พื้นที่แคบของเครื่องจักร HCM-009 ที่ถูกตัดขาดจากแสงภายนอกกลายเป็โลกส่วนตัวที่ร้อนระอุ กลิ่นคาวโลหะผสมกับกลิ่นเหงื่อผู้ชายและกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวพายอบอวลไปทั่ว คุณชัยขยับตัวนำหน้าอยู่ประชิดกับร่างของเธอ ในขณะที่ตี๋ยืนประชิดอยู่ด้านหลัง จนพายรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของทั้งคู่ที่รดต้นคอ
“ตรงนี้ครับน้องพาย... ระบบล็อกเกียร์มันติดขัด” คุณชัยกระซิบเสียงพร่า แขนใหญ่ของเขายื่นเข้าไปในช่องเครื่องยนต์เพื่อชี้ให้เธอดู ทำให้ร่างกายของเขาบิดเล็กน้อย และเป็การบดเบียดร่างของพายกับแผงเครื่องจักรเย็นเฉียบ หน้าอกที่ยกกระเพื่อมของพายเสียดสีกับแผ่นหลังที่แน่นไปด้วยมัดกล้ามของคุณชัยอย่างจัง เธอหลับตาลงชั่วครู่ ซึมซับความรู้สึกแปลกใหม่
พายพยายามเอื้อมตัวตามเข้าไปดูใกล้ๆ แต่พื้นที่ที่จำกัดทำให้เธอเสียหลักเล็กน้อย ร่างกายเซถลาไปด้านหลัง ตี๋ ที่อยู่ด้านหลังไม่รอช้า เขาเอื้อมมือมาโอบรอบเอวคอดของพายอย่างรวดเร็ว เพื่อพยุงไม่ให้เธอล้ม
“ระวังครับคุณพาย!” ตี๋อุทานเบาๆ แต่การพยุงของเขากลับทำให้ฝ่ามือหนาๆ เลื่อนต่ำลงไปอีกเล็กน้อย จนััเข้ากับสะโพกผายที่แน่นไปด้วยกางเกงสแล็คเข้ารูปของพายเต็มสองมือ ร่างกายของตี๋แนบชิดกับด้านหลังของพายั้แ่แผ่นหลังจรดบั้นท้าย พายรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งของร่างกายตี๋ที่กำลังพยุงเธอไว้
คุณชัยที่เห็นเหตุการณ์จากด้านหน้าก็แกล้งไอ “ตี๋! ส่งประแจเบอร์สิบมาให้หน่อยสิ มัวแต่จับอะไรอยู่” น้ำเสียงของเขามีความหงุดหงิดระคนกับความยียวนเล็กน้อย
ตี๋รีบชักมือออกอย่างประหม่า หน้าแดงก่ำ ก่อนจะก้มตัวลงหาเครื่องมือในกระเป๋า แต่สายตาของเขายังคงแอบมองผ่านพายไปยังเงาสะท้อนจากเหล็กเงาของเครื่องจักรเบื้องหน้า เป็ภาพของพายที่อยู่ตรงกลางระหว่างเขากับคุณชัย ใบหน้าของเธอแดงก่ำเล็กน้อยจากความร้อนและสภาพแวดล้อมที่อึดอัด แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแวววาวด้วยความตื่นเต้นอย่างชัดเจน
“คุณชัยคะ... พายว่าตรงนี้มันน่าจะมีคราบสนิมค่ะ” พายพูดพลางเอื้อมมือไปแตะบริเวณที่คาดว่ามีปัญหา ปลายนิ้วของเธอตั้งใจแตะเข้ากับปลายนิ้วของคุณชัย ััที่เร้าอารมณ์ท่ามกลางแสงไฟฉายสลัวๆ ทำให้เกิดประกายไฟเล็กๆ ในดวงตาของทั้งคู่
คุณชัยจับมือเธอไว้แน่น ก่อนจะหมุนมือของเธอเบาๆ ให้มือของเขาทาบทับอยู่บนหลังมือของเธอ “ใช่ครับ... ต้องใช้แรงบิดหน่อย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงกระเส่า คล้ายกับไม่ใช่แค่ชิ้นส่วนเครื่องจักรที่้าแรงบิด แต่เป็ความ้าบางอย่างที่ถูกกดทับ
