ส่งวัตถุทรงกลมที่มีขนาดเท่าฝ่ามือให้นักเรียนทุกคนกันคนละอัน
“นี้คืออะไรครับ” แจ็คถามขึ้นด้วยความสงสัย
“สิ่งนี้เรียกว่าแพ็คมันใช้สำหรับเก็บของ ๆ พวกเธอลงในนี้ได้นะ” เซริวอธิบาย
“ยังไงนะครับ” มาร์คัสถามต่อ พลางจ้องมองไปยังแพ็คที่เขาถือไว้ในมือ
“จงเปิดออก” เซริวพูด ทันใดนั้นวัตถุทรงกลมก็คลายตัวออกเป็แผ่นสี่เหลี่ยมผืนใหญ่และเมื่อจ้องมองไปดี ๆ ก็พบว่าบนแผ่นสี่เหลี่ยมผืนใหญ่นี้มีของที่คล้าย ๆของใช้ที่ถูกย่อส่วนให้มีขนาดเล็กลงอยู่มากมายติดอยู่ตามส่วนต่าง ๆบนแผ่นสี่เหลี่ยม แล้วหลังจากนั้นเซริวก็ยื่นมือออกไปหยิบคทาจิ๋วอันหนึ่งและดึงออกมาจากแผ่นสี่เหลี่ยม ทันใดนั้นเองคทาก็ขยายใหญ่ขึ้นจนกลับมาเป็ขนาดปกติและเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ก็ทำให้เด็ก ๆ สนอกสนใจเป็อย่างมาก
“หนูลองบ้างดีกว่า” สาวผมสีขาว ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยกระพูดขึ้น ก่อนจะลองสั่งใช้งานแพ็คดูบ้างแล้วไม่นานหลังจากนั้นก็เกิดเป็แผ่นสี่เหลี่ยมแผ่นใหญ่และนั้นยิ่งทำให้เหล่าเด็กที่เหลือ อยากลองใช้งานบ้าง ตอนนี้ทุกคนต่างลองใช้งานแพ็คกันยกใหญ่จนเซริวอดขำกับเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ได้
“เอาล่ะในเมื่อพวกเธอเปิดแพ็คได้แล้ว ต่อไปก็คือการเก็บแพ็คก็ให้พูดว่า ‘จงปิดลง’ ” ทันทีที่เซริวพูดจบแผ่นสี่เหลี่ยมของเขาก็ม้วนตัวกลับไปเป็วัตถุทรงกลมเหมือนในตอนแรกแต่มันไม่ได้กลับมาบนมือเขา มันกลับล่องลอยอยู่ข้าง ๆ ของเซริวแทน
“จำเอาไว้นะว่าแพ็คจะล่องลอยตามเฉพาะผู้ที่เป็เ้าของเท่านั้น” เซริวพูด
“จงล่องหน” เซริวพูดอีกครั้งทีนี้แพ็คของเขาก็ล่องหนหายไป ทำให้เด็ก ๆตื่นเต้นเป็อย่างมาก
“อาจารย์ครับแพ็คไม่เห็นลอยตามผมเลยนะครับ”เด็กผู้ชายผิวสีดำแดง พร้อมดวงตาสีแดงเหมือนเปลวไฟพูดขึ้น
“ฉันก็พึ่งบอกไปว่าพวกเธอต้องเป็เ้าของๆ แพ็คก่อน แพ็คจึงจะลอยตามพวกเธอ” เซริวอธิบาย
“แล้วเราต้องทำยังไงคะ” เด็กสาวซึ่งตัวเล็กที่สุดในบรรดาเด็กทั้งเจ็ดถามขึ้น
“พวกเธอคืนแพ็คให้อยู่ในรูปทรงกลมก่อนแล้วจับแพ็คไว้ให้มั่น จากนั้นหลับตาแล้วพูดว่า ‘จงอยู่ใต้อาณัติข้า’” เซริวตอบออกไป แล้วเหล่าเด็ก ๆ ก็เริ่มทำตาม
“ได้แล้ว แพ็คลอยตามหนูแล้วค่ะ”เด็กสาวตัวเล็กพูดขึ้นด้วยความดีใจและไม่ใช่แค่เธอเพียงคนเดียวที่ทำสำเร็จแต่เด็กคนอื่น ๆ ก็ทยอยทำจนสำเร็จในที่สุดทุกคนก็มีแพ็คเป็ของตัวเอง ทำให้ทุกคนไม่ต้องแบกกระเป๋าสัมภาระให้เหนื่อยอีกต่อไปตอนนี้เด็กทุกคนต่างเอาสัมภาระของตัวเองใส่เข้าไป เก็บในแพ็คที่พึ่งได้รับมาด้วยอาการที่ตื่นเต้นจนถึงขีดสุด
“ตอนนี้พวกเธอก็ได้ของขวัญจากฉันแล้วเดี่ยวพวกเธอกลับไปหาจิวที่รอพวกเธออยู่ข้างนอกได้แล้ว เดี่ยวจิวจะพาพวกเธอไปยังที่พักเอง”เซริวตอบพลางเดินพาเหล่าเด็ก ๆ ไปส่งด้วยรอยยิ้ม
