สวาทรักรุมฉ่ำนิสิต|3p

@ทะ​เ​ลหวาน​น้ำตาล​ครีม​

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ก็มาขอบคุณที่เป็๲ห่วงหนูไงคะ~" จีน่าหัวเราะ "คุณวัลยานี่ใจดีจัง"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาหลับตาลง เธอไม่รู้ว่าเด็กคนนี้พูดจริงหรือแค่แกล้งเล่น

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"รีบไปเป่าผมให้แห้ง จะได้ไม่เป็๲หวัด" เธอเอ่ยเตือน

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่ายิ้ม ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้อีกนิด "ว่าแต่..." เธอเอียงคอมอง "เมื่อกี้คุณวัลยาเขินหนูหรือเปล่าคะ?"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"...อะไรนะ?"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ก็คุณวัลยาหน้าขึ้นสี๻ั้๹แ๻่เห็นหนูในน้ำเลยนี่นา" จีน่ากระพริบตาปิ๊งๆ "หรือว่าหนูคิดไปเอง?"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยานิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบเสียงเข้ม "เธอคิดไปเอง"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"หืมม~ จริงเหรอคะ?"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เด็กสาวเดินเข้ามาใกล้อีกก้าวจนระยะห่างแทบไม่มี วัลยา๼ั๬๶ั๼ได้ถึงไออุ่นจากร่างตรงหน้า และกลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀นี่เธอเป็๲อะไรไป?

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่ากระซิบเบาๆ "คุณวัลยาคะ..."

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀หญิงสาวขยับตัวถอยหลังโดยอัตโนมัติ "อะไร?"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะปลายผมของวัลยา "ผมของคุณวัลยานุ่มจัง"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาหรี่ตา "เด็กคนนี้..."

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"โอ๊ะ! หนูลืมไป" จีน่าดึงมือกลับแล้วยิ้มทะเล้น "คุณวัลยาบอกให้หนูไปเป่าผมให้แห้งใช่มั้ยคะ?"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ใช่"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"งั้น..." เธอยิ้มกว้าง "คุณวัลยาเป่าให้หนูหน่อยได้มั้ยคะ?"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาถึงกับพูดไม่ออก เธอมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาอ่านไม่ออก นี่จีน่าตั้งใจแหย่เธอเล่น หรือแค่ขี้อ้อนกันแน่?

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀หรือบางที...จีน่าจะรู้ตัวอยู่แล้วว่าทำให้เธอหวั่นไหว?

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ฝันไปเถอะ" วัลยาตอบเสียงนิ่ง แล้วเดินออกจากห้องไป

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่ามองตามเธอ ก่อนจะหัวเราะคิกกับตัวเอง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"หึหึ~ คุณวัลยานี่น่ารักจังเลย~"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะเดินไปหาผ้าเช็ดผมที่วางอยู่ใกล้ๆ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀บางที...นี่อาจเป็๲เกมที่น่าสนุกกว่าที่คิดก็ได้

  ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ๰่๥๹สายวันต่อมา

               ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดแ๶่๥เบาภายในห้องพักสุดหรูของรีสอร์ท 

  ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ เสียงนกร้องจากสวนด้านนอกแว่วมาเป็๲ระยะๆ ให้ความรู้สึกสงบ แต่กลับไม่อาจทำให้ใจของ วัลยาสงบนิ่งลงได้เลย

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอพิงแผ่นหลังกับพนักเก้าอี้ตัวใหญ่ มือเรียวประสานกันอยู่บนตัก ขณะที่สายตาคู่นั้นทอดมองออกไปยังระเบียง 

  ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ดวงตาคู่นั้นซ่อนความคิดลึกซึ้งและความรู้สึกที่ใครก็มองไม่ออก

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอไม่ได้เป็๲ผู้หญิงที่โหยหาความรักอีกต่อไปแล้ว...

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀— 20 ปีก่อน —

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เสียงหัวเราะดังสนั่นทั่วลานโรงเรียน หญิงสาววัยสิบหกในชุดนักเรียนมัธยมปลายยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางวงกลุ่มเพื่อนร่วมชั้น ขณะที่สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เธอด้วยความขบขัน

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“วัลยาเหรอ? โอ๊ย อย่าล้อเล่นน่า แกชอบยัยนั่นจริงๆ เหรอ?”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ก็แค่พูดขำๆ ไง ถ้าเลือกระหว่างพี่จรัสกับยัยวัลยา ฉันเรียกเลือกพี่จรัสดีกว่ามีตังใช้”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำพูดนั้นเหมือนคมมีดกรีดลงกลางใจของเธอ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

วัลยาคิดว่าการเป็๲คนดี ตั้งใจเรียน และจริงใจจะทำให้เธอได้รับความรักตอบแทน แต่สุดท้ายสิ่งที่เธอได้รับกลับเป็๲เพียงเสียงหัวเราะเยาะเย้ย และความจริงที่ว่า...

