เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        มีของถูกไม่รีบคว้าไว้ก็เป็นไข่ตะพาบน้ำ[1]

        คงเป็นเพราะอยู่กับตระกูลหลิงมานานทำให้ซูอินติดนิสัยเคยชินบางอย่างของพวกเขามา

        “เมื่อครู่คุณบอกว่าจะช่วยฉันหรือคะ”

        ฉินหล่างพยักหน้า

        อันที่จริงเขาแปลกใจเล็กน้อยเมื่อครู่สาวน้อยคนนี้แสดงท่าทีโกรธเคืองอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าเขาจะไม่รู้เหตุผลแต่ด้วยสัญชาตญาณจึงสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่แรงกล้า

        ต่อมาอารมณ์ที่เข้มข้นนั้นค่อยๆ ลดลงจนมองเห็นได้ ในเวลาสั้นๆทุกอย่างก็สงบ

        เธอเข้าใจทุกอย่างแล้ว และยังให้อภัยเขาด้วย

        เขาอดคิดไม่ได้ว่าตั้งแต่เด็กจนโตผู้หญิงที่เขาเจอบ่อยที่สุดล้วนแต่เป็นคนที่อยู่ในตระกูลพวกเขาต่างมีบิดาและมารดาที่เลี้ยงดูมาอย่างดี สามารถแสดงอารมณ์อย่างมีความสุข แม้บางครั้งจะไร้เหตุผลแต่ก็ทำให้อีกฝ่ายยอมถอยได้

        ความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงนี้ ทำให้ในใจเขายิ่งรู้สึกสงสาร

        “เธอค่อยๆ คิดนะ”

        ขอแค่ไม่ใช่การลอบสังหารหรือวางเพลิงและอยู่ภายในขอบเขตความสามารถของเขา เขาก็จะพยายามตอบสนองความต้องการของเธอ

        ซูอินเข้าใจความหมายที่เขาพูด

        ปฏิกิริยาแรกของเธอคือให้เขาช่วยแก้แค้นตระกูลหลิงส่งสามีภรรยาหน้าไม่อายคู่นั้นลงนรกขุมที่สิบแปดไปเสีย

        แต่เธอก็รู้สึกคัดค้าน เรื่องการแก้แค้นเป็นหน้าที่ของเธอและในตอนนี้ตระกูลหลิงยังไม่ได้ทำอะไรเธอมากนั้น เธอจึงไม่สามารถอธิบายว่าเหตุใดถึงมีจิตใจต้องการแก้แค้นมากขนาดนั้น

        ใช่ว่าเธอไม่โลภ เธอเชื่อว่าอีกฝ่ายใจกว้างต้องสนองความต้องการของเธอได้แน่ๆ

        แต่ไม่นานเธอก็สลัดความคิดนั้นออกไป

        ประการแรก เธอไม่ต้องการแสดงความโลภไม่อยากทำให้ชายหนุ่มหน้าตาดีที่มีอำนาจและแข็งแกร่งคนนี้ขุ่นเคืองใจ ประการที่สองเธอจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้แล้ว มันเป็นเรื่องเล็กน้อย เธอไม่ได้ทำอะไรมากเลยหากเธอมีความต้องการมากเกินไป อาจทำให้จิตใจไม่เป็นสุข

        เมื่อตัดความคิดสองอย่างนั้นออกไปแล้วเธอจึงตัดสินใจเลือกสิ่งที่จำเป็นจริงๆ สำหรับสถานการณ์ปัจจุบัน

        “คุณเคยช่วยสองสามีภรรยาตระกูลหลิงไว้สองเรื่อง”

        “เธอต้องการแค่สองเรื่องหรือ”

        อันที่จริงเธอต้องการมากกว่านั้นก็ได้เมื่อเทียบกับสองสามีภรรยาตระกูลหลิงที่น่าขยะแขยงเขาเต็มใจตอบสนองความต้องการของเธอมากกว่า

        “แค่? คุณคิดว่าสองเรื่องน้อยไปหรือไม่กลัวว่าฉันเป็นพวกโลภหรือคะ”

        “แล้วแต่เธอเลย”

        คำตอบของฉินหล่างเรียบง่าย เขามีลางสังหรณ์ว่าสาวน้อยคนนี้ไม่มีทางร้องขอสิ่งที่มากเกินไปอย่างแน่นอน

        ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์ ทุกอย่างล้วนมาจากสัญชาตญาณ

        “แค่สองอย่างค่ะ ฉันคิดดีแล้ว”

        ซูอินนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย “อย่างแรก ฉันอยากให้คุณช่วยจัดหาที่อยู่ให้ไม่จำเป็นต้องหรูหรา ขอแค่สะอาด สามารถทบทวนบทเรียนได้อย่างสบายใจก็พอ ใช่ต้องไม่ไกลจากโรงเรียนและร้านชานมด้วย ฉันพักอยู่ไม่นานหรอกสอบเสร็จตระกูลซูก็จะมารับฉัน”

        เพราะสองแม่ลูกตระกูลสวีช่างแปลกคนนัก!

