TinTime Story ดื้อนักรักซะเลย
Mammysmile
Ep.5 หนีไม่พ้น
ติ๊ด!
เสียงกดนาฬิกาจับเวลาเมื่อมือแตะขอบสระพอดี
"00:39:12 นาที อื้อ เวลาใช้ได้ แต่ก็ทำได้เร็วอีกนิดหนึ่ง" พี่โฟร์คพูด
ผมพยักหน้าตอบรับเบาๆ
จากนั้นผมก็ดันตัวขึ้นมานั่งขอบสระ ถอดทั้งหมวกคลุมผมและแว่นตาว่ายน้ำออก ผมรู้ดีว่าตอนนี้ร่างกายผมยังไม่เต็ม 100% หลังจากผมป่วยเกือบเป็อาทิตย์ จะว่าไปหลังจากที่มันมาวอแวผมที่คอนโดแล้วก็หลังจากมันกลับไป มันก็วอแวส่งข้อความมาป่วนผมอยู่สักสองสามประโยคได้ จากนั้นมันก็หายหน้าหายตาไปเลยจนถึงทุกวันนี้
แล้วผมจะพูดถึงมันทำไมมันไม่มาวอแวผมกูก็ดีหรือเปล่า แต่ไม่ทันขาดคำ เสียงบุคคลที่สามก็ดังขึ้น พอผมหันไปมองกับเป็ไอ้ติณห์ที่เดินเข้ามาทักรุ่นพี่ผมอย่างไอ้พี่โฟร์คแบบสนิทสนม
"ไอ้โฟร์ค"
"อ้าว ไอ้ติณห์ลมอะไรหอบมึงมาถึงที่นี่เนี่ย"
แปลกวันนี้มันมาไม้ไหนอีก มันทำเป็ไม่รู้จักผมและแทบไม่มองผมเลย
"เพื่อนๆคิดถึงมึง เลยจะมาชวนไปแดกเหล้าคืนนี้ มึงว่างไหม"
"กูก็อยากไปหรอกนะ แต่จี๊ดแฟนกูมันไม่ยอมอ่ะดิ "
"งั้นหรอ เสียดายวะพวกไอ้กันไอ้เป้ก็บ่นถึงมึงประจำ ไม่ค่อยได้แดกเหล้าเหมือนเดิม"
"เอ่อไว้กูว่างๆก่อนล่ะกัน่นี้ก็ต้องมาเตรียมไอ้พวกน้องแข่งก่อน ว่าแต่มึงมาหากูเพราะเื่แค่นี้หรอไอ้ติณห์" พี่โฟร์คพูด
"กูได้ยินว่ามีนักกีฬาว่ายน้ำตัวเต็งของมหาลัยลงแข่งด้วยกูเลยมาดูสักหน่อย " จากนั้นไอ้ติณห์มันหันมามองผมเล็กน้อยสายจาที่หันมามองและเขายิ้มมุมปากเบาๆ
"ไอ้ธามนี่ไงคนที่นั่งอยู่ด้านหน้ามึงนี่แหละ"
"อ๋อ~ คนนี้นี่เอง ตัวเล็กแค่นี้เก่งนะเนี้ย" ไอ้ติณห์มองผมด้วยสายลวนลามผมชิบหาย อยากจะเอานิ้วจิ้มไปที่ตาคู่กว้างที่กำลังมองผมอย่างไม่ลดละ
"พี่โฟร์คผมไปอาบน้ำก่อนล่ะกัน"
"เออ ไปดิเออธามพรุ่งนี้ถ้ามึงว่างก็มาฝึกก่อนละกัน พรุ่งนี้ถ้ากูว่างจะมาตามเข้ามา" ผมพยักตอบรับเบาๆ จากนั้นผมก็รีบลุกออกจากตรงนี้ทันที
หลังจากที่ผมหนีพ้นจากสายตาคู่นั้นมาได้ ผมก็ไม่รอช้ารีบหยิบของอุปกรณ์อาบน้ำตอนนี้บนร่างกายเหลือเพียงผ้าขนหนูที่ปกปิด่ล่างเพียงเท่านั้น
ซ่า~
น้ำที่ไหลผ่านฝักบัวค่อยๆไหลผ่านั้แ่หัวจรดเท้า ทำให้ผมผ่อนคลายขึ้นมาก ผมรีบทำภารกิจส่วนตัวและรีบนุ่งผ้าเช็ดตัว และขนาดที่ผมเอาผ้าเล็กเช็ดผมเดินออกจากห้องน้ำกำลังจะเดินไปล็อกเกอร์ แต่ผมก็เดินไปชนแผงอกกว้างของใครบ้างคนเข้าอย่างจัง ทำให้ผมต้องเงยหน้ามอง คนที่ผมเดินชนคือคนไอ้ติณห์
"ไอ้ติณห์!"
