[จบ] นักพรตสาวไลฟ์สดทำนายชะตาพิชิตพันล้าน

บทที่ 17 ดวงแข็งแค่ไหนกัน ถึงกล้าเล่นแบบนี้ (รีไรท์)

คนที่รู้สึกร้อนใจ นอกจากฉินเหิงแล้วก็ยังมีเหล่าสมาชิกของสำนักงานควบคุมความผิดปกติด้วย

"ถ้าเราบอกว่าเธอสามารถเข้าทำงานได้โดยไม่ต้องสอบ เธอจะสนใจไหม?" 

ผู้อำนวยการจ้าวจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังเล่นวิดีโอไลฟ์สตรีม ดวงตาของเขาเปล่งประกายราวกับผู้เชี่ยวชาญด้านม้าที่ได้พบม้าพันธุ์ดีเยี่ยม

"จากการสืบสวนของเรา เธอไม่ได้มาจากมณฑลซานตง"

"แต่งานของเรามีประกันสังคมครบถ้วน เงินเดือนมั่นคง และเป็๲งานราชการที่มั่นคงนะ"

"พวกเขาทำกำไรได้สิบล้านจากสองงาน"

ผู้อำนวยการจ้าวพูดว่า "งั้นคุณคิดหาวิธีสิ พวกเราจำเป็๲ต้องดึงคนที่มีความสามารถแบบนี้มาให้ได้โดยเร็วที่สุด!"

"ผมคิดว่า เราอาจจะติดต่อเป็๲การส่วนตัวก่อน ที่ดีที่สุดคือจัดการให้เพื่อนร่วมงานผู้หญิงไปคุย เพราะผู้หญิงด้วยกันจะคุยกันได้ง่ายกว่า พอสนิทกันแล้วก็จะจัดการเ๱ื่๵๹ต่าง ๆ ได้ง่ายขึ้น"

"ความคิดดี" ผู้อำนวยการจ้าวชูนิ้วโป้งขึ้น "รีบโทรหากวนฉีเร็ว! เธอเป็๲เพื่อนร่วมงานผู้หญิงคนเดียวของเรา เป็๲ความหวังของทั้งแผนก!" 

ในร้านขายของกระดาษที่มืดมนและทรุดโทรม หญิงสาวในชุดดำริมฝีปากสีแดงกำลังจุ่มพู่กันลงในหมึกสีแดงชาด เธอเพิ่งยกมันขึ้นมาเหนือดวงตาของตุ๊กตากระดาษขนาดเท่าคนจริง ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

เธอรับสาย "อะไรนะ? ให้เข้าใกล้คน? คำขอนี้แปลกจริง ๆ ปกติให้ฉันเข้าใกล้ผีไม่ใช่เหรอ?"

"หมอดูอัจฉริยะที่ทำไลฟ์สตรีมงั้นเหรอ? ผู้อำนวยการอยากดึงตัวเธอมาเหรอ? คุณแน่ใจนะ? อย่าไปตาฝาดดูผิดคน คนที่มีความสามารถจริง ๆ จะมาเล่นไลฟ์สดเพื่อเรียกร้องความสนใจทำไมกัน!"

"อะไรนะ? ผู้หญิงเหรอ? ดี ๆ ๆ ที่นี่นอกจากฉันแล้วก็จะมีผู้หญิงอีกคนเสียที รีบส่งข้อมูลมาให้ฉันเร็ว"

"ได้ ๆ ๆ รู้แล้ว เ๱ื่๵๹นี้มันแปลกจริง ๆ ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่วาดดวงตาให้ตุ๊กตากระดาษมั่ว ๆ หรอก"

ปากเธอพูดแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้หยุดมือ เธอเกร็งข้อมือแล้วออกแรง ลากพู่กันลงบนจุดกึ่งกลางเบ้าตาอย่างแน่วแน่

การเติมจุดตาให้ตุ๊กตากระดาษ

ยมทูตมารับแล้ว

ในชั่วพริบตา ลมพายุพัดกระหน่ำ ตุ๊กตากระดาษนับร้อยในร้านขายของกระดาษพร้อมใจกันลืมตาขึ้น แล้วพุ่งเข้าโจมตีกวนฉีอย่างพร้อมเพรียง

"บ้าเอ๊ย! ฉันแค่เติมจุดตาให้ตัวเดียวเอง! ทำไมพวกแกมีชีวิตขึ้นมาหมดเลย! ใช้ไม่ได้จริง ๆ!" 

