รถเกวียนได้แล่นไปตามถนน ร่างของหวังหลินกระแทกขึ้นลงตลอดทางเขากุมมือและคิดถึงความหวังของพ่อแม่ตอนนี้เขาได้ออกจากหมู่บ้านที่เขาอยู่มาถึงสิบห้าปีเป้าหมายของการเดินทางอยู่ห่างไปอีกไกลหวังหลินได้นอนหลับอย่างสงบจนกระทั่งเขาถูกปลุกอย่างอ่อนโยน เมื่อลืมตาขึ้นก็พบกับอาสี่ที่ยิ้มให้และมองลงมาอย่างเอ็นดู
“จากบ้านมาครั้งแรกรู้สึกเป็ไงบ้าง”
หวังหลินพบว่ารถม้าได้หยุดลงแล้ว “ข้าไม่มีเวลาคิดเื่นั้นตอนนี้ข้ากังวลว่าพวกเซียนจะรับข้าเข้าโรงเรียนเหิ่งยั่วหรือเปล่า”
อาสี่หัวเราะและตบบ่าของไท้จูพร้อมพูดขึ้น “เอาน่า อย่ากังวลนักเลยนี่คือบ้านของอาเองลงมานอนหลับข้างล่างเถอะเดี๋ยวตอนเช้าจะพาไปต่อ”
หลังจากลงรถแล้วหวังหลินพบว่าตัวเองอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งเขาเดินไปในบ้านพร้อมอาสี่ เมื่อนอนบนเตียงหวังหลินรู้สึกนอนไม่หลับทั้งยังคิดถึงหมู่บ้านคิดถึงครอบครัวและกังวลใจเกื่ยวกับการสอบเป็เซียน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พระอาทิตย์กำลังขึ้นแล้วหวังหลินไม่ได้นอนทั้งคืนแต่มีจิตใจเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เขาได้ตามอาสี่ของเขาไปที่บ้านตระกูลหวังเป็ครั้งแรกที่เขาได้เห็นบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้อาสี่ของเขาเดินอยู่ข้างๆพร้อมพูดว่า “ไท้จูเ้าต้องพยายามให้มากอย่าปล่อยให้ลูกพี่ลูกน้องเ้ามีโอกาสแกล้งเ้าหละ”
หวังหลินถึงแม้ว่าจะกังวลแต่ก็ตอบรับคำพูดของอาจากนั้นอาสี่ก็พาเขาเข้ามาที่กลางบ้าน
เขาได้พบกับลุงคนหนึ่งพูดออกมาว่า”ไท้จูอีกไม่นานท่านเซียนจะมาแล้วอย่าสร้างปัญหาหละทำตัวดีๆเหมือนพี่ของแก หวังโจว”เขาพูดอย่างใส่อารมณ์
หวังหลิน(ไท้จู)ยังคงเงียบและมองไปรอบๆสังเกตเห็นหวังโจวและเด็กผู้ชายหน้าตาฉลาดเฉลียวผิวคล้ำยืนอยู่ข้างๆเด็กคนนั้นเห็นไท้จูมองมา “นายน่ะหรือลูกของลุงสองข้าชื่อหวังเฮ่า”
หวังหลินได้ยินดังนั้นก็หัวเราะและพยักหน้าทำให้ชายแก่ไม่พอใจเล็กน้อยที่ไท้จูไม่สนใจคำพูดของเขาและกำลังจะเริ่มบ่น
ทันใดนั้นท้องฟ้าก็แยกออกดาบที่ราวกับสร้างจากแสงสว่างได้ผ่าลงมาส่งเสียงกึกก้องเสมือนฟ้าผ่าหลังจากแสงจางลง ชายหนุ่มชุดสีขาวยืนอยู่อย่างสง่างามดวงตาเขาสดใสและเฉียบคมเขาได้มองไปที่เด็กทั้งสามโดยเฉพาะเด็กผิวคล้ำที่มีของอยู่ในกระเป๋าเสื้อจากนั้นเขาก็ถามด้วยเสียงเยียบเย็น “เด็กพวกนี้จากตระกูลหวัง?”
