“นี่คือพิษที่ทำให้สูญเสียมานาในเื”
‘แร็กนาร์ กรีนริเวอร์’จักรพรรดิวัยกลางคนผู้มีเรือนผมสีบลอนด์กล่าวยํ้า
เขาคือจักรพรรดิองค์แรกในประวัติศาสตร์ที่รวบรวมดินแดนได้สำเร็จ
“เขาบอกว่ายาจะออกฤทธิ์อย่างมากก็แค่ไม่กี่นาทีหมายถึงสำหรับเ้าน่ะ”
ร่วมกับ ‘เอียน เพจ’ สหายคนสนิทจอมเวทระดับแปดคนแรกแห่งมวลมนุษยชาติรอยเท้าแห่งมิตรภาพในวัยเด็กของทั้งสองคนได้ก่อกำเนิดบทเพลง ร้อยเรียงเป็บทกวีและถักทอเป็เื่ราวมากมายให้กล่าวขาน
อย่างน้อยมันก็เคยเป็เช่นนั้นจนกระทั่งวันนี้
“ฉะนั้นข้าก็เลยผสมพิษตัวอื่นไปนิดหน่อย”
“ทะ...ทำไมกัน...”
เอียนจอมเวทระดับแปดที่ตั้งใจกลับมาใช้ชีวิตที่เหลือในบ้านเกิดเงียบ ๆถามขึ้นพร้อมกระอักโลหิตสีเข้มออกมา
“เ้าก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือ”
นํ้าเสียงขององค์จักรพรรดิสงบจนน่าประหลาดใจ
แม้ว่าตนจะทำให้สหายที่สนิทกันมานับสิบปีดื่มยาพิษร้ายแรงเข้าไปก็ตาม
“พลังของเ้าไม่มีประโยชน์ต่ออนาคตของจักรวรรดิ หากเป็่าก็ไม่แน่แต่ตอนนี้มันเป็เพียงต้นตอของความสั่นคลอนเท่านั้น เหมือนกับที่เ้าเคยพูดไว้อย่างไรล่ะ”
ใช่แล้ว แน่นอนว่าเขาเคยพูดไว้แบบนั้น
เพราะพลังของจอมเวทระดับแปดนั้นมหาศาลเสียจนแค่คนผู้เดียวก็สามารถทำลายอาณาจักรเล็กๆ ให้พินาศลงได้
“เ้าเคยพูดไว้ว่าตราบใดที่เอียน เพจ ยังมีชีวิตอยู่ในฐานะพันธมิตรของจักรวรรดิก็เพียงพอจะจุดไฟฏได้แล้วฉะนั้นเ้าจึงเลือกกลับบ้านและใช้ชีวิตที่เหลือไปกับการสำนึกผิด”
ความหวาดกลัวปรากฏขึ้นในดวงตาขององค์จักรพรรดิ
ทำไมต้องกลัวด้วยล่ะทั้งที่คนดื่มยาพิษคือเอียนต่างหาก
“แต่ว่า...เอียน เ้ารู้หรือไม่ข้าไม่กลัวฏหรอก เพราะว่านั่นเป็เื่ของมนุษย์เป็ขอบเขตที่มนุษย์สามารถเข้าใจได้”
“...”
“แต่ว่าเ้าน่ะ...พลังที่เ้ามีคืออะไรกัน มันเป็เื่ของมนุษย์ด้วยหรือเปล่าเป็ขอบเขตที่มนุษย์สามารถเข้าใจได้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ”
เอียนอยากจะตอบเหลือเกิน
ก็เพราะพลังนั้นที่ทำให้เ้าได้ขึ้นเป็องค์จักรพรรดิ
เพราะพลังนั้นที่ทำให้เ้ารวบรวมดินแดนได้สำเร็จ
และเพราะพลังนั้นที่ทำให้สันติภาพดำรงมาได้จนถึงทุกวันนี้
“แค็ก!”
เขาไม่อาจเปล่งเสียงใด ๆ ได้อีกต่อไปเพราะแค่รับมือกับเืที่ไหลย้อนขึ้นมาก็เต็มกลืนแล้ว
“น่ากลัวจริง ๆ เอียน เพจช่างเป็ผู้ที่น่ากลัวเหลือเกิน จอมเวทระดับแปดนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวสุด ๆสหายเก่าของข้า...ให้ตายสิ! ใช่แล้ว ข้าหวาดกลัวสหายผู้นั้นจนจะเป็บ้าอยู่แล้ว!สัตว์ประหลาดอันโเี้ที่สามารถกลืนกินข้ากับจักรวรรดิของข้าได้ทุกเมื่อ!แล้วจะให้ข้าไว้ชีวิตสัตว์ประหลาดตนนั้นได้อย่างไรกัน”
องค์จักรพรรดิปลดปล่อยความบ้าคลั่งออกมาครู่หนึ่งก่อนจะหยุดพูดแล้วก็มองมายังเอียน สหายที่จวนเจียนจะสิ้นใจ
ใบหน้านั้นปรากฏความโศกเศร้าระคนพึงพอใจในเวลาเดียวกันช่างเป็สีหน้าที่เข้าใจยากเหลือเกิน
“โปรด...อย่ายกโทษให้ข้า”
องค์จักรพรรดิพูดเพียงเท่านั้น
อาจเป็เพราะคิดว่ายาพิษอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอทันทีที่องค์จักรพรรดิเดินออกจากกระท่อม เปลวไฟพลันลุกโชนจากทุกทิศทาง
ไอ้สารเลว
อันที่จริงเอียนก็คาดเดาไว้อยู่แล้วถึงการเปลี่ยนไปของแร็กนาร์กรีนริเวอร์ องค์จักรพรรดิและสหายเก่าของเขา
เหตุผลที่เขาเลือกย้ายกลับบ้านเกิดก็เป็หนึ่งในนั้น
นึกว่าถ้าอยู่ให้ห่างจากสายตาแล้ว อะไร ๆก็จะดีขึ้นเสียอีก
ข้าคงจะคิดตื้นเกินไปสินะ
ไม่คิดเลยว่าจะมาถึงขั้นนี้
ไม่คิดเลยว่าจะกลายเป็บ้าได้ถึงขนาดนี้
แต่ว่า...
