เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นสตรีไร้คุณธรรม [จบ]

        “พี่ชาย ท่านจะไปที่ใด?”

        แขนขาน้อยๆ ไฉนจะวิ่งทันเด็กหนุ่ม แม้เยี่ยนเจาเจาจะสาวเท้าเร็วแค่ไหนก็ตามหนานหมิงเหอที่ตัวสูงขายาวไม่ทันอยู่ดี

        เจียงเหยียนตามเยี่ยนเจาเจาอยู่ห่างๆราวกับตั๊กแตนตามจับจักจั่น [1] ไม่เดือดเนื้อร้อนใจ

        เมื่อเยี่ยนเจาเจามองไม่เห็นร่างของหนานหมิงเหออีกต่อไป นางจึงได้หยุดและกระทืบเท้าด้วยความโกรธ“พี่ชาย เหตุใดจึงวิ่งเร็วเช่นนี้!”

        แต่ชั่วจังหวะนี้เองที่เยี่ยนเจาเจาตระหนักได้ว่านางออกห่างจากฝูงชนแล้วเสียงดังจอแจถูกนางทิ้งไว้ข้างหลัง กลุ่มคนต่างล้อมปริศนาโคมไฟอยู่ทางโน้นรอบกายเหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

        รอบบริเวณเสมือนเป็นลานโล่งมืดมิด แยกไม่ออกว่าที่ใดเป็นที่ใดกระทั่งทางมายังหาไม่พบ

        เด็กน้อยหวั่นวิตกอย่างสมบูรณ์ นางถอดหน้ากากของตนเองออกใบหน้าราวกับกำลังจะร้องไห้ หันซ้ายหันขวา“พี่ชายท่านไปไหนแล้ว?”

        มีเพียงเสียงสะท้อนก้องตอบนางกลับมา

        เสียงสะท้อนนี้ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัว เด็กน้อยยังคงเป็นเด็กน้อยอยู่วันยังค่ำน้ำตาพลันไหลลงมา แลดูน่าสงสาร

        “อย่าร้อง ข้ารู้ว่าพี่ชายเจ้าอยู่ที่ใดข้าพาเจ้าไปดีหรือไม่?”

        เจียงเหยียนเดินเข้ามาหานาง

        น้ำเสียงเขายังคงสุภาพอ่อนโยนราวกับแฝงความจนปัญญาเล็กน้อยระคนล่อลวง

        เยี่ยนเจาเจาพยักหน้าอย่างขอไปทีเจียงเหยียดกอดเยี่ยนเจาเจาไว้ในอ้อมแขน หลังจากอุ้มนางขึ้นมาก็เดินผ่านเข้าไปในตรอกแคบๆ อย่างคุ้นเคย

        เงาดำประปรายพาดผ่านไปมาด้านหลัง เป็นวัวเทียมเกวียนบรรทุกฟืนหลายชั้นที่ควบมาเสียงดังครืดคราดปิดเส้นทางเข้าตรอกอย่างแน่นหนา

        อาจเป็นเพราะแม่นางน้อยกำลังตื่นกลัวแขนทั้งสองจึงกำคอเสื้อเจียงเหยียนแน่น และมุดศีรษะเข้าไปบนไหล่เขาเจียงเหยียนรู้สึกได้ถึงความชื้นจางๆ ทะลุผ่านอาภรณ์ผ้าไหมแท้หลายชั้น

        เด็กน้อยช่างขี้แยเสียจริง

        ท่ามกลางความมืด มองเห็นสีหน้าเจียงเหยียนไม่ชัดทว่าเสียงลมหายใจหนักหน่วงก็เปิดโปงความรู้สึกนึกคิดของเขาแล้ว

        เขาสัมผัสได้เพียงกลิ่นหวานหอมหยาดเยิ้มที่โชยออกมาจากร่างเยี่ยนเจาเจาซึ่งเป็นกลิ่นที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน

        เจียงเหยียนอุ้มเยี่ยนเจาเจามาข้างลานเล็กๆที่แง้มประตูเรือนไว้ครึ่งหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะถีบประตูเปิดออก

        “ดูสิ นั่นไม่ใช่พี่ชายของเจ้าหรือ?”

        คนที่ยืนอยู่ตรงกลางลานเรือนเป็นหนานหมิงเหอจริงๆ

        เขาสวมชุดผ้าไหมสีเดียวกับของเยี่ยนเจาเจาพัดจีบสีหยกในมือที่ไม่รู้ว่ากำไว้ตั้งแต่เมื่อไร กำลังเคาะลงบนฝ่ามือตนเองเบาๆ

        “พี่ชาย!”

