บทนำ
เสียงฝีเท้าดังสวบสาบแทรกผสานกับเสียงลากกระสอบป่านใบใหญ่ของเด็กหนุ่ม
หานเซ่ออี้เดินย่ำหิมะอย่างเชื่องช้าใบหน้าซูบตอบนิ่งขรึมเ็า ั์ตาคมลึกฉายประกายเกลียดชังอย่างชัดเจน
สองมือที่จับเชือกลากกระสอบนั้นหยาบกร้านนิ้วเรียวยาวมีรอยแผล กำเชือกพาดไหล่ดึงค้างไว้ระดับอกเสื้อผ้าสีน้ำเงินตัวยาวทั้งเก่าและบาง เปื้อนคราบเืเกรอะกรัง
แม้อากาศรอบนอกจะหนาวเย็นจนทำให้คนตัวสั่นไปทั้งร่างแต่แผ่นหลังเด็กหนุ่มกลับหยัดตรงและสงบนิ่งหากเป็คนทั่วไปคงไม่สามารถสงบจิตสงบใจได้เช่นนี้...หลังจากที่เขาเพิ่งฆ่าคนตายมา
และคนผู้นั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน
เขาฆ่าน้องสาว!
เขาเกลียดนาง!
เกลียดสายเืตระกูลชั่ว!
หานเซ่ออี้เหลือบตามองกระสอบป่านที่ลากอยู่บนพื้นหิมะขาวด้านหลังย้อมสีเืเป็ทางยาวมาจากป่าทางทิศใต้ เด็กหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากเขาดีใจนักความสุขแรกหลังจากเผชิญชีวิตอันเลวร้ายมาเก้าปีเต็ม...คือการฆ่าสายเืตระกูลอวิ๋นที่เขาเกลียดชัง
เด็กหนุ่มแค่นยิ้มดวงตาฉายแววเย้ยหยัน
เวลานี้ดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าเต็มทีหานเซ่ออี้ลากกระสอบที่บรรจุร่างน้องสาวไว้ข้างในไปทางป่าอสูรเขตเจ็ด
หุบเหวด้านล่างคือบรรดาสัตว์อสูรระดับต่ำกระนั้นความหิวกระหายของพวกมันก็สามารถฉีกร่างชายฉกรรจ์ระดับจิติญญาขั้นสองออกเป็ชิ้นๆได้อย่างง่ายดาย
"ไปตายซะ!"
เสียงคำรามดังก้อง
เด็กหนุ่มเขวี้ยงกระสอบด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดลงไปยังเหวลึกด้านล่างเสียงตุ้บดังขึ้นครั้งหนึ่ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงอสูรนับสิบตัวรุมทึ้งฉีกร่างเล็กๆในกระสอบนั่น
"ฮึ!"เขาเอ่ย "สายเืครึ่งหนึ่งของเ้า คือความเกลียดชังชั่วชีวิตของข้า"
รอจนไม่ได้ยินเสียงรุมทึ้งแย่งเนื้อของสัตว์อสูรเ่าั้แล้วเด็กหนุ่มจึงหันหลังกลับ พาร่างกายอันสูบผอมเหยียบย่ำไปบนหิมะที่ค่อยๆสะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืน
คืนนี้ท้องฟ้าเปิดยิ่งเดินใกล้ถึงที่พักเด็กหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกหนักอึ้งคิ้วเรียวเข้มขมวดเป็ปมยุ่งเหยิง ริมฝีปากแตกแห้งเม้มเข้าหากันจนเหยียดตรงแววตาเ็าทวีความเย็นเยียบขึ้นหลายเท่าตัว เร่งฝีเท้าเดินให้ถึงที่พักโดยเร็ว
ยามนั้นเดินผ่านแผ่นหินสลักอักษรสีทองหน้าทางเข้าหมู่บ้านทว่าเขาไม่ได้หยุดเดินเพื่ออ่านมัน แต่รู้ดีว่ามันเขียนไว้เช่นไร...
'ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นคือาา'ข้อความที่สลักไว้บนแผ่นหิน
และเขาจะต้องแข็งแกร่งเพื่อลงทัณฑ์คนตระกูลอวิ๋นทุกคน!แก้แค้นให้คนตระกูลหานกว่าร้อยชีวิตที่ถูกพราก
27K
