เมื่อคุยกับบิดามารดาเื่การฝึกฝนแล้ว นางจึงอ้อนขอไปเดินเล่นแถวลำธารที่อยู่ไม่ห่างจากบ้าน เมื่อทนการออดอ้อนของนางไม่ไหว มารดาจึงอนุญาตให้นางออกมาเดินเล่นได้ แต่ห้ามไปไกล และให้น้องชายตามไปด้วย
“ไปเดินเล่นกันจิ่นหยาง” นางเรียกน้องชายอย่างร่าเริงแล้วจูงมือกันออกไป
เมื่อเดินมาถึงลำธาร จิ่นหยางจึงดึงมือพี่สาวเบาๆ ให้หยุด “เดินเล่นแถวนี้ก็พอขอรับพี่ใหญ่ ท่านแม่ไม่ให้ไปไกล” หลินจิ่นหยางเตือนพี่สาวไม่ให้เดินต่อ เพราะข้างหน้าเป็เขตป่าแล้ว
“จ้าๆ ผู้คุมตัวน้อยของพี่ ไม่ไปต่อแล้วก็ได้” นางหยอกล้อน้องชายอย่างเอ็นดู ปีนี้น้องชายนางจะสามขวบแล้ว แต่ด้วยสภาพครอบครัว ทำให้เขาช่างรู้ความยิ่งนัก นึกแล้วก็ปวดใจ ในภพที่นางจากมา เด็กวัยนี้ยังร้องไห้งอแงจะเอาของเล่นอยู่เลย
จิ่นฮวาพาน้องชายเดินเล่นริมลำธาร เห็นมีปลาตัวใหญ่ชุกชุมมาก แต่นางจับขึ้นมาไม่ได้ ‘ต้องหาวิธีทำที่ดักปลาแล้ว อาหารดีๆ ทั้งนั้น’ นางเคยดูในสารคดีคิดว่าจะลองเอามาปรับใช้ดู ‘อืม จะมีกุ้งแม่น้ำด้วยรึเปล่านะ ต้องลองทำที่ดักกุ้งมาด้วยดีกว่า’
นางพาน้องชายเดินสำรวจริมลำธารดูนั่นดูนี่ไปเรื่อย นางเห็นอะไรขาวๆ บนขอนไม้ริมลำธาร จึงรีบจูงมือน้องชายไปดู “เห็ดนี่ เห็ดนางรมล่ะ จิ่นหยาง ดูสิขึ้นเยอะเลย”
“มันกินได้หรือขอรับพี่ใหญ่” จิ่นหยางมองอาการดีใจของพี่สาวแล้วก็ตื่นเต้นตาม
“กินได้สิ อร่อยด้วย เราเก็บไปกันเถอะ” โชคดีที่นางถือตะกร้าใบเล็กมาด้วย ทีแรกว่าจะมาเก็บดอกไม้
“พอแค่นี้ก่อน ไว้ค่อยมาเก็บใหม่ หาดูอย่างอื่นกันดีกว่า ว่ามีอะไรกินได้บ้าง” เมื่อเก็บเห็ดได้เกือบเต็มตะกร้า นางจึงบอกให้น้องชายพอก่อน
“ขอรับ” จิ่นหยางตอบรับ เขาจะเชื่อฟังพี่สาว นางจะได้ไม่เสียใจ แล้วนอนหลับไม่ตื่นมาเล่นกับเขาอีก จิ่นหยางคิดแบบเด็กๆ ว่าพี่สาวเสียใจจึงไม่ยอมตื่นขึ้นมา เพราะเมื่อก่อนเขาเคยเห็นพี่สาวแอบร้องไห้บ่อยๆ ก่อนจะหลับไปไม่ยอมตื่น
เดินสำรวจแถวนั้นสักพักนางก็เจอเข้ากับ ต้นหอมป่าและกระเทียมป่า นางรู้จักผักป่าพวกนี้ เพราะตอนเด็กเคยไปเก็บผักป่ากับคุณตาบ่อยๆ สมัยอยู่หมู่บ้านตีนเขา นางและน้องชายจึงช่วยกันใช้เศษกิ่งไม้แถวนั้นขุดมันขึ้นมาแล้วเอาไปล้างที่ลำธาร ใส่ไว้ในตะกร้ารวมกับเห็ดนางรม
และเดินไปเก็บผักป่าอีกสองสามชนิดที่ขึ้นบริเวณนั้น ซึ่งเป็ผักที่ท่านแม่เคยเก็บไปผัดให้กิน จากนั้นจึงหิ้วตะกร้า พาน้องชายกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี
“เป็ไงบ้างลูก เก็บอะไรกันมาเยอะแยะเลย” กู้ชิงชิงเอ่ยถามลูกๆ แล้วตักน้ำให้ทั้งสองดื่ม
“พี่ใหญ่เก็บเห็ดกับผักป่ามา บอกว่าจะทำของอร่อยให้กินขอรับท่านแม่” จิ่นหยางตอบมารดาอย่างสดใส
“วันนี้ให้ข้าช่วยท่านแม่ทำกับข้าวนะเ้าคะ” จิ่นฮวาเอ่ยแล้วยิ้มหวานให้มารดา
“ได้สิลูกรัก” มารดาตอบ
“ข้าช่วยด้วยขอรับ” จิ่นหยางก็อาสาช่วยด้วย
บิดาอย่างหลินซานหยางนั่งสานตะกร้าอยู่ใกล้ๆ เมื่อเห็นภรรยาและลูกๆ คุยกันอย่างมีความสุขก็ยิ้มตามไปด้วย