        หากเจอคนประหลาดแบบนั้น ถ้าไม่แข็งข้อก็ต้องอยู่ให้ห่างบทเรียนที่ร้องไห้เป็นสายเลือดเมื่อสิบปีก่อนได้บอกเธอว่าอย่าอดทนจะเป็นการดีที่สุดพวกเขาไม่มีทางหยุด มีแต่ได้คืบจะเอาศอก และเหยียบคุณให้จมดิน ซูอินไม่มีเหตุผลต้องแข็งข้อหากไม่ใช่เพราะต้องการใช้หยางอวี้หลานขึ้นไปสู้บนสังเวียนกับอู๋อู๋เธอก็คงไม่อยากเผชิญหน้ากับแม่และลูกชายตระกูลสวี

        วันนี้หยางอวี้หลานมาที่โรงพยาบาล รวมกับคุณสมบัติของเธอก็มีโอกาสที่จะได้โควตา แต่ต่อให้ผู้ที่ได้รับโควตายังไม่ถูกกำหนดชัดเจนฉินหล่างก็คงไม่ปล่อยให้มันลอยไปอยู่ในมือของอู๋อู๋อย่างแน่นอน

        เมื่อบรรลุตามเป้าหมายแล้วเธอก็ไม่จำเป็นต้องอดทนกับสองแม่ลูกตระกูลสวีที่ไม่รู้จักบุญคุณคน

        เดิมทีเธออยากอยู่ที่นั่นแค่วันเดียวพรุ่งนี้ตั้งใจจะบอกกับพี่หงว่าขอนอนที่ร้านชานม แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วเธอจึงเปลี่ยนความคิด ไหนๆ ก็มารบกวนแล้ว ทำไมไม่อยู่ต่อไปหลายๆ วันเลย

        ได้อยู่ในที่ที่สบายขึ้นหน่อยเธอก็ไม่อยากให้ตัวเองต้องลำบากไปนอนบนโซฟา

        ซึ่งสำหรับเขาแล้วไม่ใช่เรื่องที่เหลือบ่ากว่าแรง

        “แค่นี้หรือ”

        เห็นแววตาเคร่งขรึมของเธอฉินหล่างคิดว่าเธอจะขออะไรที่ยิ่งใหญ่กว่านี้เสียอีก

        “ใช่ค่ะ อย่ารีบวางใจขนาดนั้น ยังมีเรื่องที่สองอีก ฉันขอยืมเงินสองพันหยวนแน่นอนว่าไม่ได้เอาฟรี ประมาณหนึ่งเดือน มากสุดไม่เกินสองเดือนฉันจะทำหนังสือสัญญากู้ยืม เมื่อถึงเวลาฉันจะคืนให้ทั้งเงินต้นและดอกเบี้ยค่ะ”

        เธอคิดแล้วว่าอยากหาโชคลาภเล็กๆ น้อยๆ จากการซื้อลอตเตอรี่ฟุตบอลแต่เงินลงทุนช่างมีน้อยนิด

        สองพันหยวนหากเป็นในอนาคตไม่ใช่เงินจำนวนมากแต่ในยุคนี้มันคือเงินเดือนครึ่งปีของพนักงานร้านอาหารซึ่งถือว่าเป็นจำนวนที่ไม่น้อย

        หากไม่ทำให้ตนเองกลายเป็นจุดสนใจ ไม่แสดงความมั่งคั่งเธอเชื่อมั่นว่าเงินก้อนนี้จะทำให้ตนเองผ่านช่วงเวลานี้ไปได้โดยไร้ความกังวล

        ฉินหล่าง : …

        อะไรคือที่บอกว่าอย่าเพิ่งรีบวางใจ เงินสองพันนี่เป็นเรื่องใหญ่แล้วหรือ

        จากสถานะการเงินของตระกูลหลิงอั่งเปาในแต่ละปีที่สาวน้อยคนนี้ได้ก็คงมากกว่าเงินจำนวนนี้

        ถึงแม้เขาจะมีลางสังหรณ์ว่าสิ่งที่เด็กสาวคนนี้ร้องขอคงไม่ใช่เรื่องใหญ่แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะง่ายขนาดนี้

        ขอที่พักอาศัย เงินสองพันหยวน ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยสักนิดราวกับเธอไม่ได้ร้องขออะไรด้วยซ้ำ

        “สองพันหรือ”

        เงินเดือนในหน้าที่การงานของฉินหล่างไม่สูงมาก แต่สถานะทางครอบครัวตั้งแต่เด็กเขาก็เริ่มบริหารเงิน จนถึงตอนนี้สะสมทรัพย์สินของตระกูลไว้มากมายอีกทั้งเขามักจะทำหน้าที่พิเศษจึงได้รับเงินพิเศษในส่วนนั้นอยู่เสมอ