“ขอบคุณครับ/ค่ะ” เด็ก ๆพูดให้เซริวเพื่อแสดงความขอบคุณสำหรับของขวัญที่แสนวิเศษชิ้นนี้ก่อนจะเดินออกจากเต็นท์ไปกันจนหมด
“เป็เด็ก ๆ ที่น่ารักจริง ๆ”เซริวพูดพลางหัวเราะเบา ๆ
เมื่อแจ็คและเพื่อน ๆเดินออกมาข้างนอกเต็นท์ ก็เห็นว่าจิวกำลังยืนรอพวกเขาอยู่
“มาเถอะเดี่ยวฉันจะพาเธอไปส่งที่ที่พักของพวกเธอ” จิวพูดก่อนจะนำทางเหล่าเด็กทั้งเจ็ดคนไปยังที่พักในระหว่างทางที่เดินผ่านทุกคนได้เห็นเวทย์มนตร์ต่าง ๆมากมายที่เหล่าผู้ใช้เวทย์กำลังใช้กันอยู่ ทำให้เหล่าเด็ก ๆรู้สึกตื่นเต้นจนเนื้อเต้นเป็อย่างมากเพราะไม่ใช่เหตุการณ์ที่จะหาดูได้ทั่วไปในหมู่บ้านของพวกเด็ก ๆ
“ถึงแล้วพวกเด็กผู้ชายไปทางเต็นท์ด้านซ้าย ส่วนเด็กผู้หญิงไปที่เต็นท์ด้านขวา” จิวหยุดเดินแล้วหันกลับมาพูดกับพวกเด็ก ๆ ทำให้ทุกคนหันไปมองยังเต็นท์ที่อยู่เบื้องหน้าซึ่งเต็นท์ของทางเด็กผู้ชายนั้นมีน้ำตาลดำ ในขณะที่เต็นท์ของเด็กผู้หญิงเป็สีขาวหลังจากนั้นจิวจึงให้ทุกคนแยกกันเข้าไปยังเต็นท์ของตัวเองเพื่อเก็บสัมภาระและจัดการที่พักของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะนัดเจอกันอีกครั้งในตอนเย็นของวัน
แจ็คเดินเข้าไปในเต็นท์พร้อมกับเด็กผู้ชายอีกสามคน ก่อนจะพบว่าข้างในนั้นมีห้องแบ่งไว้ให้ทุกคนแล้วโดยข้างในกว้างจนเรียกได้ว่ามีหอพักตั้งอยู่ในเต็นท์แจ็คและผองเพื่อนเดินผ่านห้องพักแต่ละห้องอย่างช้า ๆซึ่งทุกคนก็คอยสังเกตป้ายชื่อหน้าห้องที่เขียนเอาไว้ จนทำให้รู้ว่านอกจากพวกเขาแล้วยังมีเด็กคนอื่นๆ ที่ยังอาศัยอยู่ที่นี้อีกและในที่สุดแจ็คก็เจอเข้ากับห้องพักของตัวเองแจ็คจึงเปิดประตูเข้าไปข้างในเผยให้เห็นห้องที่ทำมาจากไม้สีน้ำตาลเข้ม มีชั้นวางหนังสืออยู่ติดกับเตียงนอนแล้วยังมีพื้นที่ว่าง ๆ ตรงกลางห้องสำหรับใช้นั่งเล่นได้แล้วด้านในสุดก็มีห้องน้ำอยู่อีกด้วย
“จงเปิดออก” แจ็คพูดขึ้นทำให้แพ็คที่ล่องหนปรากฏตัวขึ้นจากนั้นจึงคลายตัวเป็แผ่นสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่จากนั้นแจ็คจึงหยิบกระเป๋าสัมภาระออกมา แล้วเริ่มจัดการจัดห้องแล้วเอาของที่อยู่ในกระเป๋าสัมภาระออกมา จนในที่สุดแจ็คก็จัดของเสร็จเรียบร้อยแต่เมื่อเห็นว่ายังไม่ถึงเวลาที่จิวนัดไว้ แจ็คจึงโน้มตัวลงไปนอนบนเตียงซึ่งััแรกที่แจ็คได้รับก็คือความนุ่มของเบาะที่สร้างมาจากสำลีชั้นดีแล้วก็ความเด้งของเบาะนี่อีก ยิ่งทำให้แจ็คเกิดความประทับใจจนถึงที่สุดหลังจากนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่สักพักแจ็คก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว
“ก๊อก ๆ ๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้แจ็คที่นอนอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมา
“แจ็ค ๆ” เสียงข้างนอกยังคงเรียกชื่อแจ็คและพยายามเคาะประตูอยู่เรื่อย ๆ ทำให้แจ็คต้องยันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนเพื่อเดินไปเปิดประตู
