ภพใหม่ใต้ดวงดาว

หลินหยูและหานหลินเดินทางไปตามเส้นทางที่เต็มไปด้วยความมืดมิด พวกเขามาถึงสถานที่ที่ดูเหมือนจะเป็๲ประตูสู่ความลับที่ยิ่งใหญ่ของโลกมนุษย์และโลกเทพ การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่แค่การตามหาความจริงเกี่ยวกับอัญมณีแห่งความมืด แต่ยังเป็๲การเผชิญหน้ากับการทดสอบที่ยากที่สุดในชีวิตของพวกเขา

เมื่อพวกเขาผ่านประตูหินที่เปิดออกไปแล้ว ก็พบกับห้องใหญ่ที่มืดจนแทบจะมองไม่เห็นอะไร ทุกอย่างรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงบที่น่าขนลุก เสียงหายใจของพวกเขาและเสียงฝีเท้าที่ก้าวไปทำให้ความเงียบสะท้อนกลับไปมา พวกเขารู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศ ความรู้สึกของความตึงเครียดเริ่มเกิดขึ้นในอากาศ

หลินหยูรู้สึกถึงพลังที่ลึกลับในห้องนี้ บางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่กำลังเฝ้ามองพวกเขาอยู่ เธอก้มมองพื้นและเห็นเส้นทางที่พวกเขาต้องเดินไป แต่เส้นทางนั้นไม่ได้ราบเรียบ มันเต็มไปด้วยอุปสรรคและกับดักที่พวกเขาต้องเผชิญ

“ระวัง!” หลินหยู๻ะโ๷๞เตือนหานหลิน ขณะที่พื้นห้องเริ่มสั่น๱ะเ๡ื๪๞ และเส้นทางข้างหน้าก็เริ่มเปลี่ยนแปลงเป็๞เขาวงกตที่ไม่มีที่สิ้นสุด

หานหลินหยุดชะงักและมองไปยังทางที่ข้างหน้า ก่อนที่จะกล่าวเสียงเบา “เราจะต้องเลือกเส้นทางที่ถูกต้อง ถ้าไม่... เราจะติดอยู่ที่นี่ตลอดไป”

หลินหยูมองไปที่หานหลินด้วยสายตาที่หนักแน่น “เราต้องเดินไปข้างหน้า อย่าหยุดเดิน มันจะต้องมีทางออก”

ขณะที่ทั้งสองเดินไปตามเส้นทางที่หักเหไปมา ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็แตกออกเป็๲รอยแยกใหญ่ กลิ่นของควันและความมืดเริ่มลอยขึ้นมาและหมุนวนอยู่ในอากาศ พวกเขาต้องหลบหลีกจากการตกลงไปในหลุมที่ลึกและดำมืด

“เราจะทำอย่างไรดี?” หานหลินถามด้วยความกังวล ขณะเขาคว้าหลินหยูเอาไว้

หลินหยูมองไปยังหลุมที่เปิดออก เธอก้มลงไปมองลึกๆ “มันเป็๲การทดสอบ ความกล้าหาญของเรา”

เธอยืดตัวขึ้นและตัดสินใจ “เราต้อง๷๹ะโ๨๨ข้ามไป เราต้องเชื่อมั่นในกันและกัน”

หานหลินมองหลินหยูด้วยความเชื่อมั่นในตัวเธอ ก่อนจะพยักหน้าและทำตามหลินหยู ๠๱ะโ๪๪ข้ามช่องว่างอย่างรวดเร็ว ขณะที่หลินหยูตามเขาไปทันที

พวกเขา๷๹ะโ๨๨ข้ามไปอย่างทุลักทุเล แต่ก็พลาดไปนิดหนึ่ง จนกระทั่งพวกเขาหยุดลงข้างๆ ขอบของหลุม ทั้งสองหอบหายใจหนักจากการกระทำที่เสี่ยงอันตราย

“ข้าคิดว่าข้าเกือบจะตกไปแล้ว” หานหลินพูดด้วยน้ำเสียงขำขัน แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเขาเหนื่อยและยังรู้สึกกลัวอยู่

หลินหยูมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ “เ๯้าทำได้ดีมาก ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างข้า”

หานหลินยิ้มอย่างอบอุ่นและยกมือขึ้นจับมือหลินหยูเบาๆ “ข้าจะไม่ยอมให้เ๽้าต้องเดินทางคนเดียว”

เมื่อทั้งสองเดินไปข้างหน้า ความมืดรอบตัวพวกเขากลับทวีความลึกลับขึ้นเรื่อยๆ เสียงที่เคยเงียบสงบก็เริ่มมีเสียงสะท้อนกลับมาเป็๞เสียงของปีศาจที่แหกปากและกรีดร้อง สิ่งที่หลินหยูรู้สึกก็คือ เธอกำลังจะเผชิญหน้ากับปีศาจที่มองไม่เห็นในเงามืด พลังแห่งความมืดและการหลอกลวงกำลังตั้งอยู่รอบตัวเธอ

ทันใดนั้น พวกเขาก็พบกับปีศาจที่มีร่างกายใหญ่โตและมีดวงตาที่ลุกเป็๲ไฟ สัตว์ประหลาดนั้นมองมาที่หลินหยูและหานหลินด้วยความหิวกระหาย

หลินหยูพยายามใช้พลังของเธอในการต่อสู้ แต่พลังของปีศาจกลับมากมายและเข้มแข็งเกินคาด ปีศาจเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและโจมตีทั้งสองอย่างไม่ยั้ง

หานหลินรีบพยายามป้องกันและโจมตีด้วยดาบของเขา แต่ปีศาจกลับหลีกเลี่ยงการโจมตีของเขาได้ทุกครั้ง

“หลินหยู! เราต้องหาวิธีทำลายมัน!” หานหลิน๻ะโ๷๞

หลินหยูรู้ว่าเธอไม่สามารถใช้พลังเวทปกติได้ เธอต้องปลดปล่อยพลังที่ซ่อนอยู่ในตัวของเธอ การโจมตีครั้งสุดท้ายอาจจะต้องใช้พลังที่เธอไม่เคยคิดว่าจะใช้

หลินหยูลึกลงไปในตัวเองและเริ่มระดมพลังที่มาจากดวงจันทร์ เธอรู้ว่ามันอาจจะทำให้เธอต้องเสียพลังทั้งหมด แต่เธอก็ต้องทำเพื่อให้หานหลินและตัวเองรอด

เมื่อพลังทั้งหมดถูกปลดปล่อยออกมา การต่อสู้ระหว่างหลินหยูและปีศาจก็ถึงจุดสูงสุด แสงสีเงินจากพลังเวทของหลินหยูทำให้ปีศาจที่ยิ่งใหญ่หลบหนีไป

หลังจากการต่อสู้ที่ยาวนาน หลินหยูและหานหลินยืนหอบเหนื่อยอยู่ท่ามกลางความมืด พวกเขารู้ดีว่าการเดินทางข้างหน้ายังมีอุปสรรคมากมายรออยู่

“ขอบคุณที่ช่วยข้า” หลินหยูพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

หานหลินยิ้มอย่างอบอุ่น “ข้าไม่ได้ทำเพื่อตัวข้าเอง แต่ทำเพราะข้าจะไม่ปล่อยให้เ๯้าเผชิญหน้ากับความมืดนั้นคนเดียว”

ทั้งสองมองไปที่เส้นทางข้างหน้า พวกเขารู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น การเดินทางครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของทั้งสองไปตลอดกาล