"ทำไมเจอหน้ากูต้องทำหน้าใขนาดนั้นด้วย" จากนั้นมันก็มือมาจบไหล่ทั้งสองข้างผม ถึงผมกับมันจะเป็ผู้ชายทั้งคู่แต่แรงมันก็ดีกว่าผมเยอะ
"กูไม่ได้ใมึง ปล่อยกู!!"
"จริงหรอ" มันพูดพร้อมยิ้มมุมปากและขยับใบหน้าเอามาใกล้ผม
"จริง! แล้วก็เอาหน้ามึงออกห่างๆกูด้วย " เพราะตอนนี้หน้าผมเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ
"ทำไมเขินกูหรอ หน้าแดงเชียว"จากนั้นมันก็เอามือมาลูบที่ข้างแก้มผมไปมาจนผมต้องเอามือบัดมือมันออก
"กูไม่ได้เขินโว้ย!! "
มันก็เริ่มเดินขยับเข้าใกล้เรื่อยๆจนตอนนี้ผมเดินถอยหลังติดกำแพงมันเอามือมาพิงกำแพงเหนือหัว ดักซ้ายดักขวา จนไรทางหนีอย่างสิ้นเชิง
"กูหายไปตั้งหลายวันไม่คิดถึงกูหน่อยหรอ" มันพูดพร้อมสายตาลวนลาม ซึ่งผมที่พยายามจะดันอกมันให้ออกห่างจากตัวผม แต่มันไร้ประโยชน์ชิบหาย แรงมันเยอะ ผมอยากจะรู้มันแดกข้าวหรือแดกควายเป็ตัวเข้าไป แรงเยอะแบบสัดๆ จนผมก็เอาไปอยู่
"ทำไมกูต้องคิดถึงมึงด้วยไม่ทราบ "
"ยังไม่พอ ยังแต่งตัวยั่วกูขนาดนี้อีก เห้อห้ามใจไม่ไหวหรอกนะ"
"แต่งตัวยั่วเชี้ยอะไร นี่ห้องของนักกีฬา มึงเหอะบุกเข้าโรคจิตชิบหาย"
มันไม่พูดตอบโต้อะไรกับผมมันก้มมายังซอกคอผม จากนั้นมันก็กดริมฝีปากมันที่ซอกคอผมหนึ่งที หนึ่งทีที่มันทำก็สามารถทำให้ผมเกรงไปทั้งตัวได้
"อือ...ออกไป" ตอนนี้ผมได้แต่หลับตาแน่นและรีบยกมือทั้งสองข้างมาทาบปิดที่หน้าอกของตัวเอง"
"แน่ใจนะ "มันเอาหน้ามากระซิบข้างหูจนขนลุกซู่ไปทั่วร่างกายหมดแล้ว จากนั้นมันหันมายิ้มอย่างพอใจและค่อยเลื่อนมือจากไล่จะจากแผงท้องเป็ลอนของผมมันก็หยุดเลื่อนลงเรื่อยๆจนมาหยุดที่ขอบผ้าขนหนูที่พันอยู่รอบเอวของผม
"อื้อ...ไม่เอาปล่อยกู...อ่ะ ."