        เยี่ยนเจาเจาหัวเราะทั้งน้ำตา

        แต่นางกลับพบว่าตนเองดิ้นหลุดออกจากแขนของเจียงเหยียนไม่ได้

        “คุณชายเจียง?”

        เยี่ยนเจาเจาหันตัวกลับไปมองเจียงเหยียนด้วยความตกใจทั้งที่ยังสะอึกสะอื้นดวงตากลมโตสั่นเครือเปื้อนคราบน้ำตา

        “เจ้าเห็นชัดเจนแล้ว นั่นคือพี่ชายเจ้าใช่หรือไม่?”

        อาจเพราะความปรารถนากำลังจะเป็นจริงเจียงเหยียนจึงปล่อยเยี่ยนเจาเจาออกจากอ้อนแขนอย่างใจดี

        เยี่ยนเจาเจาขมวดคิ้วจ้องคนเบื้องหน้าแล้วสังเกตอย่างระมัดระวัง เป็นพี่ชายรองของตนเองตั้งแต่หัวจรดเท้าจริงๆ

        “ฮ่วนซิน วันนี้เจ้าปลอมตัวได้ไม่เลวกลับไปจะตกรางวัลให้เจ้าอย่างงาม!”

        ในที่สุดเจียงเหยียนก็กระชากหน้ากากสุภาพชนบนใบหน้าออกเขาหัวเราะไปสองคำรบ พยายามจะดึงเยี่ยนเจาเจาเข้าสู่อ้อมอกตน

        “หน้ากากผิวหนังมนุษย์ของเจ้าเหมือนจริงขึ้นทุกวันเยี่ยม เยี่ยมมาก!”

        “ใช่หรือไม่เล่า”

        หนานหมิงเหอสะบัดมือเก็บพัดหยก เสียงดัง “ฟึบ” ทันใดนั้นเจียงเหยียนก็รู้สึกว่าข้อมือที่ยื่นไปหาเยี่ยนเจาเจาเจ็บแปลบจึงหดมือกลับมาทันที

        หนานหมิงเหอก้าวเข้ามาสองก้าว แล้วดึงเยี่ยนเจาเจาไปไว้ด้านหลังของตนอย่างนุ่มนวลริมฝีปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย “คุณชายรองเจียงรบกวนท่านดูแลน้องเล็กของข้า แต่เกรงว่าท่านจะจำคนผิดแล้ว”

        น้ำเสียงเขาราบเรียบเยือกเย็น รอยเย้ยหยันแทบจะตีแสกหน้า

        “คุณชายรองเจียง อายุยี่สิบเอ็ดปีเสเพลแต่กำเนิด ชื่นชอบการลวนลามเด็กสาว ทุกครั้งที่พบของถูกใจต้องพากลับไปด้วยใช่หรือไม่?”

        ดวงตาหนานหมิงเหอไร้อารมณ์อย่างสิ้นเชิงเขาเอ่ยวาจาเหล่านี้ออกมาทีละท่อน ราวกับกำลังท่องกวียอดเยี่ยมบทหนึ่งทว่าความเหยียดหยามเย้ยหยันสอดแทรกอยู่ในทุกคำพูดจนเจียงเหยียนสั่นระริกไปทั้งตัวอย่างอดไม่ได้

        เขาคัดลอกประวัติของเจียงเหยียนมาหมดเปลือก

        เยี่ยนเจาเจากลับยิ้มตาหยี

        “พี่ชาย จบแล้วหรือ?”

        “อืม”

        “พี่ชายสุดยอดจริงๆ”

        น้ำตาในดวงตาเยี่ยนเจาเจาหยุดไหลชะงัดความระแวงไร้เดียงสาบนดวงหน้าเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสงบนิ่งผิดปกติแทบจะในทันที

        “อย่าพูดถึงมันเลย ฮ่วนซินอะไรนั่นแต่งหน้าพอใกล้เคียงอยู่ แต่พี่ชายรองของข้าสูงส่งโดดเด่น เขาหรือจะเลียนแบบได้? วาดเสือไม่เหมือน กลับคล้ายสุนัข [2]”

        ฉับพลันรอยยิ้มของเจียงเหยียนพลันแข็งค้าง

        สองคนนี้หมายความว่าอย่างไร?

        “ฮ่วนซิน ฮ่วนซิน!”