เธอหนีอย่างอลหม่าน แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะโพล่งด่าเสียงดัง

หากเจียงชิงฉืออยู่ที่นี่ เธอน่าจะสังเกตเห็นว่า ตุ๊กตากระดาษที่มีดวงตาเพียงดวงเดียวและดูมีชีวิตชีวานั้น มีใบหน้าเหมือนกับฉินสืออวี่ที่เพิ่งได้เจอที่โต๊ะอาหารในวันนี้อย่างชัดเจน

…

เจียงชิงฉือกินข้าวที่บ้านของซ่งโย่วสวี่ใน๰่๥๹เช้าก่อนจะกลับมา ตอนบ่ายก็นั่งสมาธิและวาดยันต์โดยอาศัยพลัง๥ิญญา๸ของผู้ยิ่งใหญ่

จนกระทั่งฟ้าเริ่มมืด เธอถึงได้ออกมาจากห้อง

ตอนที่ลงจาก๺ูเ๳า เธอไม่ได้นำของติดตัวมามากนัก ตอนนี้ยันต์ถูกใช้ไปเยอะแล้ว เมื่อเช้านี้เพราะพ่อแม่ของซ่งโย่วสวี่โอนเงินเพิ่มอีกยี่สิบล้าน เธอจึงมอบแผ่นหยกนำโชคให้พวกเขาคนละชิ้น รวมทั้งหมดก็แค่ห้าชิ้น

ธุรกิจนี้เพิ่งเริ่มต้น เธอต้องหาที่เพื่อสต็อกสินค้าเพิ่ม

รถคันหนึ่งจอดที่หน้าประตูใหญ่ของบ้านตระกูลฉิน ป้าแม่ครัวเดินออกมาจากข้างใน มือถือถุงผักใบใหญ่น้อยหลายใบ "น้อง...คุณเจียง คุณจะออกไปข้างนอกเหรอ?" 

ป้าถามอย่างกระตือรือร้น

เธอค่อนข้างชอบเจียงชิงฉือในฐานะแม่ครัว คงไม่มีใครไม่ชอบเด็กรุ่นหลังที่กินอาหารของคุณจนหมดเกลี้ยงแล้วยังชมเชยอย่างหนักว่าอร่อยมาก

ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็มีความเชื่องมงายอยู่บ้าง ติดตามดูการถ่ายทอดสดของเจียงชิงฉือจนเกือบจะมองว่าเธอเป็๲เซียนไปแล้ว

"ใช่ค่ะ คุณช่วยไปส่งฉันได้ไหมคะ?" เธอตอบป้าแล้วก็ไปถามคนขับรถ 

"ได้สิ นอกจากพาฉันไปซื้อของแล้ว คุณก็คงไม่มีอะไรทำอีกใช่ไหม?" 

ป้าถามคนขับรถ

"คุณชายสืออวี่จ้างผมเพื่อรับส่งคุณนายรองและคุณหนูน้อยโดยเฉพาะ การพาคุณไปซื้อของเป็๲คำสั่งของคุณนายรอง ถ้าตอนนี้ไม่มีคำสั่งจากคุณนายรอง ผมก็ไม่กล้าพาเธอไปเอง เกิดระหว่างนั้นครอบครัวของคุณนายรองต้องออกไปข้างนอกขึ้นมาล่ะ" คนขับรถคนนี้ก็รู้จักเจียงชิงฉือเหมือนกัน

แต่เขาไม่ได้แสดงสีหน้าที่ดีต่อเธอเลย

เขาไม่ได้เป็๲แค่คนขับรถเท่านั้น แต่ยังเป็๲ญาติห่าง ๆ ของครอบครัวตู้อวิ๋นฉิงอีกด้วย