ตอนนี้ไอ้ติณห์ขมักเขม้นอยู่แถวซอกคอไม่หยุดมือมันก็ยังวุ่นวายส่วนร่างของผม ผมใช่แรงทั้งหมดพลักร่างไอ้ติณห์ให้ออกห่าง ครั้งนี้ทำได้สำเร็จ มันเซถอยหลังพร้อมยิ้มมุมปากอย่างพอใจมากพอสมควร
"มึงเล่นบ้าอะไรว่ะ"
"หึหึ รู้ไหมหน้ามึงตอนนี้มันน่าขำมาก"
"กูไม่ตลก!"
"โอเคๆ กูไม่แกล้งมึงแล้ว"
"งั้นมึงก็ออกไป! "
ไอ้ติณห์มันก็ทำตามที่ผมว่า เดินออกจากห้องโดยดี
ไอ้เชี้ยธาม ตะกี้มึงทำบ้าอะไร ทำไม่ปฎิเสธมันวะ ผมขยี้ผมแรงๆไปหนึ่งที
พอผมแต่งตัวอะไรเสร็จและกำลังเดินออกจากห้องจู่ๆก็มีมือมาคว้าข้อมือผมเอาไว้
"จะไปไหน" เสียงนี้ คือเสียงไอ้ติณห์มันเป็เ้ากรรมนายเวรของผมั้แ่ชาติปางไหนเนี้ย
"ไอ้ติณห์! ทำไมมึงยังอยู่อีก'
"ก็รอมึงไง ตอนนี้ก็ค่ำแล้วกูหิว ไปหาอะไรกินกันเถอะ" มันไม่รอให้ผมตอบมารับจูงๆข้อมือขึ้นรถมันทันที
"มึงจะพากูไปไหน กูยังไม่ได้ตอบตกลงกับมึงเลยนะ"
"เอาหน่าไหนๆก็มาถึงขนาดนี้แล้ว ไปหาของอร่อยแดกกัน กูรู้ว่ามึงก็หิวเหมือนกัน"
"ใครว่ากูหิว "
โครก คราก~
ไอ้ท้องเวรมาร้องอะไรวะขายหน้าชิบหาย
"หึหึ ท้องร้องสะดังเชียว " มันหันมองและยิ้มให้ผมก่อนจะหันกับไปมองทางอีกครั้ง ส่วนผมนั้นด้วยความอาย ได้แต่หันตัวออกไปมองข้างทางแทน
ไม่นานรถก็มาจอดร้านอาหารตามสั่งข้างทาง ซึ่งผมก็หันไปมองมันด้วยความแปลกใจ "มองอะไร ถึงแล้ว" มันก็หันมาพูดกับผมสั้นๆก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไป ซึ่งผมก็ได้แต่ลงไปตามมัน ซึ่งร้านที่มันพามานั้นก็ถือว่าคนเยอะใช่ย่อย ถึงแม้ไม่ใช่ร้านที่ดูใหม่มากนัก แต่ก็สะอาดมากพอสมควร ตอนนี้มันเดินนำหน้าไปหาโต๊ะว่างรอก่อนแล้ว
"จะกินอะไรเดี๋ยวจะสั่งให้"
"กูเอาต้มจืดเต้าหู้ไข่ กับไข่เจียวกรอบ"
"พี่ครับสั่งอาหาร"ไม่นานมากพนักงานในร้านก็มาที่โต๊ะด้วยกิริยามองที่ไอ้ติณห์แล้วยิ้มไม่หุบเลย
"ผมเอาต้มจืดเต้าหู้ไข่กับไข่เจียวกรอบ 1 ที แล้วก็เอาผัดกระเพราะหมูสับไข่ดาวไม่สุก 2 ใบ ครับ"
พนักงานที่มองหน้าไอ้ติณห์ไม่หยุด เหมือนค้างอยู่แบบนั้น
"อื้ม! พี่ครับสั่งอาหารเสร็จแล้วครับ"
"อ่อๆๆ รอเดี๋ยวนะคะ"
"ครับ"
"หึหึ" มันหันมามองผมแล้วอมยิ้มเบาๆ
"หัวเราะห่าอะไร"