“นายทำอะไรอยู่เนี่ย” มาร์คัสเปิดฉากถามเมื่อเห็นว่าแจ็คเปิดประตูออกมาแล้ว
“ฉันเผลอหลับไปนะ” แจ็คตอบ
“ไปกันเถอะเดี๋ยวจะเลยเวลาที่นัดไว้กับจิวนะ” เสียงของเด็กผู้ชายผิวสีดำแดงพร้อมดวงตาสีแดงที่ยืนอยู่ข้างหลังมาร์คัสพูดขึ้น
“เอ่อ นาย” แจ็คทำท่าจะพูดต่อแต่ก็ถูกเด็กผู้ชายที่พึ่งได้คุยกันครั้งแรกพูดขัดขึ้นมาก่อน
“ขอโทษทีฉันลืมแนะนำตัวไปฉันฮูก้า” ฮูก้าเริ่มแนะนำตัวเอง
“ฉันแจ็ค ยินดีที่ได้รู้จัก”แจ็คตอบออกไป
“ไว้แนะนำตัวทีหลังไปกันเถอะเดี๋ยวจะสายแล้วนะ” มาร์คัสรีบแย้งทำให้ทั้งสามคนรีบเดินออกจากเต็นท์ไปรวมกับกลุ่มเพื่อนอีกสี่คนที่รอพวกเขาอยู่
“สวัสดีฉันชื่อแม็ก พวกนายละ”เด็กผู้ชายผมสีน้ำตาลแดงเดินเข้ามาทักทายพวกแจ็คที่พึ่งมาถึง
“ฉันแจ็ค ส่วนนี่มาร์คัส กับฮูก้า” แจ็คเริ่มแนะนำตัวพร้อมกับแนะนำคนอื่นๆ ให้แม็กรู้จัก
“สวัสดี” มาร์คัสและฮูก้าพูดขึ้นพร้อมกัน
“เฮ้ พวกนายยืนทำอะไรกันอยู่ตรงนั้นมาตรงนี้สิ” เสียงเรียกจากเด็กสาวผมสีขาวที่หน้าขึ้นกระพูดะโเรียกกลุ่มเด็กชาย
“ไปรวมกลุ่มกับพวกนั้นกันเถอะ”มาร์คัสพูดแล้วเหล่าเด็กชายทั้งสี่คนก็เดินตามเสียงเรียกของเด็กสาวคนนั้นไป
“สวัสดีฉันฟาร์” เด็กสาวผมสีขาวเริ่มแนะนำตัวเองให้รู้จัก
“ฉันเมย์” สาวน้อยตัวเล็กที่สุดในกลุ่มเริ่มแนะนำตัวบ้าง
“ฉันเจน” เด็กสาวสวมแว่นผมสีทอง ดวงตาสีเขียวมรกตแนะนำตัวหลังจากนั้นพวกเด็กผู้ชายก็เริ่มแนะนำตัวให้พวกเด็กผู้หญิงรู้จักบ้างทำให้ตอนนี้เหล่าเด็กทั้งเจ็ดคนได้ทำความรู้จักกันหมดทุกคนแล้ว แล้วหลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มพูดคุยเื่ราวต่างๆ ก่อนที่จะได้มายังสมาคมผู้ใช้เวทย์แห่งนี้
“เฮ้ เด็ก ๆ ทำอะไรกันอยู่” เสียงจิวดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมองจิวที่ยังคงสวมผ้าคลุมปิดบังใบหน้าไว้เหมือนตอนกลางวันอยู่ก็ตาม
“เปล่าครับ” แจ็คตอบ
“แล้วมีอะไรไหมครับ ทำไมถึงนัดพวกเรามาตอนนี้ครับ” แจ็คถามต่อ
“ก็ถึงเวลา่แห่งความลับที่ฉันเคยบอกพวกเธอเมื่อตอนกลางวันยังไงละ”จิวพูด
“ความลับอะไรเหรอคะ” เจนถาม
“ก็เลี้ยงต้อนรับน้องยังไงละ” จิวพูดขึ้นพร้อมกับชูมือขึ้นฟ้าทันใดนั้นก็มีพลุลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าส่องสว่างทำให้ตอนเย็นที่เริ่มมืดกลับมาสว่างไสวอีกครั้งแล้วยังมีพลุที่แปลงเป็รูปนกฟินิกส์บินตรงมายังที่พวกเด็ก ๆ ยืนอยู่ ทำให้เด็ก ๆต้องหลบออกไป ไม่นานหลังจากนั้นก็มีกลุ่มคนจำนวนมากเดินออกมายังที่พวกเด็ก ๆ ยืนอยู่พร้อมกล่าวทักทายเหล่าเด็กทั้งเจ็ดคนที่ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่อไม่รู้ว่าอะไรเป็อะไรอยู่ในตอนนี้
“เฮ้ ไม่ต้องยืนตัวแข็งทื่อกันขนาดนั้นนี่งานเลี้ยงต้อนรับพวกเธอไปสนุกให้เต็มที่เลยสิ” จิวพูดทำให้แจ็คเกิดความคิดในใจขึ้นมา
‘นี่แหละสมาคมผู้ใช้เวทย์ มีแต่เื่ให้ตื่นตาตื่นใจได้ตลอดเลย’
739
