บทที่ 19 ลาจากอดีต
ไป๋ลั่วฝานรออย่างกระวนกระวาย เขาโทรกลับไปที่หมายเลขนั้นแต่กลับไม่มีใครรับสายและเขาก็ไม่กล้าออกไปจากที่นี่ด้วย
จนเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง พนักงานเสิร์ฟก็ให้โน๊ตไป๋ลั่วฝานตามข้อตกลงของเหยียนซี แน่นอนว่ามันไม่ใช่ที่อยู่ใหม่ของเธอ
แต่เป็ประโยค
‘ภายในสามวัน ให้เจียงอวี้เิถอนตัวจากการแข่งขันเพื่อชิงรางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยม แล้วฉันจะให้ที่อยู่ใหม่ของเหยียนซีแก่คุณ’
ไป๋ลั่วฝานสาปแช่งอย่างลับ ๆ เขามองไปรอบ ๆ พลางลุกขึ้นและจากไป
ยอมทำตามก็โง่สิวะ!
ไม่ต้องมองหน้าก็รับรู้ได้ว่าเขากำลังบ้าคลั่งแค่ไหน
อารมณ์ของเหยียนซีไม่เปลี่ยนแปลงเลย ในชีวิตของเธอ ไป๋ลั่วฝานไม่คู่ควรกับความคิดถึงและการดูแลจากเธอเลยแม้แต่นิดเดียว
นี่เธอเคยหลงรักคนพรรค์นี้ได้ลงได้อย่างไรกัน?!
“กลับบ้านเถอะ ผมอยากทำอย่างอื่น” เจียงโม่เฉินเรียกให้เธอตื่นจากภวังค์
“เกิดอะไรขึ้นคะ?” เหยียนซีมองเขาด้วยความประหลาดใจ
เจียงโม่เฉินไม่ได้พูดะไรอีก แต่สูดลมหายใจอย่างใจเย็น ซึ่งเหยียนซีเองก็กำลังจ้องตรงมาที่เขา พยายามมองอ่านความคิดของเขา
“คุณมองผมแบบนั้นเพราะอยากชวนผม...”
“อันที่จริง ฉันยังอยากไปที่ไหนสักแห่งก่อนน่ะ” เหยียนซีสงบลงและจับมือเจียงโม่เฉิน หลีกเลี่ยงดวงตาที่เร่าร้อนของเขา
“งั้นพอกลับไปแล้ว จะเป็ไรไหมถ้าคืนนี้ผมจะสานต่อเื่นี้หลังจากถึงบ้านแล้ว?”
เจียงโม่เฉินจงใจล่อใจเธอ แต่เหยียนซีกลับรู้สึกประหม่ามากเมื่อเธอได้ยินและทำเป็นิ่งเงียบ
ทั้งสองไม่ได้กลับบ้าน แต่ไปที่โบสถ์ริมทะเลที่เหยียนซีอยากไป
เหยียนซีไม่้าปิดบังอะไรเกี่ยวกับเจียงโม่เฉิน เขาให้เวลาเธอเพื่อตัดขาดจากอดีต
เหยียนซีเข้าใจความหมายนั้นดี ถ้าเธอไม่สามารถปล่อยเื่ในอดีตกับไป๋ลั่วฝานได้อย่างสมบูรณ์ เธอก็จะไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็ผู้หญิงของเขา…
รถจอดที่ทางเข้าโบสถ์ และเหยียนซีก็เดินเคียงข้างกับเจียงโม่เฉิน
"ฉัน้ารูปถ่ายที่ฉันเก็บไว้ที่นี่คืนค่ะ" เหยียนซีพูดกับนักบวช
เจียงโม่เฉินมองดูท่าทางของเธอและไม่ถามสักคำ ซึ่งเมื่อได้อัลบั้มหนา ๆ มา เขาจึงถามว่า "เพื่อสิ่งนี้น่ะเหรอ?"