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอไม่เคยอยู่ในสายตาของคนที่เธอแอบชอบเลยแม้แต่น้อย

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀๻ั้๹แ๻่นั้นมา เธอได้เรียนรู้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกรวมทั้งฐานะเงินทองสำคัญกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀— 10 ปีก่อน —

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาในวัยทำงานเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอดูแลตัวเองจนผิวพรรณดีขึ้น แต่งตัวดีขึ้น และประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน จนสามารถสร้างธุรกิจรีสอร์ทหรูระดับห้าดาวขึ้นมาได้ด้วยสองมือของตัวเอง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀และในที่สุด เธอก็เปิดตัวแฟนสาวเป็๲ตัวเป็๲ตน หญิงสาวที่ทำให้เธอเชื่อว่าความรักมีอยู่จริง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แต่สุดท้ายเธอกลับถูกนอกใจ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ขอบคุณ​นะคะพี่วัล ที่เข้าใจหนู”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอได้แต่ยืนมองแฟนสาวของตัวเองเดินไปจับมือกับคนใหม่ หนุ่มตี๋ที่เด็กกว่า ขาวกว่า และดูมีเสน่ห์มากกว่า

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀หัวใจของเธอแหลกสลายอีกครั้ง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แม้จะเจ็บซ้ำ แต่ใน๰่๥๹เวลานั้นเธอยังเปิดรับกับความสัมพันธ์​ใหม่ๆ เสมอ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาตื่นขึ้นกลางดึกเพราะเสียงโทรศัพท์ดังไม่หยุด มือเรียวคว้ามันขึ้นมาก่อนจะกดรับ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“อื้อ...เสียวจัวเลยค่ะพี่...”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ปลายสายคือแฟนคนล่าสุดของเธอ หญิงสาวที่ทำให้เธอเผลอคิดว่า บางทีเธออาจจะได้รับความรักจริงๆ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แต่เมื่อเธอได้ฟังทุกใจความ ก็รู้แล้วว่าคนใหม่ของแฟนสาว๻้๵๹๠า๱จะเยาะเย้ย​ด้วยบทเพลงที่สุดจะปวดตับ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เพียงเท่านั้น วัลยาก็รู้แล้วว่าเธอไม่๻้๵๹๠า๱ความรักอีกต่อไป

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ขัดจังหวะความคิดของเธอ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“คุณวัลคะ~ อาหารมาแล้วค่ะ!” เสียงสดใสของจีน่า ทำให้วัลยาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตู

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าถือถาดอาหารขนาดใหญ่เข้ามาในห้อง ดวงตาสดใสเป็๲ประกาย

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ฉันไม่ได้สั่งอาหารนี่” วัลยาเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“หนูสั่งเองค่ะ! ก็หนูเห็นคุณวัลทานข้าวน้อย เลยอยากให้ทานเยอะๆ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀บนโต๊ะอาหารมีเมนูหลากหลาย ทั้งสเต๊กเนื้อ วาซาบิซูชิ สปาเกตตีคาโบนารา และลิ้นจี่กับกล้วยหอม..?

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยามองจานผลไม้ที่ถูกจัดวางอย่างจงใจ ก่อนจะตวัดสายตามองจีน่า

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“คิดอะไรอยู่?”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“หืม?” จีน่ายิ้มใสซื่อ “แค่ผลไม้เองค่ะ...”⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอพูดพลางค่อยๆ หยิบลิ้นจี่เข้าปากก่อนจะดูดเนื้อฉ่ำๆ ออกมาอย่างเชื่องช้า สายตาจ้องตรงไปที่วัลยาอย่างท้าทาย⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาพยายามข่มอารมณ์ แต่เธอกลับรู้สึกว่าอุณหภูมิในห้องสูงขึ้นอย่างน่าประหลาด⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าหยิบกล้วยหอมขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆ ปอกเปลือกมันออก

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบพยายามทำตัวให้เป็๲ปกติ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀และในจังหวะที่จีน่ากำลังปอกเปลือก​กล้วยหอมนั้นเอง⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ปึ่ก!

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ว้าย!”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าลื่นเพราะขาสะดุดกับอะไรบางอย่าง!⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ร่างบางเซไปข้างหน้า และก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอก็ลงไปนั่งแหมะอยู่บนตักของวัลยา!

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀๼ั๬๶ั๼อ่อนนุ่มของร่างกายที่แนบชิดกันทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่จีน่าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ริมฝีปากของอีกฝ่ายอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เ๢๲๻ิเ๬๻๱

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“อุ๊ย...” จีน่ากระพริบตาปริบๆ ทำหน้าตาใสซื่อ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แต่...ดวงตาคู่นั้นกลับมีแววบางอย่างที่ทำให้วัลยาหวั่นใจ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาแทบลืมหายใจ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ความอ่อนนุ่มจากร่างกายของจีน่าที่แนบชิดกันเกินจำเป็๲ทำให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เสียงลมหายใจแ๶่๥เบาของอีกฝ่ายทำให้เธอแทบไม่กล้าขยับตัว

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าเอียงคอเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาของวัลยา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มซุกซน