เอียนล้วงอะไรบางอย่างออกมาจากอกเสื้อเมื่อมองแวบแรกสิ่งนี้คือกริชที่ดูหรูหราอย่างยิ่ง
ั้แ่ปลอกมีดที่ประดับประดาด้วยอัญมณีและลวดลายต่างๆ ไปจนถึงด้ามจับ มันดูใกล้เคียงกับเครื่องประดับมากกว่ามีดเสียอีก
ฟึ่บ
เสียงที่ดังขึ้นช่างเข้ากับรูปลักษณ์ของมันจริงๆ แค่ได้ยินก็พอจะรู้ว่ากริชเล่มนี้คมขนาดไหน
ที่ทำตัวประมาทน่ะแร็กนาร์...เ้าเองก็ไม่ต่างกันหรอก
บนใบมีดเต็มไปด้วยอักขระที่เรียงรายกันจนแทบไร้ช่องว่างอีกทั้งยังมีขนาดเล็กเสียจนยากจะอ่านออก
การสำนึกบาปที่ข้า้าน่ะ
เขาอยากล้างเืที่เปื้อนมือของตนออกแม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม
เขาจะใช้ชีวิตด้วยความสำนึกผิดต่อผู้คนมากมายที่ต้องตายเพราะเวทมนตร์ของตนโดยเฉพาะผู้บริสุทธิ์เ่าั้
คำพูดนี้ล้วนมาจากใจจริงทว่าแตกต่างกันแค่วิธีการเท่านั้น
เอียนเป็จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่เป็คนแรกในบรรดามนุษยชาติที่ก้าวข้ามระดับหก ระดับเจ็ดและบรรลุระดับแปดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนเขาย่อมไม่ใช่คนที่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่าไปกับการเอาแต่อธิษฐานภาวนา
การย้อนคืนทุกสิ่ง
นับั้แ่วินาทีที่ตัดสินใจว่าจะกลับบ้านเกิดเอียนก็ทุ่มเทศึกษา ‘มนตร์แห่งกาลเวลา’หากว่าเขาสามารถย้อนเวลาได้ ถ้าหากเขาสามารถหวนคืนทุกเหตุการณ์สู่สภาพเดิมได้
ข้าก็จะเลือกเส้นทางที่ดีกว่านี้ได้
แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เื่ง่ายหรือคงแทบจะเป็ไปไม่ได้ด้วยซํ้า
มีเพียงทฤษฎีที่ไม่สมบูรณ์และยังไม่ได้รับการตรวจสอบ
อย่างไรก็ตาม นี่ถือเป็การทดลองครั้งแรก
ไม่จำเป็ต้องคิดถึงความสมบูรณ์แบบอีกต่อไปต่อให้เกิดผลข้างเคียงแต่จะมีอะไรแย่ไปกว่าความตายอีกล่ะ
ไม่สิ ถึงอย่างไรก็ต้องตายอยู่ดี
ไม่มีทางอื่นเพื่อเติมเต็มพลังมานาแล้วนี่นา
ตอนนี้มีเพียงจุดเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้รับผลกระทบจากพิษร้ายจุดศูนย์กลางขนาดเล็กในหัวใจที่ควบคุมทุกอย่างเกี่ยวกับมานา
‘มานาฮาร์ต’
ฉึก!
ทันใดนั้นกริชอาบมนตราก็แทงลงไปยังตำแหน่งที่ว่าเพื่อให้มันสามารถกลืนกินพลังมานาได้อย่างเต็มที่
วิ้งงงง!
หลังจากนั้นเพียงครู่เดียวแสงสีเขียวอมฟ้าอันเจิดจ้าพลันห่อหุ้มร่างของเอียนเอาไว้
“ลา...ฮูส...เอคิโล...”
ในขณะเดียวกันเขาก็เริ่มร่ายมนตร์
เอียนเอ่ยแต่ละคำออกมาด้วยความยากลำบากอย่างยิ่งราวกับไม่ใช่เสียงที่เปล่งออกมาจากปากของมนุษย์
นี่ไม่ใช่คำที่ใช้ร่ายคาถาทั่วไปด้วยซํ้า
“โร...คูเบอร์กาโต...”
ัซึ่งเป็ที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่าเป็‘ผู้บุกเบิกเวทมนตร์’
นี่คือภาษาโบราณที่ถูกประดิษฐ์ขึ้น เรียกว่า‘วจีั’
“เจน...ชีนาคัส...!”
เมื่อวจีัที่ดังก้องดุจเสียงสะท้อนท่ามกลางหุบเขาสงบลงกริชที่ถูกใช้แล้วพลันสลายกลายเป็ผุยผงและปลิวว่อนไปรอบทิศแม้แต่แสงสีเขียวอมฟ้าเจิดจ้าก็ค่อย ๆ จางหายไป
และรวมเป็หนึ่งเดียวกับร่างของเอียน เพจจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่
4K
![หลิวอี้จอมกระบี่ [Another God !? : Swords]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1623320433_62111236.webp)
