าแห่งเทพเ้าดำเนินมาหนึ่งล้านปีท่ามกลางความโกลาหลวุ่นวายในที่สุดกระบี่สีแดงฉานของเทพาแห่งวิหาร์ก็พลันตัดผ่านคอของเทพมารไปได้อย่างง่ายดายราวกับตัดขนม เทพาหนุ่มในชุดเกาะสีแดงองอาจชูกระบี่ขึ้นฟ้าเป็สัญลักษณ์ของชัยชนะในาที่ยาวนานนี้
เหล่าทัพปีศาจล่าถอยในทันทีหลังจากที่เทพมารผู้เป็นายได้ตายไป ส่วนทัพ์นั้นเฮลั่นพร้อมทั้งสรรเสริญเทพาอย่างบ้าคลั่งในเวลานี้ไม่มีผู้ใดเหนือไปกว่าเขาอีกแล้วในใจของทหารกล้า เทพาหนุ่มหลังเสร็จศึกก็ยกทัพกลับในทันทีหวังนำชัยชนะนี้ไปฝากจักรพรรดิ์ผู้เป็พี่ชายร่วมสาบาน
แต่เ้ากรรมเมื่อเขาได้กลับไปถึงแล้วสิ่งแรกที่ทำกลับไปที่ตระกูลของเขาด้วยความคิดถึงครอบครัว แต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อได้พบว่าบ้านของเขานั้นมอดใหม้เป็เถ้าถ่านทีเพียงคนรับใช้คนหนึ่งเท่านั้นที่รอดมาได้แต่ก็บอดเจ็บสาหัส
"คะ คุณชายเฟยหลิงเทียนกลับมาแล้ว ดะ ได้โปรดหนีไปด้วยขอรับ จักรพรรดิ์ เขา จะ ฆ่า ท่าน"กล่าวจบชายคนนั้นก็พลันสิ้นใจตายภายในอ้อมอกของเทพาเฟยหลิงเทียน
"ตี้เทียน!! นี่คือสิ่งที่ตอบแทนใช่หรือไม่!! ได้! เช่นนี้แดน์นี้ก็ไม่จำเป็ต้องมีอยู่อีกต่อไป!!!"เทพาหนุ่มะโอย่างคลั่งแค้นดวงตาแดงกล่ำดุจเปลวเพลิง ผู้ที่ตนเคารพเสมือนพี่ชายกลับทำลายตระกูลของเขาอย่างไม่ใยดี หากเป็เช่นนี้ชายหนุ่มไม่คิดจะถอยกลับหรือหนีแต่จะต้องสะสางความแค้นนี้ด้วยเื
"ทหาร์ของข้า หากไม่อยากเดือดร้อนไปมากกว่านี้จงแยกย้ายกันไปเสีย ครานี้คือจักรพรรดิ์มิใช่เทพมารหากพาพวกเ้าไปแล้วพ่ายแพ้เกรงว่าโทษของพวกเ้าเองก็มีเพียงปะาเท่านั้น"เทพาหนุ่มเอ๋ยออกไปเช่นนั้น แต่ทหาร์ทุกนายกลับลงมากจากฟ้าพร้อมคุกเข่าให้กับเฟยหลิงเทียนด้วยความเคารพอย่างสุดซึ้ง
"พวกข้าคือหอกและดาบของท่าน ในครานี้คือศึกแห่งหนี้แค้นของท่านแล้วจะขาดพวกเราไปได้อย่างไรขอรับ ข้าและทหารอีกนับล้านนายพร้อมไปกับนายท่านทุกสนามรบ"แม่ทัพ์กล่าวออกมาเช่นนั้นเฟยหลิงเทียนรู้สึกได้ถึงความจงรักภักดี ชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นทหารเหล่านี้มีความซื่อสัตว์และยึดมั่นใจอุดมการณ์ หากตัดสินใจไปแล้วย่อมไม่ใช่เื่ง่ายที่จะเปลียนใจดังนั้นชายหนุ่มจึงได้สั่งยกทัพบุกโจมตีวัง์ในทันทีในเวลานั้น