"เปล่า แค่มองมึงแล้วน่ารักดี ว่าแต่มึงเหอะ มองกูั้แ่ในรถเหมือนอยากจะกลืนกินกูอยู่ละมีอะไรจะถามกูรึเปล่า"
"แค่แปลกใจที่ลูกคุณหนูอย่างมึงขับปอเช่มากินอาหารตามสั่ง"
"ทำไมกูจะกินไม่ได้ กูก็เป็นักศึกษาทั่วไป กินทุกอย่างได้ที่คนอื่นกินหมดแหละ"
ตอนนี้สายตาของสาวๆทั้งเกย์กระเทยที่นั่งอยู่ในร้านนี้สายตาทั้งหมดกำลังจับจ้องมาที่โต๊ะที่ผมกับไอ้ติณห์นั่งอยู่ ให้ตายเถอะ! ใครจะกล้าแดกลงวะคนมองมากขนาดนี้
"มึงมาแดกได้ไงคนนั่งมองมึงนานนี้ ไอ้ติณห์"
"ก็คนมันหล่อ มึงก็ทำใจหน่อย เดี๋ยวมึงก็ชิน"
"ทำไมกูต้องชินด้วย"
"เพราะมึงต้องมากับกูบ่อยๆไงล่ะ"
"ใครจะมากับมึงอีก กูไม่พูดสักหน่อย"
ไม่แปลกหรอกที่จะมองทั้งร้านขนาดนี้ ขับทั้งรถหรูมาแดกข้าวข้างทางไม่พอ ไอ้ติณห์ก็จัดได้ว่าหน้าตาหล่อราวรูปปั้นขนาดนี้ ไม่มองสิแปลก ไม่นานอาหารที่สั่งก็เสริฟ์
"มึงกินเหมือนเด็กเลยนะ"
"ทำไมก็กูชอบกินแบบนี้ ไปหนักหัวมึงรึไง"
"เปล่าๆ กูแค่ถามเกรี้ยวกราดจังวะ"
ผมตอนนี้กำลังนั่งเขี่ยผักในถ้วยน้ำจืดทิ้งอยู่ จู่ก็มีช้อนใครบ้างคนมาช่วยผมเลือกผักออก "มึงเป็เด็กไม่ชอบกินผักหรอ"
"เื่กู"
Rrrrr Rrrr Rrrr ~~
พอผมกับมันนั่งกินได้สักพักเสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้นมาก ซึ่งชื่อที่ขึ้นมาผมต้องกดรับทันที และลุกออกจากโต๊ะ
ธาม : ว่าไงคะ คนสวย คิดถึงพี่ธามหรอคะ
มีเธอ : ใช่ค่ะ หนูคิดถึงพี่ธามกับพี่เธียร์มากๆเลย เมื่อไหร่จะกับมาหามีเธอล่ะ พ่อกับแม่ก็บ่นถึงพวกพี่ทุกวัน
ธาม : งั้นหรอพวกพี่ติดเรียนถ้ามีเธออยากให้พวกพี่กลับไปเร็วๆ มีเธอต้องเป็เด็กดีก่อน ไว้พี่ธามว่างจะไปหามีเธอทันทีเลย โอเคไหมคะ ตอนนี้มีเธอต้องไปอาบน้ำไปทำการบ้านให้เสร็จก่อนนะคะ
มีเธอ: ก็ได้ค่ะ มีเธอจะรอนะคะ คุณแม่เรียกแล้วหนูต้องวางก่อนนะคะ"
ธาม : ครับ รักนะเด็กดีของพี่
จากที่ผมวางสาย ก็เดินกลับมายังโต๊ะ ไอ้ติณห์ก็มองผมด้วยสายตาแปลกๆ
"มองเชี่ยไร""
"คุยกับใคร เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขนาดนี้"
"ทำไมกูต้องบอกมึงด้วย อิ่มหรือยังจะได้กลับ"
"อิ่มล่ะ"
