สุ นักเรียน ม.2 โรงเรียนเอกชนหญิงล้วนคนนึง สุเป็สาวใต้ แม้สุจะตัวเล็ก ผิวคล้ำ แต่หน้าตาเธอคมมาก ครอบครัวเธอพ่อแม่แยกทางกัน เธออยุ่กับปู่ย่า ซึ่งไม่อบอุ่นเท่าไหร่ ปู่ย่าทำมาหากินเปิดร้านขายของ ไม่ได้มีเวลาดูแลหลานคนนี้มากนัก ทำให้เธอมีนิสัยค่อนข้างทะโมน หยาบคาย ไม่เคารพผู้ใหญ่ จนทำให้ครูประจำชั้นคนเก่าทนไม่ไหว ต้องลาออก วันนี้ มีครูคนใหม่มาทำงานวันนี้วันแรกแทนครูนเก่า
“สวัสดีค่ะคุณครู” นักเรียนแสดงความเคารพครูคนใหม่ ครูแนะนพตัว “ครูชื่อครูพลอยนะ” แล้วครูให้นักเรียนยืนขึ้นแนะนำตัวเองทีละคน ครูพลอยดูน่าเกรงขามกว่าครูคนเก่า สุคิดในใจ แต่เธอหากลัวไม่ เธอยิ้มกริ่มว่าจะจัดการครูพลอยเร็วๆนี้แน่ๆ ไม่ทันข้ามวัน ่เย็น ก็มีเื่ หลังเลิกเรียน ที่เพื่อนเริ่มกลับบ้าน มีนักเรียนวิ่งมาบอกครูพลอยที่อยุ่ในห้องพักครู “ครูพลอยคะ มีคนตีกันในห้อง” ครูรีบวางงานแล้วลุกเดินไปที่ห้อง ครูพลอยเดินอย่างใจเย็น และไม่ลืมที่จะหยิบ ไม้เรียวอันยาวของครูไปด้วย ไม้ยาว เมตรกว่าๆ คล้ายๆหวาย แต่แข็งแรงกว่ามาก แข็งเหมือนเหล็กผสมไม้เลย
เมื่อครูเดินเปิดประตูเข้าในห้อง จริงเสียด้วย สุ กำลังตบกับเพื่อนนักเรียนอีกคน สุจิกผม แล้วเงื้อมือตบเพื่อน เผี๊ย!! จนอีกฝ่ายทรุดลงกับเพื่อน แต่ก็สู้ไม่หยุดเช่นดันอีกฝ่ายก็ถีบสู้ไม่หยุด แม้จะล้มลงไปแล้วก็ตาม ครูนั่งลงที่โต๊ะครู นั่งมองนิ่งๆ นักเรียนเริ่มสะกิดว่าครูมา การสู้นั่นจึงหยุดลง ต่างฝ่ายต่างแต่งตัว จัดผมตัวเอง “อ้าว หยุดทำไม ต่อสิ ”ทครูสุพูดเสียงดัง นักเรียนทุกคน งงมาก ที่ทำไมครูไม่ห้าม หรือด่า กลับยุให้ตีกันอีกนักเรียนค่อยๆเดินออกจากห้อง สุเองมองสบตาครูพลอย แอบสงสัยและแปลกใจ วันนั้น ทุกคนกลับบ้าน ไม่มีใรทำร้ายกันอีก แต่สร้างความแปลกใจให้นักเรียนมากๆ
แต่การกระทำของครูพลอย กลับทำให้สุรู้สึกไม่พอใจ เหมือนครูดูถูกตนเอง ทำให้ตนเองเสียเกียรติต่อเพื่อนๆ วันนี้ เธอจึงแกล้งทุกอย่าง เตอนเช้า เพื่อนยืนทำความเคารพครูพลอย “สวัสดีค่ะคุณครู…แหวะ“ ใช่ สุส่งเสียงแหวะออกมา ทำให้เพื่อนหัวเราะและดูถูกครู ก็ยังแปลกอีกที่ครูไม่ได้ว่าอะไร ยังคงเริ่มสอนเป็ปกติ สุเริ่มคิดว่า ครูน่ากะกลังตนเอง เลยยิ่งะโแกล้งแซวครูตลอดเวลาสอน แต่สุคิดผิด ตอนบ่าย อยู่ๆมีเสียงประกาศจากห้องปกครอง “เชิญน้องสุริสา ม.2/2 ที่ห้องปกครองค่ะ สุแกล้งพูดตลกกลบเหกลื่อน แล้วเดินไปห้องปกครองตามประกาศ เมื่อเข้าไป เธอเห็น อากงอาม่าเธอกำลังนั่งคุยอยู่กับครูพลอย อากงเพิ่งเซ็นต์เอกสารบางอย่างเสร็จ แล้วกงกับม่าก็สวัสดีครูพลอย แล้วหันมาบอกหลานตัวเอง ”ลื้อนี่มันใช้ไม่ล่าย อย่าดื้อกับครูเค้านะอาสุ“ พออากงอาม่ากลับไป ครูพลอยบอกสุ “เชิญนั่งค่ะ” สุนั่งหน้าครูพลอย บรรยากาศในห้องเงียบมาก มีแต่เสียงแอร์เครื่องเก่าๆ ไม่มีครูอยู่เลย ครูพลอยเดินไปล๊อคประตุห้อง แล้วถือไม้เรียว เดินมายืนอยู่ด้านหลังสุที่นั่งอยู่ ครูพลอยก้มลงหอมที่ไหล่สุ เลื่อนไปที่คอ แล้วกระซิบที่หูของสุ ที่กำลังรู้สึกกระอักกระอ่วนบอกไม่ถูก ใจนึงรู้สึกดีที่ครูมาหอมซอกคอเธอ แต่จะบ้าเหรอ เธอเกลียดครูพลอยจะตาย เธอจะรู้สึกดีได้ยังไง ครูพลอยกระซิบ ”ปู่ย่าเธอยกให้เธออยู่กับครูอาทิตย์นึงนะ“ พูดจบ ครูหอมี่ไหล่ ซอกคอของสุต่อ ”ตัวหอมจัง“ ครูพูดเบาๆ สุนั่งตัวเกร็ง ทั้งรู้สึกดี และไม่พอใจ เธอสับสนในใจยิ่งนักส่าทำไมเธอรู้สึกแบบนี้ สุรีบลุก แล้ววิ่งกลับห้องเรียนตัวเองทันที วันนี้ เพื่อนแปลกใจมากว่าทำไมสุ จอมซ่ากลับนั่งเงียบผิดปกติ
พอเลิกเรียน เพื่อนๆเริ่มกลับบ้าน สุกลับบอกเพื่อนว่า ให้กลับไปก่อน เธอจะค่อยๆไป เธอรู้สึกไม่ค่อยสบาย สุบอกแบบนั้น เพราะตอนนี้ที่หน้าห้องเรียน เธอเห็นครูพลอยยืนอยู่ น่าจะรอเธอแน่ๆ พอเพื่อนเหลือน้อย สุก็ค่อยๆเดินออกจากห้องครูพลอยยกกองหนังสือใส่มือสุ ให้สุช่วยถือ สุเองรับมาถือเดินตามครูพลอยไปขึ้นรถ มีเพื่อนบางคนเห็น ซึ่งแปลกใจอย่างมาก เพราะรู้ดีว่า สองคนนี้ไม่ลงรอยกัน แต่ทำไม สุเดินตามครูพลอยอย่างว่าง่ายไปขึ้นรถ ซิตตี้คาร์คันเล็กๆ ขอวครูกลับบ้านพร้อมกัน
2K