า์ได้เริ่มต้นขึ้นเฟยหลิงเทียนบินทะยานสู่ฟากฟ้าพร้อมทหารนับล้านฟาดฟันเหล่าทหารและองครักษ์ของจักรพรรดิ์ไปมากมายแต่ฝ่ายของเขาก็เสียหายหนักมากเช่นกันแต่ไม่มีผู้ใดย่อท้อ พวกเขาบุกตะลุยไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่งจนในที่สุดทหารเ่าั้รวมถึงทหาร์ทั้งหมดก็ได้ตายตกลงหรือเพียงเทพาผู้ห้าวหาญยืนเด่นอยู่กลางาพร้อมกับกระบี่แดงโลหิตคู่ใจ
เบื่องหน้าของเขาในเวลานี้คือชายหนุ่มในอาภรณ์ัสีทองดูสูงส่งและยิ่งใหญ่ แต่แล้วอย่างไรในสายตาของเทพาชายผู้นี้คือแค้นที่ไม่อาจร่วมฟ้าดิน
"เฟยหลิงเทียน เ้าฝืนบัญชา์ยกทัพมาฆ่าล้างทหาร์ไปมากมาย รู้โทษตัวเองหรือไม่"จักรพรรดิ์กล่าวออร่าปราณสีทองน่าเกรงขามแผ่พุ่งกดทับร่างกายของเฟยหลิงเทียนที่ยืนเด่น
"เหอะ เ้ามาอวดอ้างบัญชา์เลยตี้เทียน เ้าทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร เ้าฆ่าล้างตระกูลของข้าทำไม!!"เฟยหลิงเทียนกล่าวอย่างเดือดดาลออร่าปราณสีแดงปะทุออกมาจากล้างเช่นกันพร้อมหักล้างปราณที่สูงส่งจนหมดสิ้น
"โอ้ราชันเทวะขั้นต้น เฟยหลิงเทียนเ้าพัฒนาขึ้นมากแต่ข้าก็ยังเหนือกว่าเ้าอยู่หนึ่งขั้น"จักรพรรดิ์ไม่คิดจะตอบคำถามมันกล่าวพร้อมะเิพลังของราชันเทวะขั้นกลางออกมาจนทำให้ห้วงอาการต้องบิดเบี้ยว พร้อมกับการปรากฏหอกั์ในมือ
"ไม่คิดจะตอบคำถามข้าเช่นนั้นก็ตายซะ ต่อให้ข้าต้องตายข้าก็จะเอาเ้าไปด้วย!!"เทพาเฟยหลิงเทียนเอ๋ยออกมาเช่นนั้น กระชับกระบี่แดงโลหิตในมือพุ่งเข้าใส่จักรพรรดิ์ตี้เทียนอย่างรวดเร็ว หนึ่งกระบี่หนึ่งหอกเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง มิติโดยรอบเริ่มบิดเบี้ยวและแตกออกดูดกลืนทุกสรรพสิ่งไปด้านใน
เฟยหลิงเทียนและตี้เทียนหนึ่งเปรียบดังเทพสังหารอีกหนึ่งเปรียบดังเทพสายฟ้า โจมตีกันจนเกิดภัยพิบัติไปทั่วจนในที่สุดเทพาหนุ่มก็พลาดท่าหอกสีทองพุ่งทะลุท้องของเขาจนทำให้กระอักเืสดคำใหญ่ จักรพรรดิ์ตี้แทนเห็นดังนั้นก็พลันยกยิ้มอย่างโเี้พร้อมกล่าวสิ่งที่มันไม่คิดจะพูดเมื่อครู่ออกมาอย่างสะใจและเย้ยหยัน
"ฮ่าๆๆๆเ้าน้องชาย เป็เพราะเ้าได้ใจของผู้คนมากเกินไปจนไม่มีผู้ใดเห็นหัวข้าดังนั้นข้าจึงฆ่าเ้าไงละ นี่แหละคือเหตุผลที่แท้จริง"
"เพียงเพราะเื่แค่นี้เ้าถึงกลับหักหลังข้าเชียวหรือ ตี้เทียนข้ามองเ้าผิดไปจริง!!"
