ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

Aria Barเฉินอันหลานยัดเงินให้กับพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งของบาร์ ด้วยเหตุนี้การจะหาห้องที่ชายสองคนนั้นอยู่จึงไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นอะไร พนักงานเสิร์ฟที่ไม่กล้ายุ่งเรื่องของลูกค้าขอตัวจากไปทันทีหลังจากเดินมาส่งคนจนถึงหน้าประตูห้องเฉินอันหลานหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องนั้น จากด้านนอกนี้ เขาสามารถมองทะลุเข้าไปด้านในผ่านกระจกบนประตู เฉินอันหลานสอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ โถงทางเดินครู่หนึ่ง หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ จึงได้จัดการผลักบานประตูให้เปิดออกและเข้าไปด้านในห้องสามหญิงสองชายร่างกายเปลือยเปล่ากำลังบรรเลงเพลงกามาด้วยความสุขสมอยู่ข้างในนั้น คนเหล่านี้ต่างก็กำลังลุ่มหลงมัวเมาจนลืมสิ้นซึ่งความเป็นตัวตนของตัวเอง เสียงหอบหายใจหนักหน่วงตามมาด้วยถ้อยคำลามกหยาบคายที่ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างไม่รู้จบ มวลอากาศภายในห้องแห่งนี้คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นฟีโรโมนที่ผสมปนเปกันมั่วไปหมด เป็นกลิ่นที่ทั้งฉุนและไม่น่าพิสมัยเอาเสียเลยเฉินอันหลานยกมือขึ้นมาปิดจมูกของตัวเองพร้อมกับเปิดไฟทั้งห้องให้สว่างวาบขึ้นมาช่วงจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็มแต่กลับมีคนแปลกหน้าโผล่พรวดเข้ามาในห้องพร้อมกับเปิดไฟทั้งหมดจนสว่างโร่ ทำเอาชายหญิงที่อยู่ในห้องตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ คนทั้งหมดต่างลนลานและพากันวิ่งไปรอบ ๆ ห้องเพื่อควานหาเสื้อผ้ามาปกปิดของสงวนของตัวเองไว้ เฉินอันหลานแอบเห็นหนึ่งในนั้นกำลังทะเลาะกันเพื่อแย่งชิงเสื้อผ้ามาจากอีกฝ่ายด้วย…ชายสองคนที่ถูกรุมล้อมด้วยสาวงามก็เร่งรีบหาเสื้อผ้าของตัวเองเช่นกัน และในที่สุดพวกเขาก็เจอกางเกงชั้นในตัวหนึ่ง ไม่นานหลังจากนั้นกลับมีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งร้องตะโกนมาว่า “ใส่ผิดๆ” แต่สุดท้ายเขาก็ยังควานหากางเกงมาใส่จากกองเสื้อผ้าที่พันกันยุ่งเหยิงนั้นต่อไป“ไอ้ห่านี่…”‘ผลัวะ!’ผู้ชายรูปร่างผอมสูงร้องตะโกนได้ไม่ทันจบประโยคก็ถูกเฉินอันหลานซัดหมัดเข้าใส่ซ้ำ ๆ จนร่างกระเด็นไปปะทะกับผนังห้องที่อยู่อีกฝั่ง ชายร่างผอมพยายามที่จะสวนกลับ แต่ก็ถูกชายหนุ่มออกแรงบีบคอและกดล็อกไว้กับกำแพง ชายอ้วนอีกคนที่อยู่ในห้องนั้นคว้าขวดเบียร์ขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าหาเฉินอันหลานในจังหวะนั้น และจงใจที่จะฟาดมันเข้าด้านหลังศีรษะของศัตรู แต่เขาช้าไป ปืนที่เฉินอันหลานชักออกมาถูกจ่อเข้าที่กลางหน้าผากเสียแล้ว มือข้างที่ถือขวดเบียร์อยู่อ่อนแรงลงในทันตา ขวดแก้วที่ถือเอาไว้หล่นกระทบพื้นจนแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ หลังจากนั้นไม่นาน เหล่าหญิงสาวที่เคยอยู่ในห้องก็วิ่งหนีไปจนหมด เหลือเพียงแค่เฉินอันหลานและชายอีกสองคนประจันหน้ากันอยู่เท่านั้น เวลานี้เฉินอันหลานนั่งอยู่บนโซฟา ส่วนชายอีกสองคนเปลือยท่อนบนและคุกเข่าอยู่ที่พื้นตรงหน้าชายหนุ่มด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่นักเฉินอันหลานใช้ปลายกระบอกปืนจ่อไปที่ศีรษะของชายร่างผอมพลางออกคำสั่ง“ไปปิดประตู”ชายร่างผอมลอบหันไปขยิบตาส่งสัญญาณให้ชายอ้วน จากนั้นจึงลุกขึ้นและทำทีว่าเดินไปปิดประตูอย่างว่าง่าย แต่พอเดินไปจนถึงประตู ชายผอมที่ว่าง่ายนั้นกลับเปิดประตูอย่างรวดเร็วเตรียมจะวิ่งหนีออกไป และในเวลาเดียวกันนั้นเอง ชายอ้วนก็ลุกพรวดขึ้นและพุ่งตรงเข้าหาเฉินอันหลานอีกครั้งเฉินอันหลานจัดการหยิบขวดไวน์ที่อยู่ใกล้มือฟาดลงไปบนศีรษะของคนที่กำลังจะคิดหนีโดยไร้คำเอื้อนเอ่ยใด ๆ ปืนที่ถืออยู่ถูกสลับไปไว้ในมืออีกข้างและเพียงเวลาไม่กี่วินาทีก็ถูกแนบลงไปบนหน้าผากของชายร่างอ้วนอย่างรวดเร็ว