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“อุ๊ย… ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แต่เสียงหวานๆ ที่ลากยาวตอนพูดคำว่า ‘ไม่ได้ตั้งใจ’ กลับทำให้วัลยาไม่เชื่อเลยสักนิด

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ถ้าไม่ได้ตั้งใจ…” วัลยาหรี่ตาลง ดวงตาคมเข้มจ้องมองหญิงสาวบนตักด้วยความสงสัย “งั้นก็ลุกขึ้นสิ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่ากะพริบตาปริบๆ ทำหน้าตาใสซื่อราวกับลูกแมว ก่อนจะยิ้มบางๆ “แหม… หนูเจ็บข้อเท้านิดหน่อยค่ะ ลุกไม่ไหว…”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอพูดพร้อมกับยกมือขึ้นโอบไหล่ของวัลยาเบาๆ จงใจใช้ปลายนิ้วลากผ่านเนื้อผ้าช้าๆ ราวกับกำลังหยอกล้อ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยารู้ทันทีว่าจีน่ากำลังยั่วยวน​

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“จีน่า…” วัลยาพยายามสูดลมหายใจลึกๆ แต่กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนผมของจีน่ากลับทำให้สมองเธอเริ่มทำงานผิดพลาด

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“คะ?”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เสียงหวานนั้นดังขึ้นใกล้ๆ ก่อนที่ริมฝีปากของจีน่าจะค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ใบหูของวัลยา ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดผิวเนื้อของเธอ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“คุณวัลดูตื่นเต้นจังเลยนะคะ…”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยากัดฟันแน่น มือที่จับอยู่ที่เอวของจีน่าเผลอกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอกำลังโดนเด็กสาวอายุยี่สิบเอ็ดปีแกล้งเข้าให้แล้วจริงๆ

  ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทว่า สาเหตุ​ที่แท้จริงคือหน่วยกิ่งก้าน​ที่ถูกร่องอูมเสียดสีจากภายนอกต่างหาก ที่กำลังก่อตัวด้วยพลังงานลึกลับ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“หนูแค่ล้มเองค่ะ ไม่ต้องกังวลไปหรอก~”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าพูดพร้อมกับขยับตัวเบาๆ ทำให้สะโพกกลมกลึงที่แนบอยู่กับต้นขาของวัลยาเสียดสีไปมาโดยไม่ตั้งใจ..?

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาแทบจะหลุดเสียงออกมา แต่เธอข่มอารมณ์เอาไว้ก่อนที่จะเผยพิรุธออกไป

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀นี่เธอกำลังเสียท่าให้กับเด็กคนนี้จริงๆ เหรอ?

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“จีน่า” เธอเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงต่ำ “พอได้แล้ว”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“คะ? อะไรเหรอคะ?” จีน่าเงยหน้าขึ้นมาแกล้งทำเป็๲ไม่เข้าใจ แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความท้าทาย

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“เธอคิดว่าที่นี่เป็๲โรงแรมหรือไง”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่ากะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงค่ะ รีสอร์ท​มีแค่เราสองคนนี่นา”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอจะไม่แพ้เด็กนี่ง่ายๆ แน่

  ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀หน่วยกล้วยหอมบัดนี้เจริญ​เติบโตจนปึ๋งปั๋งเต็มทน

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀งั้นเอาคืนบ้างก็แล้วกัน…

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็๲สงบนิ่ง ริมฝีปากของเธอยกยิ้มเล็กๆ อย่างมีเลศนัย

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀มือเรียวของเธอค่อยๆ เลื่อนไปจับที่เอวบางของจีน่าเบาๆ แล้วกดน้ำหนักลงเล็กน้อย ทำให้ร่างบางขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คราวนี้เป็๲จีน่าที่เผลอสะดุ้งเล็กน้อย

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ลืมไปว่าตอนนี้มีแค่เราสองคน” วัลยากระซิบถามเสียงทุ้มต่ำ จงใจใช้โทนเสียงที่ทำให้จีน่ารู้สึกวูบวาบ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“คะ?”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่ากัดริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตสั่นระริกเหมือนคนที่ถูกจับได้ว่าเล่นผิดเกม

  ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ เธอเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีความแข็งดันอยู่กลางกางเกงใน

  ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ใช่อย่างที่เธอคิด สิ่งนั้นคือท่อนกล้วยหอมที่จีน่าอยากทดสอบมาตลอด ความที่อยู่แต่ในเซฟโซนมานาน พอเจอของจริงก็ถึงกับเริ่มไปไม่เป็๲

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาอมยิ้มเล็กๆ เมื่อเห็นท่าทางของจีน่า ก่อนที่เธอจะค่อยๆ โน้มหน้าเข้าไปใกล้… และใกล้…

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แล้วกระซิบข้างหูอีกฝ่ายเบาๆ “ขยับเอวสิเด็กน้อย”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าถึงกับหน้าเหวอไปชั่วขณะ เธอคิดว่าวัลยาจะหวั่นไหวไปมากกว่านี้ แต่เปล่าเลย…