        เจียงเหยียนรู้สึกเริ่มปวดศีรษะ เขายกมือขึ้นนวดขมับที่ปวดตุบๆของตัวเองอย่างทนไม่ไหว พลางตะโกนเสียงดัง

        “นักแสดงชำนาญเลียนแบบหน้าตาที่เจ้าตามหากลัวจนกระโดดลงบ่อน้ำไปแล้ว”

        หนานหมิงเหอเหน็บพัดหยกที่ข้างเอวกอดเยี่ยนเจาเจาด้วยแขนข้างหนึ่ง และค่อยๆใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดคราบน้ำตาที่เพิ่งไหลอาบบนใบหน้านาง

        เจียงเหยียนตกใจ ถอยหลังไปสองก้าวสายตามองหนานหมิงเหอราวกับเห็นสัตว์ประหลาด

        อาจเพราะสติพร่ามัวไม่ชัดเจน ความหุนหันพลันแล่นที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจคนเราจึงรุนแรงขึ้นเจียงเหยียนเกือบจะฉวยไหสุราที่วางระเกะระกะในลานเรือนขว้างใส่หนานหมิงเหอโดยไม่รู้ตัว

        หนานหมิงเหอโค้งเอวลงเล็กน้อย ไม่เงยหน้าขึ้นสักนิดแต่ปลายเท้ากลับสะบัดเบาๆ เตะเศษกระเบื้องบนพื้นที่แตกกระเด็นอย่างรุนแรงกระเบื้องแผ่นนั้นกระแทกลงกลางอกเจียงเหยียน

        ไม่ว่าเจียงเหยียนจะเหิมเกริมไร้ศีลธรรมเพียงใดก็เป็นแค่คุณชายคนหนึ่งจะรับแรงของหนานหมิงเหอไหวได้อย่างไร จึงโดนเศษกระเบื้องชนจนถอยหลังยาวหลายก้าวและเสียหลักล้มคะมำทันที

        คนมารยาททรามเมื่อครู่เลือนหายไปแล้ว เจียงเหยียนในเวลานี้จนตรอกสุดๆ

        ไม่รู้เป็นเพราะโลหิตพลุ่งพล่านจากการเคลื่อนไหวหรืออะไรเจียงเหยียนถึงรู้สึกเวียนหัวตาลายยิ่งกว่าเดิม

        ลำคอแห้งผาก ช่องท้องราวกับมีเพลิงลุกไหม้

        “น้องสาวกำลังรอเจ้าอยู่ที่เรือนเจ้าอยากกลับไปหานางหรือไม่?”

        หนานหมิงเหอเช็ดใบหน้าเยี่ยนเจาเจาจนสะอาด แล้วปรายตามองคนที่ล้มขดตัวบนพื้นอย่างไร้ปรานี

        เจียงเหยียนเริ่มหูอื้อ เขาได้ยินเสียงรอบตัวไม่ชัดเจนนักได้ยินเพียงเสียงหัวใจตนเต้นรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ

        ถ้าเขาเดาไม่ผิด เขาน่าจะถูกวางยาแล้ว และเวลานี้เองเจียงเหยียนถึงนึกขึ้นได้ว่าตอนเยี่ยนเจาเจาซบไหล่เขาร้องไห้

        เขารู้สึกว่าสาวน้อยมีกลิ่นหอมบนตัวนาง เกรงว่าจะเป็นกลิ่นนั่น!

        แต่ความคิดของเขาหยุดชะงักลงตรงนี้จากนั้นทั้งหมดก็ถูกกลืนหายไปกับเปลวเพลิงที่ลุกลามทั่วร่างกาย

        “หากเขายืนไม่ได้ ต่อให้ต้องลากก็ต้องเอาเขาเข้าไปในห้องนั้น”

        ไม่รู้ว่าหนานหมิงเหอพึมพำออกคำสั่งกับใคร หลังจากกล่าวจบเขาก็อุ้มเยี่ยนเจาเจาเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา

        เยี่ยนเจาเจาเกาะไหล่หนานหมิงเหออย่างเบื่อหน่ายพยายามจะชะโงกหัวกลับไปมอง แต่หนานหมิงเหอปิดตาของนางไว้ “น่าดูมาก แต่อย่ามองดีกว่า”

        ความจริงเยี่ยนเจาเจายังไม่ทันได้รู้วิธีที่หนานหมิงเหอจัดการกับเจียงเหยียนก็สงสัยว่าหนานหมิงเหอออกคำสั่งกับใครยิ่งกว่า แต่หนานหมิงเหอไม่ยอมให้นางมองนางจึงได้ยินเพียงเสียงคนเดินในลานเรือน สลับกับเสียงครางต่ำอย่างเจ็บปวดของเจียงเหยียนเลือนราง