“ก็นี่เป็สิ่งสุดท้ายที่พันธนาการฉันไว้นี่นา...” เหยียนซีหวนนึกถึง่เวลาที่เธอและไป๋ลั่วฝานมีร่วมกันในอดีต
ในตอนนั้นเธอคิดอย่างไร้เดียงสาว่าชายผู้นี้รักเธอจริง ๆ แต่ภายหลังก็พบว่าทุกอย่างเป็แค่คำโกหกปลอม ๆ เธอก็ถูกผูกมัดไว้กับไป๋ลั่วฝาน และต้องคอยอยู่เก็บกวาดในสิ่งที่เขาทำ
เจียงโม่เฉินมองดูเธอโยนอัลบั้มภาพลงในกองไฟ เปลวไฟกำลังแผดเผาอยู่ตรงหน้าพวกเขา ร่องรอยแห่งความคิดถึงครั้งสุดท้ายของไป๋ลั่วฝาน ในใจของเธอถูกเผาไหม้อย่างสะอาดหมดจด
“ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ฉันจะอยู่เพื่อตัวเองเท่านั้น และมีชีวิตอยู่เพื่อให้คู่ควรกับคุณ” เหยียนซีเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน
“หวังว่านี่จะช่วยบรรเทาความเกลียดชังของคุณได้นะ” เขาจูบหน้าผากเธอเบา ๆ
เหยียนซีจับมือเขาและััถึงความอบอุ่นจากมือของชายหนุ่ม เธอบอกกับตัวเองว่าจะต้องรักตัวเองให้มากกว่านี้และไม่ยอมถูกใช้ประโยชน์อีก
เธอจะเอาคืนคนที่ทำกับเธอไว้ให้พวกเขาเ็ปยิ่งกว่าเธอหลายเท่า!
เจียงโม่เฉินรอเธออย่างเงียบ ๆ ก่อนที่จะพูดว่า "ตอนนี้คุณคุณเจียงยินดีที่จะกลับบ้านกับผมหรือยัง?"
เหยียนซีพยักหน้าอย่างอาย ๆ พร้อมรอยยิ้ม จากนั้นก็ถูกเขาอุ้มขึ้นรถ
"แน่นอน ฉันเต็มใจค่ะ"
---
ในอีกด้านหนึ่ง ไป๋ลั่วฝานค้นหาที่อยู่ของเหยียนซีทุกที่ แต่โทรศัพท์มือถือของเธอก็ถูกปิดทั้งยังไม่สามารถติดต่อได้ และเขายังขอให้นักสืบเอกชนหาที่อยู่ใหม่ของเหยียนซี
สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ทำให้เขารู้สึกแปลกมาก เหยียนซีไม่เคยปฏิบัติกับเขาแบบนี้มาก่อน
แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่สามารถละทิ้งเหยียนซีหรืออำนาจของตระกูลเหยียนที่อยู่เื้ัเธอได้
สิ่งที่เธอเป็อยู่มันเอื้อผลประโยชน์ให้เขากับอวี้เิอย่างมหาศาล!
“ลั่วฝาน ทำไมคุณไม่มาหาฉันล่ะ?” เจียงอวี้เินำผู้ช่วยของเธอเข้าไปในสำนักงาน
เมื่อเห็นเจียงอวี้เิ ไป๋ลั่วฝานก็ยิ้มออกมาทันที เขาโบกมือให้ผู้ช่วยและเลขาของเขาออกไป แล้วเดินเข้าไปกอดเธอ “ฉันอยากให้เธอพักผ่อนในโรงพยาบาลน่ะ ฉันไม่อยากรบกวนเธอ"
“จริงเหรอ? งั้นทำไมฉันถึงได้ยินมาว่าคุณกำลังตามหาเหยียนซีอยู่ทุกหนทุกแห่งเลยล่ะ!” เจียงอวี้เิขมวดคิ้วและดึงเสื้อของเขาอย่างไม่พอใจ “ฉันต้องทนทุกข์ทรมานมามากเพื่อคุณ ในใจของคุณมีแค่เธอหรือเปล่า ฉันไม่สนใจหรอกนะ ฉันแค่ขอให้คุณอย่าทิ้งลูกของเรา ไม่อย่างนั้นก็ให้ฉันทำแท้งเขาไปเลยจะดีเสียกว่า”
“อย่าพูดจาเหลวไหลน่า!” ไป๋ลั่วฝานรู้สึกประหม่าเมื่อพูดถึงเด็กคนนั้น “ฉันต้องตามหาเหยียนซีเพื่อเธอกับลูกไง และฉันจะให้เธอชนะรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมก่อนที่เธอจะคลอดลูกอย่างแน่นอน!"
“ลั่วฝาน… ฉันหวังว่าคุณจะจำสัญญาของคุณได้ตลอดไปนะ” เจียงอวี้เิโน้มตัวไปจูบไป๋ลั่วฝานทันที