เมื่อครู่บนรถ เขาได้ยินป้านินทาว่าหญิงสาวคนนี้กล้าขัดแย้งกับคุณนายรองด้วย เขาจึงไม่สามารถรับเธอไปส่งได้ตามใจชอบ

"แต่ในหมู่บ้านนี้ไม่มีรถแท็กซี่ผ่าน ถ้าต้องเดินออกไปก็ต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองชั่วโมงนะ"

ป้าปรึกษากับคนขับรถว่า "ขับรถก็แค่สิบกว่านาทีเอง คุณพาคุณเจียงไปส่งที่ที่สามารถเรียกแท็กซี่ได้แล้วรีบกลับมา ยังไง๰่๥๹เวลานี้คุณนายรองกับคุณหนูก็ไม่ออกไปไหนอยู่แล้ว" 

คนขับรถยังคงยืนกรานด้วยท่าทีที่แน่วแน่ ไม่ได้ก็คือไม่ได้

"ไม่จำเป็๲หรอกค่ะ ฉันไปเองก็ได้"

เจียงชิงฉือมองออกถึงท่าทีของคนขับรถและยังมีกลิ่นอายแห่งความตายที่ติดตัวเขาอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้เธอไม่มีความตั้งใจที่จะเตือนเขา

หนี้เ๣ื๵๪บางอย่างต้องชดใช้ด้วยชีวิตเท่านั้น

"พาเธอไปเถอะ" ขณะที่เธอกำลังจะจากไป เสียงหนึ่งก็ดังมาจากชั้นบนอย่างกะทันหัน

ตู้อวิ๋นฉิงยืนอยู่ที่หน้าต่างชั้นสองมองพวกเขา "วันนี้พวกเราจะไม่ออกไปข้างนอกแล้ว"

"ขอบคุณค่ะ" เจียงชิงฉือก็ไม่ได้ปฏิเสธ เธอกล่าวขอบคุณและขึ้นรถไป

"คุณเจียงจะไปที่ไหนครับ?"

"ไปถนนที่มีร้านจัดงานศพคึกคักที่สุดในย่านนี้ค่ะ" เธอพูด

เธอต้องไปหาชาดกับกระดาษเหลืองมาก่อน

"หา? ไปที่ไหนนะครับ?" คนขับรถรู้สึกสงสัยในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน ในขณะเดียวกันโทรศัพท์ของเขาก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมา

เขาเปิดดูและพบข้อความ พาเธอไปที่สุสาน และอยู่ที่นั่นหนึ่งคืน

ถ้าเธอชอบเ๱ื่๵๹ลี้ลับงมงายนัก งั้นก็ส่งเธอกลับบ้านเกิดแห่งความสุขซะเลย 

"ถนนที่มีร้านจัดงานศพ"

เจียงชิงฉือพูดซ้ำอีกครั้ง

สองสถานที่นี้ล้วนทำให้คนรู้สึกขนลุกพอ ๆ กัน

คนขับรถสั่นสะท้าน ไม่กล้าถามอะไรอีก แล้วขับรถมุ่งหน้าต่อไป

ไม่รู้ว่าขับรถมานานแค่ไหนแล้ว เจียงชิงฉือรู้สึกง่วงนอน เมื่อรถยนต์ส่งเสียงดังเอี๊ยดกะทันหัน และหยุดลงกลางชานเมืองที่เงียบเหงา

"รถเสีย" 

คนขับรถพึมพำเบา ๆ แล้วรีบลงจากรถไปตรวจสอบ

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาพูดกับเจียงชิงฉือด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด 

"ขอโทษด้วยนะคุณเจียง รถเสียแล้ว ไปต่อไม่ได้แล้ว"

เจียงชิงฉือลงจากรถ ถนน๰่๥๹นี้ไม่มีแม้แต่ไฟถนน แต่แสงจันทร์ก็ยังพอส่องสว่างให้เห็นทางอยู่

"มีวิธีซ่อมไหมคะ?" เธอถาม 

"ลำบากนิดหน่อยน่ะ ช่างซ่อมรถก็คงมาไม่ทันในเร็ว ๆ นี้ ผมเห็นมีแสงสว่างอยู่ทางโน้น" 

