กระแสลมปราณบริสุทธิ์สีขาวนวลลอยล่องไปมาดั่งปุยเมฆ ทอดตัวยาวเหยียดปกคลุมพื้นที่อันไร้ขอบเขตของ ‘แดนเซียนอมตะเก้าชั้นฟ้า’ ดินแดนแห่งนี้งดงามราวกับภาพวาดโบราณ มีเกาะลอยฟ้าที่สร้างจากศิลาหยกสลักตั้งตระหง่าน ต้นไม้ทุกต้นทอประกายแสงสีเงิน และมีเสียงกระดิ่งสวรรค์สั่นไหวโชยมาตามสายลมตลอดเวลา ทว่า ท่ามกลางความงดงามและสงบเงียบเหล่านั้น บรรยากาศกลับแฝงไปด้วยความเงียบเหงาและแห้งเหี่ยวอย่างประหลาด
เนื่องจากผู้ฝึกตนบนแดนเซียนแห่งนี้ เมื่อตัดผ่านมิติขึ้นมาเป็นเซียนอมตะแล้ว พวกเขาจะต้องละทิ้ง ‘กิเลสทางโลก’ ทั้งหมด โดยเฉพาะอาหารการกิน มหาเซียนทุกคนต่างประทังชีวิตด้วยการกลืนกิน ‘ยาเม็ดลมปราณ’ จืดชืดรสชาติเหมือนแป้งดิบ และดื่มเพียงน้ำค้างสวรรค์ไร้รสชาติมานานนับร้อยนับหมื่นปี จนต่อมรับรสและจิตวิญญาณสายกินของพวกเขาแห้งเหี่ยวจนแทบจะกลายเป็นหิน
บรู๊มมมมมมมมม!
ทันใดนั้นเอง ช่องว่างมิติบนชั้นฟ้าพลันระเบิดออกเป็นรอยแยกสีรุ้งขนาดยักษ์ พร้อมกับการพุ่งทะยานออกมาของรถเข็นหยกเย็นคู่ใจของ เสี่ยวเป่า ท่อไอพ่นความเย็นเทอร์โบคู่แผดคำรามลั่น ส่งเสียงดัง ฟู่ๆๆๆ พ่นกลุ่มควันสีฟ้าครามหนาทึบกระจายตัวบดบังแสงรัศมีสวรรค์จนมืดมิด ล้อหยกกางออกสยายปีกหยกใสราวกระจกเพื่อร่อนลงจอดบนลานหินเซียนขาวของ ‘ด่านตรวจคนเข้าเมืองสวรรค์ชั้นที่หนึ่ง’ อย่างรุนแรงจนแผ่นดินหยกสั่นสะเทือนดัง ตึง!
"โอ๊ยๆๆๆ! เบรกกะทันหันแบบนี้ เครื่องยนต์ระบบพระเจ้ายกเครื่องใหม่มายังเอาไม่อยู่เลยเว้ย!" เสี่ยวเป่าโอดโอยพลางเอามือจับพวงมาลัยมังกรหยกมั่น ชายหนุ่มสะบัดหัวไล่ความมึนงง พลางสำรวจเสื้อผ้าและผ้ากันเปื้อนจักรพรรดิของหวานไร้พ่ายที่ยังคงส่องแสงเรืองรอง ด้านข้างของเขาคือเจ้าหมีน้อย ‘ไอติม’ ในชุดกุ๊กตัวจิ๋วที่นั่งมึนหัวตาหมุนเป็นก้นหอยอยู่บนเคาน์เตอร์
เสี่ยวเป่าเงยหน้าขึ้นมองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบกาย พลันต้องลอบประหลาดใจ "โอ้โห... ที่นี่มันแดนเซียนของจริงรึเนี่ย? สวยงามอลังการงานสร้างชะมัด แต่เหตุใดบรรยากาศมันถึงดูจืดชืดไร้ชีวิตชีวาขนาดนี้วะ ลมพัดมาทีไม่มีกลิ่นของกินเลย ซักนิด"
[ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์เดินทางข้ามมิติเข้าสู่ ‘แดนเซียนอมตะเก้าชั้นฟ้า’ เรียบร้อยแล้ว!] [ประกาศภารกิจหลักภาคใหม่: สงครามปฏิวัติรสชาติแดนเซียน!] [ข้อมูลเป้าหมาย: มหาเซียนในดินแดนแห่งนี้ตัดขาดจากรสชาติมานานจนจิตใจห่อเหี่ยว หน้าที่ของโฮสต์คือการใช้ซอฟต์พาวเวอร์ขนมหวานไทยแท้ ปลุกต่อมรับรสของพวกเขาให้ตาสว่างและยอมสยบยอมเป็นทาสของหวาน!] [ของรางวัลเริ่มต้น: เปิดคลังแสงระบบเต็มรูปแบบ และมอบวัตถุดิบระดับมหาจักรพรรดิ ‘ข้าวเหนียวเขี้ยวงูวิเศษ’ และ ‘มะม่วงน้ำดอกไม้สวรรค์เรืองแสง’]
"ฮ่าๆๆๆ มาแล้วโว้ย! ข้าวเหนียวมะม่วงเมนูระดับตำนานกู้ชาติ!" เสี่ยวเป่าตาลุกวาว แววตาทอประกายวิบวับอย่างผู้มีชัย แกคิดถึงรสชาติหวานมันของกะทิและมะม่วงฉ่ำ ๆ เป็นที่สุด
แต่ว่า ยังไม่ทันที่เสี่ยวเป่าจะได้กดปุ่มเรียกวัตถุดิบออกมาเช็คสภาพ เสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาทว่าแฝงด้วยกลิ่นอายพลังกดทับอันมหาศาลก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของทหารยามเซียนสองนายในชุดเกราะสีเงินยวบ ถือทวนสัมฤทธิ์หน้าตาขรึมหยิ่ง นำโดย ‘เซียนผู้คุมด่านซ่ง’ ชายวัยกลางคนหนวดเครายาวสีเงินยวง แววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก แกเดินตรงเข้ามาหาเสี่ยวเป่าพลางชี้มือใส่หน้ารถเข็น
"บังอาจนัก! มนุษย์สามัญผู้ต้อยต่ำตัวใดกล้าลักลอบข้ามมิติ บุกรุกเข้ามาในด่านสวรรค์ชั้นที่หนึ่งพร้อมกับสิ่งของสิ่งก่อสร้างหน้าตาอัปลักษณ์ประหลาดเช่นนี้!" เซียนซ่งตวาดเสียงเรียบ ทว่าพลังเสียงแฝงปราณเซียนจนอากาศรอบข้างสั่นสะเทือน "แดนเซียนคือสถานที่สะอาดบริสุทธิ์ ละทิ้งสิ่งสกปรกทางโลก จงส่งมอบรถเข็นคันนี้มาให้ทางการสวรรค์ทำลายทิ้งซะ แล้วไสหัวกลับไปมิติเดิมของเจ้า!"
เสี่ยวเป่ายักไหล่ทำหน้าตากวนประสาท พลางส่งยิ้มการค้าอันงดงาม "โอ้... ใจเย็นๆ ก่อนครับท่านเซียนสุดหล่อ ข้าไม่ได้มาลักลอบเข้าเมืองแบบผิดกฎหมายนะขรับ ข้าคือเถ้าแก่เสี่ยวเป่า พ่อค้าขนมหวานเดลิเวอรีระดับจักรวาล เดินทางมาเพื่อขยายสาขาแฟรนไชส์และนำความสุขทางรสชาติมามอบให้พวกท่านต่างหาก ดูท่าทางท่านเซียนจะกินแต่ยาเม็ดลมปราณแห้ง ๆ มาหลายร้อยปี หน้าตาเลยซีดเซียวไร้ราศีซักเบอร์นี้ สนใจรับของว่างสูตรลับดับความแห้งเหี่ยวซักหน่อยไหมครับ?"
"วาจาเหลวไหล! แดนเซียนไม่ต้องการของกินโสมทางโลก! ทหาร! จับกุมมันไปขังคุกหยกสวรรค์เดี๋ยวนี้!" เซียนซ่งสั่งการเสียงแข็ง ทหารยามสองนายพุ่งทวนเข้าใส่เสี่ยวเป่าทันที เปิดฉากปะทะครั้งแรกบนแดนสวรรค์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!