ฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงในห้องของตัวเอง เมื่อคืนจำได้ว่านั่งดูหนังอยู่นิ…ฮัลวอลอุ้มฉันมาหรอ
ฉันรีบเปิดผ้าห่มเพื่อสำรวจตัวเองเพราะกลัวว่าจะแอบโดนทำมิดี มิร้าย ก่อนจะโล่งใจที่เสื้อผ้ามันยังอยู่ครบ
วันนี้เป็วันหยุดฉัน มีภาระกิจแม่บ้านต่อแถวอีกเป็สิบรายการ ว่าแต่ฮัลวอลอยู่ห้องรึเปล่านะฉันต้องเข้าไปทำความสะอาดซะด้วยสิ
ก๊อกๆๆ
แกร้ก~
“ว่า”
“เอ่อ นายไม่ไปทำงานหรอ”
“หึ หยุด”
ฉันหลี่ตาลงมองเล็กน้อยเพราะรู้สึกว่าไอ้บ้านี่จะหยุดงานบ่อยเหลือเกิน แถมชอบบังเอิญหยุดตรงกับฉันด้วย
“ฉันจะขอเข้าห้องนายหน่อยทำความสะอาดน่ะ”
“อืม”
ฮัลวอลพูดแล้วอ้าประตูให้ก่อนเ้าตัวจะเดินไปนั่งเล่นคอมต่อ
ฉันเปิดเข้าห้องนอนใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น เตียงคิงไซส์ ตั้งกลางห้อง แอร์เย็นฉ่ำประหนึ่งกลัวเ้าของห้องจะเน่า
“ถ้าวิ่งในนี้ก็คงเหนื่อยอยู่นะ”
ฉันแอบบ่นเบาๆก่อนจะเริ่มปฏิบัติการอาชีพแม่บ้านทันที
อันดับแรก เอาผ้าของฮัลวอลไปซักก่อนดีกว่า เอ่อ เดี๋ยวสิ …ซักผ้ายังไงล่ะ ั้แ่มาอยู่ ฉันยังไม่เคยเห็นเครื่องซักผ้าเลยนิ
“นี่ ฮัลวอล ปกตินายซักผ้ายังไงหรอ”
“ส่งซัก”
“.......“
“ทำไม”
“ฉันอยากซักผ้าเองน่ะ …ขอซื้อเครื่องซักได้ไหม ฉันไม่อยากให้ใครซักชุดชั้นในให้ฉัน..”
ฮัลวอลละสายตาจากคอมแล้วจ้องฉันนิ่งก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมากดหาใครสักคน
“ครับ… สั่งซื้อเครื่องซักผ้าอัตโนมัติ15 กิโลกรัม พร้อมเครื่องอบด้วยครับมาส่งที่คอนโด……. เก็บเงินปลายทางครับ… ขอสินค้าวันนี้นะครับ ครับ ขอบคุณครับ”
หืม… เดี๋ยว เดี๋ยวนะ นี่เขา โทรไปสั่งเครื่องซักผ้ากับเครื่องอบผ้าให้ฉันหรอ แล้ว…อะไรจะง่ายอย่างกับสั่งอาหารยะ!!
“นะ นาย โทรสั่งซื้อหรอ”
“อื้ม”
“หืม ทำไมง่ายขนาดนั้นล่ะ”
“มีเงินก็ง่ายหมดแหละ”
“แหะๆ จ้ะ พ่อคนรวย”
ฉันวางตะกร้าผ้าลงที่เดิม เพราะต้องรอเครื่องมาส่ง ก่อนจะแอบย่องๆ เดินไปดูว่าฮัลวอลกำลังจดจ้องอะไรที่คอมนักหนา
“กราฟ… หุ้นหรอ”
“อืม”
“เก่งจัง เล่นั้แ่เมื่อไร”
“ั้แ่เรียนปีหนึ่งแล้ว”
“อ่อ นี่นายมีเงินใช้เพราะเล่นหุ้นหรอ”
“ก็มีส่วน...”
“สอนมั่งสิ”
“ขึ้นครูสิ แล้วจะสอน”
“!!!”
“หรือจะให้ครูขึ้นก็ไม่เกี่ยง”
ไอ้หื่นฮัลวอลเงยหน้าขึ้น จนสายตาผสานกับฉันที่ก้มไปมองพอดี ไอ้บ้านี่มันทำตัวบ้ากามใส่ฉันอีกแล้ว
“ฉันกลับไปเป็แม่บ้านยังดีซะกว่า”
“หึ”
ฉันผละออกจากคนบ้ากาม แล้วหันไปทำงานหน้าที่ตัวเองต่อจนเสร็จ
ติ๊ง ต่อง
ไม่นานเสียงออดประตูคอนโดดังขึ้นสงสัยคนส่งของแฮะ ไวทันใช้จริงๆ
แกร้ก~
“สวัสดีครับมาส่งเครื่องซักผ้าและเครื่องอบผ้าครับ”
“อ่อค่ะ เชิญค่ะ … ฮัลวอลลลลล”
หลังจัดแจงค่าใช้จ่ายเสร็จพนักงานก็ติดตั้งเครื่องให้ฉันในห้องน้ำส่วนกลาง โชคดีที่คอนโดออกแบบห้องน้ำแยกโซนเปียกโซนแห้งและกว้างพอที่จะยัดเครื่องเ้าปัญหานี้ได้สบายๆ
“อยากได้อะไรก็บอกนะ..”