"มองผิดแล้วอย่างไรตายไปได้แล้ว หากไม่มีเ้าสักคนทุกสิ่งทุกอย่างล้วนต้องเป็ของข้า!!"ตี้เทียนดึงหอกออกพร้อมจะแทงไปที่หัวของอีกฝ่ายอย่างโเี้ ในทันใดเฟยหลิงเทียนพลันได้โอกาสพร้อมกระชับกระบี่ในมือพุ่งเข้าฟันคอของจักรพรรดิ์จนล่วงหล่นทั้งที่ใบหน้าของมันยังประดับรอยยิ้มอยู่
"เพื่อการโจมตีนี้ข้าถึงกับรอเวลาและเผาผลาญแก่นชีวิต ตี้เทียนเ้าเคยเป็ทั้งพี่ชายและเพื่อนที่ดีที่สุดของข้าแต่เ้ากลับหักหลังข้านี่จึงเป็จุดสิ้นสุดระหว่างบุญคุณความแค้นทั้งหมด หากชาติหน้ามีจริงข้าจะไม่ขออยู่ภายใต้ใครอีกและใช้ชีวิตอย่างอิสระ ต่อไปนี้จะไม่มีเทพาเฟยหลิงเทียนอีกต่อไป"กล่าวจบเทพาก็พลันหลับตา สติของเขาพลันหายไปในตอนนี้และตายตกลงไปแต่ยังคงยืนองอาจอย่างมาดมั่นกระบี่แดงในมือพลันจู่ๆก็พุ่งทะยานหายไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว นี่คือจุดจบแห่งความยิ่งใหญ่ของจักรพรรดิ์และเทพาอย่างแท้จริง
ท่ามกลางความมืดมิดวิญญานของเฟยหลิงเทียนล่องลอยไปอย่างไร้จุดหมายนานจนเขาได้รับสติกลับคืนมาปากพร้อมกล่าวออกมาเพียงประโยคสั้นๆว่า "มืดมิดเหลือเกิน"ก่อนที่เขาจะเริ่มเห็นแสงสว่างเป็ประกายเจิดจ้าอยู่ไกลๆ วิญญานเทพาหนุ่มเมื่อเห็นก็เข้าไปหาแสงสว่างนั้นในทันทีเบื้องหน้าของเขาคือหอคอยแก้วเก้าชั้นที่มีัสีทองพันล้อมรอบตัวหอคอยอยู่ เฟยหลิงเทียนรู้ได้ทันทีว่ามันคือสิ่งที่เขาพบเจอในตอนที่ไปสำรวจวิหารเทพเ้าัแต่ไม่รู้ว่ามันใช้ประโยชน์อย่างไรจึงเก็บมันไว้เรื่อยมา
หอคอยเทพเ้าัลอยเข้ามาใกล้ๆก่อนจะซึมซับเข้าร่างวิญญานของเฟยหลิงเทียนไปหน้าตาเฉยจากนั้นร่างวิญญานของเขาก็พลันเปล่งแสงเจิดจ้าและหายไปจากมิติที่มืดมิดในทันทีและได้ลงมาจุติ ณ โลกเบื้องล่าง ก่อนที่เขาจะจุติยังมีเสียงที่ทรงอำนาจดังขึ้นมาอีกว่า "ผู้สืบทอดหอคอยเทพเ้าัเอ๋ย คำอธิฐานอันแรงกล้าของเ้าได้รับการตอบรับแล้วเ้าจะเข้าสู่การจุติอีกคราและจะได้ความทรงจำเดิมคืนมาในเวลาที่เหมาะสม เมื่อถึงเวลานั้นจงใช้ชีวิตของเ้าได้ตาม้าส่วนเคล็ดวิชาต่างๆนั้นจะอยู่ในหอคอยเทพเ้าัเมื่อเ้าละลึกชาติได้ก็ใช้มันเสียเพื่อประโยชน์ของตัวเ้าเอง"
"ดะ เดี๋ยว!!"ในขณะที่เฟยหลิงเทียนจะกล่าวอะไรร่างวิญญานของเขาก็กลายเป็แสงและลงมาจุติในทันทีในทันที