มารดาก่อเตาและต้มข้าวต้ม ส่วนจิ่นฮวานำเห็ดและผักทั้งหมดไปล้างทำความสะอาดอีกครั้ง ส่วนจิ่นหยางก็ช่วยเติมฟืนใส่เตาให้ จิ่นฮวานำหัวกระเทียมป่ามาสับให้ละเอียด แล้วหันต้นหอมป่าเป็ท่อนสั้นๆ เตรียมไว้ จากนั้นตั้งกระทะ เทน้ำมันหมู ลงไปเล็กน้อย (เพราะต้องใช้อย่างประหยัด ในครัวบ้านนางมีของอยู่เพียงน้อยนิด) เมื่อน้ำมันร้อนจึงเอากระเทียมที่สับไว้ลงไปเจียวให้หอม จากนั้นนำเห็ดนางรมและต้นหอม ลงไปผัด เติมเกลือนิดหน่อยเพื่อเพิ่มรสชาติ เสร็จแล้วก็ตักใส่จาน แล้วทำผัดผักป่าอีกจาน ตอนนี้คงทำได้เพียงเท่านี้เพราะในครัวบ้านนางนอกจากข้าวสาร ก็มีแค่เกลือกับน้ำมันเท่านั้น
“แม่ไม่รู้ว่าเห็ดแบบไหนกินได้บ้าง จึงไม่กล้าเก็บมาให้ทุกคนกิน ไม่คิดว่าจะอร่อยขนาดนี้ ต้นหอมกับกระเทียมป่านี่ด้วย แม่ไม่รู้จักเลย” กู้ชิงชิงกล่าวกับลูกสาว
นางไม่รู้ก็ไม่แปลก เพราะนางโตมาในเมืองหลวง แม้ตระกูลนางไม่ได้ใหญ่โต แต่ก็ไม่เคยลำบาก ต้องมาหาเก็บผักป่ากินแบบนี้
“ข้าก็พึ่งเคยเห็นของจริงเ้าค่ะ ที่ข้ารู้จักเพราะเคยอ่านเจอในตำรา” จิ่นฮวาโกหกออกไป เพราะจะให้บอกได้ยังไง ว่าเคยเห็นที่ภพอื่น พวกเขาได้หาว่านางเป็ิญญาเร่ร่อนมาสิงลูกสาวเขากันพอดี
“อืม ดีจริงๆ ที่ลูกศึกษาตำรามากมาย แม่ไม่คิดมาก่อนเลยจริงๆ ว่าครอบครัวเราจะมีวันที่ต้องลำบากถึงเพียงนี้” นางเอ่ยชมลูกสาว และเศร้าใจกับชะตากรรมของครอบครัว
“รีบกินกันเถอะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นชืดเสียก่อน ฮวาเอ๋อร์ อุตส่าห์ทำของอร่อยให้กิน” หลินซานหยางเอ่ยเปลี่ยนบรรยากาศเมื่อเห็นภรรยาทำหน้าเศร้า
เมื่อทานเสร็จทุกคนต่างแยกย้ายไปพักผ่อน
วันต่อมาจิ่นฮวาจึงเดินไปหาบิดาที่กำลังสานตะกร้าไม้ไผ่อยู่ แล้วถามบิดาว่า สามารถทำที่ดักปลา ดักกุ้ง ให้นางได้หรือไม่
จากนั้น นางจึงวาดรูปและอธิบายลักษณะอุปกรณ์ทั้งสองอย่างให้บิดาฟัง ว่าสามารถช่วยนางทำได้หรือไม่ โดยนางจำมาจากสารคดีที่เคยดู โดยนำมาดัดแปลง กับอุปกรณ์ที่หาได้
ที่ดักกุ้งนั้น นางให้บิดาใช้ไม้ไผ่ นำมาสานให้เป็รูปทรงกระบอกยาว 2 ฉือ (ประมาณ 2 ฟุต) เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 8 ชุน (8 นิ้ว) ปากด้านหนึ่งสานปิดไม่ให้กุ้งออก มีช่องสำหรับเปิดเอากุ้งออกมาได้ ส่วนปากอีกข้าง เป็ทางเข้า ใช้ไม้ไผ่ยาวยาวประมาณ 6 ชุน (6นิ้ว) สานให้แหลมเข้าไปข้างใน ให้เหลือเป็ช่องทางเข้าเล็กๆ เมื่อกุ้งมันเข้าไปกินอาหารข้างในแล้วมุดกลับออกมาไม่ได้
ส่วนที่ดักปลานางอยากได้เป็ตาข่ายไว้ดักตรงทางน้ำไหล จึงให้มารดาหาเชือกเส้นเล็กๆ มาให้ นางใช้ความพยายามสานเชือก จนได้ตาข่ายตาห่างๆ มา 1 ผืน ลองดึกดูก็รู้สึกว่าแข็งแรงใช้ได้
กว่าสองพ่อลูกจะทำที่ดักปลาดักกุ้งเสร็จก็ค่ำพอดี ทุกคนจึงทานอาหารง่ายที่มารดาเตรียมไว้แล้วแยกย้ายไปพักผ่อน บ้านนางต้องเข้านอนแต่หัวค่ำเพราะต้องประหยัดน้ำมันตะเกียง
66