ร่างของคนที่กำลังจะพุ่งเข้าหาชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองเฉินอันหลานอย่างคาดไม่ถึงชายร่างผอมเกาะบานประตูเพื่อพยุงตัวเองขึ้นมาจากพื้น ศีรษะของเขาอาบย้อมไปด้วยของเหลวสีแดงที่ไหลนองเต็มใบหน้า และเมื่อยื่นมือไปสัมผัสที่บริเวณท้ายทอย สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป“ปิดประตู” น้ำเสียงของเฉินอันหลานเข้มขึ้น“อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง”ชายผอมกุมท้ายทอยที่เปรอะไปด้วยเลือดของตนแล้วหันกลับไปมองคนออกคำสั่งครั้งหนึ่ง และมองที่ชายอ้วนอีกครั้งหนึ่ง หลังจากลังเลอยู่พักใหญ่ จึงตัดสินใจปิดประตูบานนั้นลงด้วยความไม่พอใจแล้วยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น“มานี่”“…”เฉินอันหลานยิงเข้าที่ต้นขาของชายอ้วนโดยไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า ชายร่างอ้วนทรุดลงกับพื้นพลางยกมือขึ้นกุมต้นขาของตนไว้ เสียงปืนที่ถูกติดตั้งเครื่องเก็บเสียงนั้นเบามากจนแทบไม่มีผลอะไรกับคนด้านนอก ทว่าไม่ใช่กับคนที่อยู่ด้านในอย่างชายร่างผอม เขายืนอยู่ที่ประตู ได้เห็นและได้ยินทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจน ร่างทั้งร่างที่สั่นระริกค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหยุดเว้นระยะห่างจากเฉินอันหลานประมาณหนึ่งเมตร สายตาจ้องมองชายอ้วนที่บาดเจ็บโดยไร้คำพูด“ฉันจะจัดการกับแกทีหลัง”เฉินอันหลานนั่งลงและกระซิบที่ข้างหูของชายร่างอ้วน ชายหนุ่มเตะเสยเข้าที่ร่างนั้นไปครั้งหนึ่งก่อนจะขยี้ปลายเท้าลงบนบาดแผลของอีกฝ่าย จากนั้นจึงหันกลับมาและสาวเท้าตรงเข้าไปใกล้ชายร่างผอม ยกปืนขึ้นจ่อเข้าที่หว่างคิ้วของคนตรงหน้า“กลัวตายหรือไง?”“แกเป็นใคร ทำไมต้องมาหาเรื่องพวกเรา?”“คืนก่อนแกทำอะไรไว้ล่ะ?”“พวกเราทำตั้งหลายอย่าง ใครจะไปรู้ว่าแกหมายถึงเรื่องไหน?”ริมฝีปากถูกยกขึ้นเล็กน้อย เฉินหลานแสยะยิ้มพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ชายร่างผอมมากยิ่งขึ้น“แกรู้”ชายร่างผอมจ้องเขม็งไปทางเฉินอันหลานและไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรอีกเฉินอันหลานกลอกตาขึ้นบนก่อนจะใช้ด้ามปืนทุบลงบนศีรษะของอีกคนเข้าอย่างจัง ชายหนุ่มซวนเซเล็กน้อย ทว่ายังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็ถูกเฉินอันหลายถีบเข้าที่กลางท้องน้อยไปอีกทีจนร่างกระแทกพื้นเกิดเสียงดังลั่น ในตอนที่พยายามจะฝืนเงยหน้าขึ้นมองเฉินอันหลาน ชายร่างผอมก็พบว่าภาพตรงหน้าเต็มไปด้วยเลือดและดวงตาของเขาก็พร่ามัวเต็มทีชายร่างอ้วนที่อยู่อีกด้านหยิบที่เขี่ยบุหรี่ขึ้นมาหมายจะทุบลงบนศีรษะของเฉินอันหลาน ตำรวจหนุ่มไหวตัวทันคว้าข้อมือของชายอ้วนไว้แล้วออกแรงบิดมันอย่างรุนแรงจนฝ่ามืออีกฝ่ายหงายไปอีกด้าน ชายร่างอ้วนร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เฉินอันหลานยกยิ้มเย้ยหยันและหันไปคว้ามีดของใครสักคนที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วกรีดลงบนข้อมือของชายอ้วน คนที่ถูกทรมานทุบโต๊ะดังปังด้วยความเจ็บปวดและพยายามดีดดิ้นขัดขืนอย่างสิ้นหวังเฉินอันหลานกรีดแขนข้างหนึ่ง กดมันลงกับพื้น และหันไปกรีดแขนอีกข้าง เลือดปริมาณไหลเลอะเปรอะเปื้อนไปทุกหนทุกแห่ง แม้กระทั่งเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เฉินอันหลานสวมอยู่ก็มีรอยเลือดเปรอะเป็นด่างดวง แลดูน่าสยดสยองเป็นที่สุด ในตอนที่ขาทั้งสองข้างของชายอ้วนกำลังจะถูกสังเวยให้กับเฉินอันหลาน ประตูห้องก็ถูกเปิดออก ที่ด้านนอกนั่นมีคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่มีดในมือของเฉินอันหลานหยุดชะงักลง เขาหันหน้ากลับไปมองคนที่ยืนอยู่ตรงประตู…และสบเข้ากับดวงตาที่กำลังแย้มยิ้มคู่นั้นเหอเหวยปัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 52 เถ้าแก่เจ้าของบาร์

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 52 เถ้าแก่เจ้าของบาร์

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้