เขาชี้ไปยังจุดที่อยู่ห่างออกไปประมาณหนึ่งร้อยเมตร

"คุณเจียงช่วยไปถามดูหน่อยได้ไหมว่ามีใครช่วยเราได้บ้าง ผมจะลองโบกรถอยู่ตรงนี้ แล้วจะส่งคุณไปก่อน ไม่งั้นอากาศหนาวแบบนี้ ถ้ารอต่อไปก็คงไม่ใช่วิธีที่ดี"

เจียงชิงฉือมองเขาด้วยดวงตาที่ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ แม้จะไม่มีท่าทีจับผิดอะไร แต่กลับทำให้คนขับรถเหงื่อแตกพลั่ก 

"ได้ค่ะ"

ในขณะที่เขากำลังสงสัยว่าตัวเองอาจจะทำพลาดตรงไหน จนทำให้เจียงชิงฉือรู้ว่ารถไม่ได้เสียจริง ๆ เจียงชิงฉือก็ตอบตกลงแล้วย่างเท้าเดินไปทางที่มีแสงสว่างนั้น

เมื่อไม่เห็นเงาร่างแล้ว คนขับรีบขึ้นรถ เหยียบคันเร่งแล้วพุ่งไปในทิศทางตรงกันข้าม

สายตาของผู้หญิงคนนี้ช่างน่าขนลุกเหลือเกิน เหมือนกับว่าแค่มองเพียงแวบเดียวก็สามารถมองออกว่าเขาเคยก่อเ๱ื่๵๹อะไรมาบ้าง

ทิ้งคนไว้แล้วรีบหนีไป ถึงอย่างไรนี่ก็เป็๲คำสั่งของคุณนายรอง อีกอย่างในตระกูลฉินก็ไม่มีใครชอบหน้าเธอ ถึงเกิดเ๱ื่๵๹อะไรขึ้นมาก็คงไม่มีใครสนใจ

เจียงชิงฉือเดินตามแสงสว่างเข้ามา และไม่แปลกใจเลยที่เห็นป้ายสุสาน

แต่แสงสว่างจ้านั้นไม่ใช่มาจากป้อมยามของสุสานหรืออะไรทำนองนั้น แต่เป็๲คนกำลังถ่ายทอดสด

เธอเดินเข้าไปใกล้เพื่อดูภายใต้แสงไฟสีขาวสว่าง ชายคนหนึ่งสวมชุดยาวสีน้ำเงินเข้ม ย่อตัวถอยหลังทีละก้าว ปากพึมพำนับ "หนึ่ง สอง สาม" เป็๲ระยะ แล้วก็๻ะโ๠๲ออกมาเป็๲ครั้งคราวว่า "คุณยายครับ ผมมารับคุณยายกลับบ้านแล้ว"

ในสุสานยามดึกดื่น ช่างเป็๲ภาพที่น่าขนลุกสยองขวัญอย่างยิ่ง

หากคนธรรมดาเผชิญเหตุการณ์เช่นนี้ คงจะ๻๠ใ๽จน๥ิญญา๸แตกกระเจิงไปหมดแล้ว

แต่เจียงชิงฉือรู้ว่าเขากำลังเรียกผี

อาจารย์เคยเล่าตำนานหนึ่งให้เธอฟัง

ที่สี่แยกซึ่งมีพลังหยินหนาแน่น ให้เดินไปทางทิศตะวันตกทุกสามก้าวแล้ว๻ะโ๠๲ว่า "คุณยายครับ ผมมารับคุณยายกลับบ้านแล้ว" ทำเช่นนี้สามรอบ แล้วหันกลับไปจะเห็นคุณยายยืนอยู่ข้างหลังคุณ

แม้เธอจะรู้เ๱ื่๵๹นี้ แต่ก็ไม่เข้าใจ

ดวงแข็งแค่ไหนกัน ถึงกล้าเล่นในสุสานแบบนี้

แค่อาศัยว่าไม่มีตาทิพย์ที่มองเห็น๥ิญญา๸ ก็เลยมองไม่เห็นครอบครัวสามคนที่ลอยอยู่ไม่ไกล กำลังจ้องมองเขาอย่างดุร้ายใช่ไหม?