จากนั้นมันก็แย่งจ่ายค่าข้าว ผมี้เีจะทะเลาพกับมันเลยปล่อยไปตามเลย เมื่อกี้พวกไอ้เพียวกับไอ้เปรมไลน์หาผมว่าจะไปนั่งชิลที่ร้านรุ่นพี่ที่ไม่ห่างจากที่นี่มาก ผมว่าจะไปนั่งชิลปล่อยให้สมองโล่งก่อนกลับเข้าคอนโด เพราะตอนที่ผมป่วยได้แต่นอนเป็ผักอยู่ที่เตียง
"มึงจะไปไหน ทำไมไม่ขึ้นรถ"
"มึงกลับไปก่อนเถอะ กูกลับเองได้"
" ก็กูบอกว่าจะไปส่ง ก็ขึ้นมาเหอะ " เชี้ยแม่ง คนในร้านพากันมองผมและมันที่ยืนทะเลาะกันอยู่หน้าร้าน
" สัด! " สุดท้ายผมก็ต้องจำใจขึ้นรถมันอีกรอบจนได้
"จะให้กูไปส่งไหน หรือ ให้ส่งที่คอนโด"
"กูนัดเพื่อนกูไว้ " ไม่พูดมากผมส่งพิกัดร้านให้มัน ดูมันจะพอใจที่ผมปฎิเสทมันอะไรมันไม่ได้สักอย่าง
ไม่นานรถปอเช่คันหรูมาจอดที่หน้าร้าน
แต่บันเทิงใจไปอีกเมื่อไอ้เพียวมันเดินออกหน้าร้านพอดีแล้วเห็นผมลงจากรถได้ติณห์พอดี
"ไอ้ธามมึงลงมาจากรถใครวะ รถหรูซะด้วย"
"รุ่นพี่น่ะ แต่เขากำลังจะกลับแล้วกูว่าเราเขาไปเถอะ"
ขนาดที่ผมพยายามจะลากไอ้เพียวเข้าร้าน ไอ้ติณห์ที่ลงจากรถมาพร้อมยื่นโทรศัพท์มือถือให้ผม
"อ่ะ มือถือ "ไอ้ติณห์พูด
"เอ๊ะ! พี่ใช่พี่ติณห์เพื่อนพี่เป้ คณะบริหารภาคอินเตอร์เปล่าครับ"
"ใช่ เรารู้จักไอ้เป้ด้วยหรอ " ขนาดที่ผมยืน งง เป็ไก่แตกโลกมันจะกลมไปไหน
"พอดีเลย พวกพี่เป้ก็นั่งอยู่ข้างใน พี่ไปแจมด้วยพวกผมดิ"
ตอนนี้ผมเป็ธาตุอากาศไปแล้วเมื่อไอ้เพียวเพื่อนผมกับไอ้ติณห์พูดถูกคอกันเฉย และ มันหันมามองผมแปบหนึ่งแล้วยิ้มมุมปาก ก่อนจะหหันไปคุยกับไอ้เพียวต่อ
"พี่กลัวว่าคนแถวนี้จะไม่พอใจพี่น่ะสิที่จะเข้าไปรวมวงกับพวกน้อง"
"ไอ้ธามมึงไปไม่พอใจอะไรพี่เขา" ไอ้เพียวพูด
"อะไรไม่ต้องมามองกูแบบนี้เลยไอ้เพียว กูบอกตอนไหนว่ากูไม่พอใจ "
"งั้นเข้าไปข้างไหนเถอะ ไอ้ธามมันก็เป็งี้แหละ พี่ไม่ต้องสนใจมัน "จากนั้นไอ้เพียวก็เดินเข้าร้านไปก่อน และขนาดที่ผมกำลังจะเดินเข้าไปอีกก็ถูกมือดีคว้ามือและมันก็มากระซิบข้าหูผมว่า 'ไม่ทันแล้ว พอดีสนใจคนชื่อธามไปแล้ว' จากนั้นมากูยิ้มร่าเข้าไปในร้านซึ่งปล่อยให้ผมยืนอึ้งกับคำพูดของมันไปแล้ว ตอนนี้ใบหน้าที่ขาวนวลค่อยๆเปลี่ยนสีเป็สีแดงและความร้อนที่ร้อนไปทั่วใบหน้า
"ไอ้เชี้ยติณห์มึงเอาอีกแล้วนะ!"
21K
