“ฝ่าาอาการของกุ้ยเฟยไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น เห็นจะต้องเร่งเดินทางกลับวังหลวงให้เร็วที่สุดที่นั่นมีหมอหลวงและยาดี”ท่านหมอประสานมือก้มหน้าด้วยเกรงอาญา
จางหลงทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ หนึ่งวันกับหนึ่งคืนที่ ซินเฟยหมดสติไป
จิวซัวสาวเท้ายาวๆ ด้วยความเร่งรีบ ยังกระโจมของ จางหลงแม้จะถูกทัดทานก็หาสนใจไม่
“ซินเฟยนางเป็อย่างไรบ้าง"เอ่ยปากถามทันทีที่มาถึง”จางหลง เงยหน้าขึ้นมองจิวซัว
“ป่านนี้นางยังไม่ฟื้น”
“ปกป้องนางไม่ได้เช่นเคย หากเป็เช่นนี้ข้า ขอดูแลนางเอง”ตรงเข้าไปช้อนร่างซินเฟยจากแท่นนอน จางหลง รั้งแขนเสื้อไว้ จิวซัวสะบัดมือ ซัดฝ่ามือเข้าใส่ จางหลง หลบทันโต้ตอบทันทีเช่นกัน การเป็การ ประลองกำลังกันของคนทั้งสองไม่มีใครยอมใคร ทั้งดึงทั้งรั้งกันวุ่นวาย
“หยุดเดี๋ยวนี้”เสียงตวาดของย่าหนานดังมาก่อนที่จะเห็นตัวด้วยซ้ำไป”
“ย่าหนาน”จางหลงยิ้มกว้าง
“ย่าหนาน” จิวซัวประสานมือ
“ในเวลาที่ ความเป็ความตายของซินเฟยเป็เดิมพันแทนที่จะสามัคคีกัน กลับห้ำหั่นกันเพื่อแย่งชิงความเป็เ้าของ หากซินเฟยรู้ว่าเ้าสองคน ทำเื่เช่นนี้เกรงว่านาง คง เสียใจอย่างมาก”
“าุโ จิวซัวผิดไปแล้ว”
“ฝ่าาทั้งสอง ตอนนี่เื่สำคัญที่สุดคือการรักษาชีวิตของนาง หาหมอที่เก่งมารักษาอาการาเ็ของนางให้ดีขึ้น”
“ย่าหนาน ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณย่าหนานที่เตือนสติเห็นทีต้องเร่งส่งนางกลับ เมืองหลวง”
“อืม ระหว่างนี้ข้าปรุงยาบำรุงเืให้นางระหว่างเดินทาง ฝ่าาแคว้นเหลี่ยงท่านคง มีคำตอบเื่การยกทัพมาครั้งนี้แล้วใช่ไหม”
“ข้ายอมสงบศึกโดยดี ต่อแต่นี้หวังเพียงว่าซินเฟย จะมีชีวิตในวังหลวงของแคว้นฉินอย่างมีความสุข
“ข้ารับปาก”จางหลงชิงรับปากทันที
“แต่หากวันไหนที่ท่านทำให้นางเสียน้ำตาวันนั้นข้าก็พร้อมจะปกป้องนางและพร้อมจะรับนางกลับมาแคว้นเหลี่ยง”ย่าหนานยิ้ม
“ดี เร่งเดินทางให้เร็วที่สุด”
“ข้ายินดีส่งทหารของแคว้นเหลี่ยงอารักขาจนกว่าจะถึงวังหลวงของแคว้นฉิน”จิวซัว เอ่ยคำมั่น
“เ้าไม่ไปกับเราหรือไร คุณชายพเนจร”จิวซัวยิ้มกับคำเรียกขานของย่าหนาน
“เดิมข้าตั้งใจจะกลับไปตามคนที่วังหลวงของแคว้นฉินแต่ มาพบกองโจรที่รับคำสั่งของจางเย่าหยางเสียก่อนจึงต้องย้อนมาที่นี่ ในเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วข้าเห็นทีจะต้องขอตัว ไปตามคนตามเจตนาเดิม”ย่าหนานยิ้มเมื่อเห็นว่าจิวซัวพูดด้วยดวงตาเป็ประกาย
“คนผู้นั้นคงสำคัญกับฝ่าาไม่น้อย”จิวซัวยิ้ม
“นางไม่ต่างจากซินเฟย”
“นาง ฝ่าาหมายความว่า ยินดีด้วย...ยินดีด้วย”ย่าหนานพูดขึ้นยิ้มๆ จิวซัว ซ่อนอาการเขินอาย
“แต่ซินเฟยก็ยังคงเป็สหายที่ข้าห่วงใยที่สุดในตอนนี้ เมื่อข้าตามคนของข้าพบแล้วตั้งใจจะ เดินทางไปที่แคว้นฉินอีกครั้ง เพื่อไปดูว่าซินเฟยมีความเป็อยู่เช่นไร”
“แคว้นฉินยินดีต้อนรับเสมอ และ เมื่อนั้นท่านก็จะเห็นว่าข้าดีกับซินเฟยเพียงใด”จางหลงพูดดังคำสัญญา ย่าหนานยิ้ม อย่างน้อยตอนนี้เื่บาดหมางก็จบลง เหลือเพียงแต่จัดการกับเื่ราวที่เป็ดั่งเสี้ยนหนามที่ปักอยู่กับพื้นรองเท้าก็เท่านั้น
กลางป่า
“จางหลงทำลายความหวังของข้าอีกทั้งฮ่องเต้แคว้นฉินผู้ขลาดเขลาผู้นั้นยังเปลี่ยนใจไม่รบกับแคว้นฉิน แล้วยังช่วยกันทำลายแผนการของข้าพังยับเยินเห็นที จะต้องสั่งสอนให้รู้เสียบ้างว่าจางเย่าหยางมิใช่ผู้ที่จะยอมอ่อนข้อให้ง่ายดาย นางเป็อย่างไรบ้าง”อดที่จะถามถึงซินเฟยไม่ได้เขารู้สึกใจหายไม่น้อยเมื่อซินเฟยยอม ใช้ตัวเองเป็เป้าเพื่อที่จะทำให้จางหลงรู้ว่านางอยู่ที่นั่นกับเขาทำให้แผนของเขาไม่สำเร็จ
“จางหลงฮ่องเต้กำลังจะยกทัพกลับ วังหลวงนำนางกลับไปรักษาตัวที่นั่น”
“ดี ซุ่มโจมตีเด็ดหัวจางหลงเสีย อย่าให้มีโอกาสกลับไปวังหลวงอีกต่อไป”
175