“คนนี้ใช่เซียนอย่างนั้น?” เด็กๆต่างมองชายหนุ่มชุดขาวด้วยหัวใจที่เต้นแรงพวกเขาตะลึงไปพักนึงและแสดงความเคารพชายหนุ่มแต่อย่างไรก็ตามหวังโจวไม่ค่อยให้ความสนใจและถอนหายใจออกมาพ่อของหวังโจวได้เดินออกมากล่าวขึ้นว่า “นี่คือเด็กที่ถูกเลือกสามคนจากตระกูลหวังขอรับ”
ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย “คนไหนคือหวังโจว”
ชายแก่ยิ้มและรีบดึงตัวหวังโจวออกมาแนะนำ “ท่านเซียนนี้คือลูกของข้า หวังโจว”
ชายหนุ่มมองไปที่หวังโจวและพยักหน้า”อืมมหวังโจวมีความสามารถมากทีเดียวเหมาะสมกับเส้นทางการเป็เซียนไม่แปลกเลยที่อาจารย์จะชื่นชอบเขา”
หวังโจวมองไท้จูอย่างหยิ่งยโสและพูดว่า “เป็ธรรมดาน่ะครับ คนที่จะเป็เซียนได้ต้องมีจิติญญาที่แข็งแกร่ง”
ชายหนุ่มชุดขาวได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มให้และคลายแขนเสื้อออกพาเด็กสามคนบินไปกับสายรุ้ง อาสี่มองไปบนท้องฟ้ากล่าวว่า “ไท้จูอาเชื่อว่าหลานทำได้”
หวังหลินรู้สึกว่าร่างของเขาเบาลงและมีลมแรงปะทะใบหน้าของเขา
หวังหลินพบว่าตัวเองถูกหนีบอยู่ที่รักแร้ของชายชุดขาวที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วขณะที่ผ่านท้องฟ้าไปจนหมู่บ้านเล็กลงเรื่อยๆทันใดนั้นเขารู้สึกแสบตาและน้ำตาคลอเบ้า ชายชุดขาวเห็นดังนั้นจึงพูดขึ้น “ถ้าพวกนายสามคนไม่อยากตาบอดก็ปิดตาซะ”
หวังหลินได้ยินอย่างนั้นก็ใรีบปิดตาลงและไม่กล้าลืมขึ้นอีกในใจเขา้าที่จะเป็เซียนอย่างแท้จริง ในเวลาไม่นานนักชายชุดขาวก็ช้าลงและลงจอดปล่อยเด็กทั้งสามลงกับพื้น
หลังจากที่หวังหลินลุกขึ้นเขาก็ได้พบกับภาพที่ราวกับเห็น์ก็มิปาน ูเาดอกไม้ แม่น้ำเป็ทิวทัศน์ที่แสนงดงามเบื้องหน้าเขามีูเาสูงปกคลุมด้วยก้อนเมฆและเต็มไปด้วยสสรพเสียงของสัตว์นานาชนิดราวกับนี่เป็เพียงภาพวาด
หวังหลินรู้สึกดื่มด่ำไปกับภาพที่สวยงามเ่าั้ของโลกใหม่แห่งนี้เขามองขึ้นไปบนยอดเขาเห็นอาคารใหญ่มีสายรุ้งพาดผ่านให้ความรู้สึกยิ่งใหญ่และลึกลับด้านข้างอาคารมีทางหินสีเงินเชื่อมไปยังยอดเขาต่างๆ
บรรยากาศรอบๆโรงเรียนเหิ่งยั่วนั้นมหัศจรรย์ เหิ่งยั่วเป็โรงเรียนโบราณและเต็มไปด้วยนักเรียนที่มีความสามารถเป็เวลากว่าห้าร้อยปีมาแล้วครั้งหนึ่งเคยมีอิทธิพลขนาดควบคุมโลกได้ทั้งใบและเต็มไปด้วยสาขาต่างๆแต่มีเหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้นทำให้ถูกบีบอยู่แต่ในพื้นที่เล็กๆแห่งนี้
อย่างไรก็ตาม เหิ่งยั่วยังเป็โรงเรียนที่ทุกคนยากจะเข้าใจและมีเนื้อที่กว้างขวางหลายพันไมล์
“น้องเซียง สามคนนี้คือคนจากตระกูลหวังใช่ไหม” ชายวัยกลางคนซึ่งแต่งกายชุดดำลอยลงมาชายหนุ่มชุดขาวแสดงความเคารพก่อนจะกล่าวขึ้น
“ใช่ครับ” ชายวัยกลางคนได้แต่มองไปที่พวกเขาทั้งสามโดยเฉพาะหวังโจว
“อาจารย์รู้ว่าการฝึกของเ้าอยู่ใน่สำคัญไปฝึกฝนต่อเถอะเดียวข้าจะทดสอบพวกนี้เอง” ชายหนุ่มชุดขาวรับทราบและเดินจากไป
หวังหลินจ้องมองอย่างตื่นเต้นและรู้สึกว่ามีคนสะกิดเขาหวังเฮ่านั่นเอง”นี่คือพวกเซียนสินะ เจ๋งเป็บ้าอยากให้พวกเขาเลือกข้าไวๆจัง”เขาพูดพร้อมแตะวัตถุในกระเป๋าเสื้อเบาๆ
2K