        จากนั้นประตูก็เปิดออก มีเสียงร้องครวญครางเช่นเดียวกันอยู่ข้างในแล้วปิดดัง “ปัง” ตามหลังเสียงทั้งสองพลันเงียบหายไปหลังประตู

        “พี่ชาย ข้าขอดูหน่อย”

        เยี่ยนเจาเจาจำต้องงัดลูกอ้อนของตนเองออกมา

        “ไม่ได้”

        สุดท้ายหนานหมิงเหอไม่เพียงปิดตานาง ยังกดตัวนางแนบหน้าลงกับแผ่นอกของตนเองห่อด้วยเสื้อคลุม ไม่ให้นางได้ยินเสียงใดชัดเจนอีก

        “ฮึ”

        เยี่ยนเจาเจาส่งเสียงฮึดฮัดสองครั้งอย่างประท้วงก่อนจับหนานหมิงเหอแน่น

        เยี่ยนเจาเจาไม่เอ่ยสิ่งใด หนานหมิงเหอย่อมรู้ว่านางกำลังงอน

        แต่เขามิอาจปล่อยให้แม่นางน้อยของเขาหูตาแปดเปื้อนเจียงเหยียนที่อยู่ในห้องชอบกระทำชำเราเด็กๆ และเจียงหมิ่นผู้เป็นน้องสาวมารดาเดียวกันของเขายิ่งเป็นสตรีบ้าบิ่นรักสนุก คลั่งไคล้เรื่องบนเตียงอย่างมาก

        เจียงหมิ่นชอบเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่านางเหมือนพี่ชายของนาง

        นางชอบนายบำเรอเด็กก็แล้วไปเถอะ นี่ดันชอบใช้ของวิตถารเช่นพวกแซ่หนัง โซ่ตรวนหรือกุญแจมือบนเตียงด้วย จนแม้แต่หอนางโลมขึ้นชื่ออย่างหอหนานเฟิงในซูโจวก็ยังไม่ยินดีต้อนรับแขกเช่นนาง

        ช่วงนางสำราญ เด็กหนุ่มน่าสงสารเหล่านั้นมักจะโดนทรมานจนฟกช้ำดำเขียวไปทั้งตัวจนขาดใจตายในวันถัดมา

        ยามที่ทั้งสองโดนเบียดจนแยกจากกันก่อนหน้านี้แล้วเยี่ยนเจาเจาปล่อยมือก่อน หนานหมิงเหอก็เข้าใจแล้วว่านางจะสื่ออะไรเขาให้คนไปสืบว่าคนจากสกุลเจียงทั้งสองมีประวัติความเป็นมาอย่างไรตั้งแต่ที่พวกเขายังอยู่บนรถม้าชั่วขณะที่โดนเยี่ยนเจาเจาทิ้งเอาไว้ เขาจึงกลับไปหาแหล่งข่าวของตนเองทันที

        เรื่องของสองคนนี้สืบได้ง่ายมาก

        เจียงเหยียนและเจียงหมิ่นเป็นบุตรสกุลเจียง คหบดีในซูโจวมารดาพวกเขาจากไปนานแล้ว ส่วนบิดาก็ยุ่งกับธุรกิจการค้าจึงไม่เคยใส่ใจดูแลบุตรตนเอง ไม่น่าแปลกใจที่สองคนนี้จะกลายเป็นคนวิกลจริต

        ไม่มีใครในเมืองซูโจวไม่รู้ว่าเจียงเหยียนชอบเด็ก

        แม้ทางซูโจวมีกฎสำหรับสตรีค่อนข้างมาก และฐานะสตรีก็ไม่ได้สูงส่งเท่าเมืองเซียงเฉิงเจียงหมิ่นกลับเป็นสตรีที่ไม่ไยดีชื่อเสียง สนใจแต่เสพความสุขของตนเอง

        สองพี่ชายน้องสาวรังแกบุรุษ ข่มเหงสตรีถูกใจใครคนเหล่านั้นก็ยากจะหนีเงื้อมมือพ้น ประกอบกับมีทั้งเงินและอำนาจ จึงหาคนฐานะต่ำต้อยมาเล่นด้วยได้ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือดังนั้นพวกเขาทั้งสองนอกจากรูปลักษณ์อันโดดเด่นที่ได้รับมาจากบิดามารดาชื่อเสียงจึงแทบจะเรียกได้ว่าฉาวโฉ่

        หนานหมิงเหอรู้ในทันทีที่ได้รับข่าวแล้วว่า นายหญิงใหญ่น่าจะตั้งใจส่งพวกเขาให้เจียงเหยียนและเจียงหมิ่น

        จะว่าอย่างไรดี?