        เงินสองพันหยวน สำหรับเขาไม่มากมายเลย

        แต่ซูอินกลับเริ่มรู้สึกประหม่า

        แม้ว่าในชาติก่อนตระกูลหลิงจะไม่ได้ขัดสนเงินทองแต่ทุกครั้งที่เธอต้องการเงิน แค่รายจ่ายทั่วไปในบ้าน เช่น ซื้อผักหรือเนื้อสัตว์อู๋อู๋ก็มักจะแสดงสีหน้าไม่พอใจและตำหนิเธอ

        ในตอนนี้แม้จะรู้ว่าหากเทียบความสะดวกสบายของผู้ชายคนนี้กับตระกูลหลิงเงินจำนวนนี้ไม่มากมายอะไร แต่เธอก็ก้มศีรษะอย่างช่วยไม่ได้

        “ทำไมถึงต้องการเงินจำนวนนี้”

        ซูอินก้มศีรษะต่ำลงอีก

        เมื่อเห็นเธอดูตื่นตระหนก หดคอ และเบิกตากว้างดวงตากลมโตคู่นั้นเหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวเล็กๆ

        แววตาของฉินหล่างเต็มไปด้วยรอยยิ้มเขาพยายามคุมน้ำเสียงให้อ่อนโยนขึ้น “ค่าเรียนมัธยมปลายหรือ”

        ซูอิน : ???

        ความเมตตาของชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ทำให้เธอผ่อนคลาย

        เธอต้องการเล่นพนันเพื่อหาเงิน หาเงิน…จุดประสงค์หลักคือนำไปเป็นค่าใช้จ่ายในระดับชั้นมัธยมปลาย

        เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงพยักหน้า

        “เรื่องที่พัก เดี๋ยวฉันจะติดต่อโรงแรมที่อยู่ใกล้ๆ ร้านชานมอีกสักครู่เธอเอาบัตรประชาชนไปแจ้งที่นั่นก็พอ ส่วนเรื่องค่าเรียนเธอมีบัญชีธนาคารไหม”

        ซูอินพยักหน้า

        ตอนอยู่ที่ตระกูลหลิง เธอมีบัญชีเงินฝากเป็นของตนเองทุกปีเธอจะนำอั่งเปาที่ได้ฝากในบัญชีโดยมีอู๋อู๋เป็นคนจัดการเพื่อมอบให้เธอเมื่อบรรลุนิติภาวะแต่หลังจากที่หลิงเมิ่งกลับมา แน่นอนว่าเงินจำนวนนั้นได้ถูกเปลี่ยนมือ

        ชาติก่อนซูอินเจอความยากลำบาก แต่เมื่อกลับชาติมาเกิดเธอมองทุกอย่างจนทะลุปรุโปร่ง เธอมีมือมีเท้า สามารถหาเงินได้เองรังเกียจที่จะต้องใช้เงินของตระกูลหลิง

        เมื่อคิดเช่นนั้น เธอจึงหยิบบัตรเอทีเอ็มออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

        นี่คือบัญชีที่เธอเปิดใหม่ตอนที่กลับชาติมาเกิด ในนั้นมีเพียงเงินฝากแค่ไม่กี่หยวนตอนเปิดบัญชี

        ฉินหล่างหยิบกระดาษกับปากกาที่นำติดตัวมาจดเลขบัญชีของเธออย่างรวดเร็วเมื่อตรวจสอบแล้วว่าไม่มีข้อผิดพลาด เขาจึงเขียนที่อยู่ของที่พักให้เธอ

        เขาฉีกกระดาษครึ่งล่าง ก่อนจะชะงักเล็กน้อย จากนั้นเขียนเลขอีกแถวหนึ่ง

        “นี่คือที่อยู่ของโรงแรม ข้างล่างเป็นเบอร์โทรศัพท์ของฉันหลังจากนี้หากมีปัญหาก็ติดต่อฉันได้”

        ฉินหล่างคิดว่าจนมาถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา ท่าทีความเฉลียวฉลาดที่คาดเดาเรื่องราวต่างๆ หรือแม้แต่บุคลิกที่แสดงออกอย่างตรงไปตรงมาไม่โอ้อวดของเธอทุกอย่างดึงดูดความสนใจของเขาเป็นอย่างมาก

        ต่อให้เธอไม่ได้ช่วยเสี่ยวหรุย แต่เมื่อเจอความไม่เป็นธรรมในส่วนนี้เขาก็พร้อมยื่นมือช่วยเหลือโดยไม่ปฏิเสธ

        แน่นอนว่าบุญคุณที่ช่วยเหลือก็มีส่วนหากต่อไปสาวน้อยคนนี้เจอเรื่องที่ยากลำบาก เขาก็เต็มใจยื่นมือช่วยเหลือ

----------------------------------------------------------------------

[1] มีของถูกไม่รีบคว้าไว้ก็เป็นไข่ตะพาบน้ำหมายถึง มีของถูกหรือของฟรี หากใครไม่คว้าไว้ก็โง่เขลายิ่งนัก