คุณชัยเริ่มลงมือซ่อมบำรุงจริงจัง เขาก้มตัวลงไปในช่องเครื่องจักรที่ลึกกว่าเดิม ทำให้ร่างของเขากดทับพายเข้าไปกับแผงเหล็กเย็นเฉียบ มืออีกข้างหนึ่งของคุณชัยเผลอไปัักับต้นขาด้านในของพาย ผ่านเนื้อผ้าสแล็คที่บางแนบเนื้อ พายสะท้านเฮือก เธอปล่อยให้ปลายนิ้วของเขาไล้ไปตามเนื้อผ้าก่อนที่จะซึมซับความร้อนจากผิวเนื้อของเธอ พร้อมกับที่มืออีกข้างของตี๋ก็เผลอไปัักับสะโพกของพายอีกครั้ง ในขณะที่พยายามจัดตำแหน่งเครื่องมือ
“แน่นไปหรือเปล่าครับน้องพาย?” คุณชัยถามเสียงแ่ ใบหน้าของเขาหันกลับมาใกล้กับใบหน้าของเธอจนพายรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะกับพวงแก้ม และััได้ถึงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจากดวงตาของเขา
“ไม่เป็ไรค่ะ... พายรับได้ พายชอบ” พายตอบกลับด้วยแววตาที่ท้าทาย เธอรู้ดีว่าคำตอบนี้มีความหมายมากกว่าแค่เื่ความอึดอัดทางกาย และมันก็ปลุกเร้าความ้าในตัวชายหนุ่มทั้งสองให้ปะทุขึ้น
ทันใดนั้น เสียงเครื่องจักรที่ซ่อมเสร็จก็ดังขึ้น "แกร๊ก!" ระบบล็อกเกียร์กลับมาทำงานปกติ คุณชัยเงยหน้าขึ้นมามองเธอ รอยยิ้มพอใจบนใบหน้าไม่ได้มาจากแค่การซ่อมเครื่องจักรสำเร็จ แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ที่ได้สิ่งที่ปรารถนา
“เสร็จแล้วครับ” คุณชัยพูด ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ถอยห่างออกมาจากร่างของพาย ตี๋เองก็ถอยตามออกมาอย่างอ้อยอิ่ง
พายยืนหอบเล็กน้อย เธอััได้ถึงความร้อนผ่าวทั่วร่างกาย คุณชัยมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความ้า ก่อนจะหันไปสั่งตี๋ด้วยเสียงที่ปกติขึ้น
“ตี๋ ไปเตรียมรายงานการซ่อมไว้เลย... แล้วก็ ไปรอผมที่ห้องสำนักงานด้วย” คุณชัยเน้นคำว่า "ห้องสำนักงาน" อย่างมีความหมายพิเศษ
คุณชัยหันกลับมาหาพาย “น้องพายครับ... เื่การลงบันทึกทรัพย์สินบางอย่าง มันเป็เอกสารลับที่ต้องคุยกันในที่ส่วนตัว ผมจะพาคุณไปที่ 'ห้องเครื่องหมายเลขศูนย์' สำนักงานของผมที่อยู่ติดกับโรงเก็บของ... เราต้องลงรายละเอียดบัญชีให้ชัดเจนก่อนเลิกงาน”
พายสบตาคุณชัย เธอยิ้มอย่างเข้าใจ เธอรู้ดีว่าบัญชีที่ต้องลงรายละเอียดไม่ใช่แค่เื่ตัวเลข “ได้สิคะ... คุณชัยนำไปเลยค่ะ พายพร้อมที่จะ 'ตรวจสอบทรัพย์สิน' อย่างละเอียดแล้ว”
เธอเดินตามคุณชัยออกไปจากซอกแคบของ HCM-009 ขณะที่ตี๋มองตามหลังเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
685