        นายหญิงใหญ่ประเมินพวกเขาไว้สูงทีเดียวและดูถูกพวกเขาเกินไปเหมือนกัน นางจัดการไม่ได้ในครั้งสองครั้งก็ใช้วิธีการที่ชั่วร้ายเช่นนี้แล้ว

        เป็นไปไม่ได้ที่นายหญิงใหญ่จะติดต่อเจียงเหยียนก่อนด้วยนิสัยนาง อย่างมากคงส่งคนไปแอบแจ้งข่าวบางอย่างพอตรวจสอบย่อมไม่เหลือหลักฐานให้ซัดทอด

        พี่ชายน้องสาวจากสกุลหยวนที่ยังไม่ถูกบันทึกในผังตระกูลไม่เป็นที่ชื่นชอบของบ้านใหญ่ ไร้บิดามารดา เกิดมาหน้าตางามลออเกรงว่าในสายตาเจียงเหยียนและเจียงหมิ่น พวกเขาก็คือซาลาเปานุ่มที่บิกินได้ง่ายสุดๆ

        ดึงดูดคนสกุลเจียงสองคนนี้ให้สนใจพวกเขาช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการลงมือก็คือเทศกาลโคมไฟช่วงไหว้พระจันทร์ ยามที่ผู้คนคับคั่งเช่นนี้

        หากเยี่ยนเจาเจาและหนานหมิงเหอเป็นหยวนชิงชิวและหยวนชิงจ้าวที่มามือเปล่าไร้ทางตอบโต้จริงๆเมื่อเผชิญหน้าสองพี่น้องสกุลเจียงสารพัดพิษ จุดจบจะน่าเวทนาขนาดไหนกัน?

        คนร่างกายอ่อนแอผอมแห้งอย่างหนานหมิงเหอจะรอดหรือไม่ล้วนบอกยากส่วนเด็กบริสุทธิ์บอบบางอย่างเยี่ยนเจาเจาโดนย่ำยีชั่วข้ามคืนอนาคตคงจะลำบากมากไม่ต่างกัน

        หากกระทำสำเร็จหยวนชิงชิวและหยวนชิงจ้าวก็จะถูกทำลายโดยสมบูรณ์และนางจะได้เฝ้ามองบุตรชายใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลต่อไป แม้โอกาสล้มเหลวจะต่ำเตี้ยเรี่ยดินอย่างไรก็กระทบมาไม่ถึงนางอยู่ดี

        นี่เป็นวิธีการที่ความเสี่ยงต่ำ แต่ผลสำเร็จกลับสูงเป็นอย่างยิ่ง

        เจินเจินและอ้ายอ้ายเตือนมาก่อนแล้วหนานหมิงเหอพอรู้ล่วงหน้าว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นวันนี้แน่นอนเขาจึงเตรียมคนไว้ข้างนอก

        เยี่ยนเจาเจาก็รับรู้ได้เหมือนกันในตอนที่พวกเขาถูกฝูงชนแยกออก แม้พวกเขาไม่ได้สบตากันสักนิด ทว่าก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายคิดสิ่งใดในใจ

        เจียงเหยียนคิดว่าตนเองเป็นตั๊กแตนจับจักจั่นคิดเพียงว่าพี่ชายน้องสาว “อ่อนแอ รังแกได้” คู่นี้คือสิ่งที่อยู่ในกำมือเขาไฉนจะเอะใจว่าพวกเขาไม่ใช่จักจั่น แต่เป็นนกกระจอกเหลืองที่จับจ้องเขาเงียบๆอยู่บนกิ่งไม้ต่างหาก?

        ตัวละครเช่นนี้ ไม่มีทางก่อคลื่นลมในมือของหนานหมิงเหอและเยี่ยนเจาเจาได้หรอก

        ----------------------------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] ตั๊กแตนตามจับจักจั่น หมายถึงคนโลภที่มองเห็นเพียงผลประโยชน์ตรงหน้า โดยไม่รู้ว่ามีอันตรายซ่อนอยู่ข้างหลัง

        [2] วาดเสือไม่เหมือน กลับคล้ายสุนัข หมายถึงการกระทำเลียนแบบ แต่ทำได้ไม่เหมือน สุดท้ายถูกหัวเราะเยาะเป็นแค่ตัวตลกในสายตาผู้อื่น