“ค่าาาา คุณฮัลวอล”
ฉันที่กำลังก้มๆ เงยๆเห่อเครื่องสักผ้าเครื่องใหม่ ก็ตอบส่งๆ เ้านายฉันไป
เพี้ยะ!!
“อ้ะ นี่นาย!!”
ฉันหันขวับไปตามแรงมือที่แอบตีก้นฉัน
“ถือว่าเป็ค่าเครื่องซักผ้านะ”
“ไอ้บ้านี่”
ฉันที่เตรียมว้าก ก็ต้องสงบปาก เพราะฮัลวอลวิ่งหนีเข้าห้องไปแล้ว
..นี่ฉัน ปล่อยตัวให้เขาแตะมากไป หรือเปล่านะ
---------------------------------------------------------------------------------------
ชเวฮัลวอล said
ผมยืนยิ้มกริ่มอยู่หลังประตูเพราะพึ่งแอบตีก้นงอนๆ ของเธอมา ใครใช้ให้มาก้มๆ เงยๆ อยู่ตรงหน้าผมล่ะ ไม่จับเสียบก็ดีแค่ไหนแล้ว
วันนี้ผมรู้ว่าเธอหยุดก็เลยโทรไปลาป่วยปลอมแต่เช้า และตามคาด เธอมาเคาะห้องผมเพื่อทำความสะอาดไม่เสียแรงที่อุตส่าห์ลุกรอเธอแต่เช้า ผมแอบนั่งมองเธอ เก็บกวาดทำความสะอาดห้องเดินไปเดินมา หยิบนั่น จับนี่ พับเสื้อผ้าให้
…เหมือนเมื่อก่อนเลยแฮะ
เวลาเธอแวะมาคอนโดผม เธอชอบมาบ่นๆๆๆแล้วก็ทำความสะอาดห้องให้ ไปๆ มาๆ ก็เหมือนคู่ผัวเมียเลย
ผมอมยิ้มอยู่หน้าพอร์ทกราฟก่อนเธอจะมาแอบดู เข้าทางผมสิครับ หยอดน้ำหวานไปหนึ่งกรุบ จนเ้าตัวหนีไปด้วยความ…เขิน มั้ง
ผ่านไปสักพักใหญ่ผมก็เปิดประตูไปดูว่าเธอทำอะไรอยู่ วันนี้ผมวางแผนจะพาเธอไปเที่ยวเอาใจซะหน่อยหรือพูดง่ายๆ จะพาไปง้อแหละครับ
“ทำงานบ้านเสร็จยัง”
“แล้ว”
“ไปข้างนอกกัน”
“ไปไม”
“เที่ยว”
“อาบน้ำแป๊บ”
หลังแยกย้ายกันไปจัดแจงเราก็ออกมาห้างสรรพสินค้าใหญ่
“อยากดูหนังไหม”
“ไม่ค่อยอ่ะ”
“งั้นไปดู”
“ละจะถามเพื่อ”
ผมยักไหล่ใส่เธอ เธอยกมือทำท่าจะตีผมได้โอกาสล่ะ ..ผมคว้ามือเล็กๆ ของเธอมากุมไว้ แล้วเดินเข้าโรงหนังไปด้วยกันจนดูเสร็จก็พาเธอไปเอาใจเล็กๆ น้อยๆ ต่อ
“อยากได้กระเป๋าไหม”
“ไม่”
“งั้นไปดูที่ช็อปกัน”
“นี่นายกวนประสาทฉันอยู่หรอ”
“เปล่า ก็อยากซื้อของสวยๆ ให้เธอบ้าง”
“ฮัลวอล… นาย้าอะไรกันแน่”
“ก็… พยายามเป็คนดีในสายตาเธอเฉยๆ”
“นี่นาย กำลังจะง้อฉันหรอ”
กรรม เธอรู้ทันซะงั้นผมเลือกที่จะเงียบ เพราะถ้าพูดไปตรงๆ เธอคงถอยห่างจากผมมากกว่าเดิม
“...”
“ฮัลวอล ฉันขอบคุณจริงๆที่นายช่วยเหลือฉัน แต่พอเถอะ บางครั้งบางอย่างมันมากไปฉันก็อึดอัดนะ”
“...”
“อีกอย่าง… เื่ของเรามันคงมาได้ไกลสุดคือเป็เพื่อนกัน”
“..ฉันไม่อยากเป็เพื่อนเธอซะหน่อย”
ผมพูดเบาๆ เธอเงียบไป ก่อนจะดึงมือที่ผมกุมไว้ออก
..ความหวังของผม ลิบหลี่แล้วสินะ
ผมเดินตามหลังเธอเงียบๆความรู้สึกจุกอกเหมือนโดนปฏิเสธยังไงไม่รู้แบบนี้เรียก อกหัก หรือยังนะ
แผ่นหลังเล็กๆ นั่นผมไม่เคยเห็นมันมาก่อน เพราะปกติเธอจะเดินข้างๆผมตลอด …นี่ผม เป็ฝ่ายวิ่งตามเธอแล้วสินะ
การวิ่งตามครั้งนี้ของผมจะมีทางสิ้นสุดแบบไหนกัน
---------------------------------------------------------------------------------------
781
