“หา? ยังต้องซื้อที่อีกเหรอเงินพวกเราพอหรือ”เขาเพียง้าล้อมรั้วรอบลานบ้านขึ้นมาเท่านั้นไม่เคยคิดถึงเื่การซื้อที่ดินเลย ที่ดินใช่สิ่งที่จะซื้อได้ง่ายๆ ที่ไหนเล่าเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ใหญ่บ้านจะเห็นด้วยหรือไม่ อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็คนนอกและค่อนข้างที่จะถูกกีดกันอยู่แล้ว
“แน่นอนว่าต้องซื้อสิ ห้องในบ้านของเราตอนนี้ไม่พออยู่แล้วไม่อยากอยู่คนละห้องเหรอ และยังมีกำแพงล้อมลานบ้านไว้อีกในอนาคตตอนที่อยากขยายบ้านก็ไม่สามารถเลื่อนกำแพงล้อมลานบ้านออกไปได้หากจำทเช่นนั้นไม่ใช่ว่าต้องใช้เงินจำนวนมากเหรอ ท่านไม่เสียดายเหรอ” เฉียวซีนับนิ้วของนางทีละนิ้วๆ พร้อมอธิบายให้เฉียวซงฟัง
หลังจากเฉียวซงได้ฟัง เขาคิดว่าสิ่งที่น้องสาวพูดถูกต้องจริงๆห้องไม่กี่ห้องเช่นนี้ไม่เพียงพอแล้ว น้องชายก็ค่อยๆ เติบโตขึ้นเขาย่อม้าห้องของตัวเองแน่นอนบ้านที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้ในอนาคตจำเป็ต้องขยายแน่นอน ในเมื่อจะต้องสร้างใหม่ตอนนี้การสร้างกำแพงล้อมลานบ้านต้องใช้เงินหนึ่งก้อนและหากต้องขยับขยายบ้านก็ต้องทุบออกและสร้างใหม่ซึ่งต้องใช้เงินอีกหนึ่งก้อนนั่นก็เป็เงินสองก้อนเชียวนะ อืม ใช้เงินไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย
“ถ้าเช่นนั้นเราควรซื้อที่ขนาดเท่าไร หากที่ดินในการสร้างบ้านหลังใหม่หนึ่งหมู่ต้องใช้เงินเท่าไรกันต้องจัดการให้ชัดเจนนะ ไม่อย่างนั้นถ้าถึงเวลาทำแล้วเงินจะไม่พอเอา”เงินจำนวนนั้นแม้จะดูมาก แต่พอถึงตอนใช้จ่ายขึ้นมาจะไม่พอโดยสิ้นเชิง
“ไม่ไปคำนวณให้ชัดเจนที่บ้านผู้ใหญ่บ้านทีเดียวเลยเล่า” ผู้ใหญ่ผู้นี้ถือว่าใช้ได้ทีเดียวขอเพียงแค่ไม่กระทบชื่อเสียงของหมู่บ้านเฉียว โดยทั่วไปก็คุยง่ายพอสมควร
“จะไม่ทำให้พวกเราลำบากหรือ” เฉียวซงกังวลว่าพวกเขาจะไม่ได้รับการต้อนรับ
“ไม่หรอกเ้าค่ะ พวกเราซื้อที่ในหมู่บ้าน นั่นเท่ากับให้เงินแก่พวกเขาพวกเขาจะไม่เห็นด้วยได้อย่างไร” เงินไม่มากแบ่งให้บ้านแต่ละหลังหลังละเล็กหลังละน้อย ยังดีกว่าไม่ได้อะไรถ้ามีเงินพวกเขาจะไม่ดีใจได้อย่างไร
“ข้าไม่เห็นเช่นนั้น” ในหมู่บ้านเฉียวมีคนจำนวนน้อยมากที่ยังเกรงใจพวกเขาอยู่ส่วนคนอื่นนั้นพูดลำบาก
“แทนที่เราจะสับสนกันอยู่ในบ้าน สู้เราไปด้วยตัวเองเลยสิจะได้รู้ทุกอย่าง”หากว่าคนในหมู่บ้านไม่เห็นด้วย งั้นนางก็จะไปในเมืองที่ดินทั้งหมดของหมู่บ้านล้วนมีที่ว่าการในเมืองคอยปกครองดูแลหากนางส่งเงินให้กับขุนนาง พวกเขาไม่ขายได้หรือ ขอเพียงแค่มีตราประทับจากที่ว่าการถึงหมู่บ้านจะคัดค้านก็ไม่มีประโยชน์
เพียงแต่นางไม่อยากให้เื่มันดำเนินมาถึงจุดนั้นในตอนนี้ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะทำให้ความสัมพันธ์แย่ลง
นอกจากนี้หมู่บ้านเฉียวยังไม่มีซิ่วไฉไม่อย่างนั้นเวลานั้นพ่อของนางคงไม่ได้การต้อนรับถึงเพียงนั้นหรอกหากหมู่บ้านเฉียวมีซิ่วไฉขึ้นมาหนึ่งคน จะไม่ใช่หน้าตาของพวกเขาได้อย่างไรอีกทั้งพวกนางยังแซ่เดียวกัน ใครจะไปรู้ว่าพวกนางเป็คนนอกคนในหมู่บ้านเฉียวคงไม่โง่จนตบหน้าตัวเองหรอก บอกว่าพวกนางเป็คนนอกแต่ในเวลานั้นคนหมู่บ้านเฉียวต่างก็คิดจะประจบประแจงกันทั้งหมดมนุษย์ก็เป็เช่นนี้ ยามเมื่อมีผลประโยชน์ ก็อยากเข้าไปข้องเกี่ยวเมื่อไม่มีประโยชน์ก็อยากแต่จะโยนทิ้งเสียให้สิ้น
“จะได้จริงเหรือ”เฉียวซงยังคงคิดว่ามีบางอย่างที่เขาไม่ค่อยเห็นด้วย ไปแล้วก็จะไปเสียเที่ยว
“ไม่ลองดูจะรู้ได้อย่างไรว่าได้หรือไม่” ไม่ว่าเื่อะไรล้วนต้องลองดูขอแค่ได้ลองแม้จะล้มเหลวก็ไม่เป็ไร อย่างมากก็แค่เริ่มต้นใหม่พวกเขายังมีเวลาอีกมาก วัยหนุ่มสาวสามารถจะเอามาใช้ตามอำเภอใจได้
“ถ้าอย่างนั้นก็ลองไปดู” เฉียวซงกล่าวอย่างไม่มั่นใจเป็อย่างยิ่ง
“ไปกันเถอะ ไปตอนนี้เลย น้องสาม เ้าเฝ้าบ้านนะข้ากับพี่ใหญ่ไปไม่นานประเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”
เฉียวซีไปที่ห้องครัวเพื่อหยิบของเล็กน้อยและไปบ้านผู้ใหญ่บ้านพร้อมกับพี่ใหญ่
บ้านของผู้ใหญ่บ้านเป็บ้านก่ออิฐฟ้าหลังคามุงกระเบื้องเพียงหลังเดียวในหมู่บ้านเฉียวพวกเขาทุกคนอยู่ในบริเวณบ้านขนาดใหญ่สมาชิกในบ้านมีจำนวนมากแต่พวกเขาทั้งหมดยังคงรักใคร่กลมเกลียวกันดี
เฉียวซีเคาะประตูทางเข้าบ้าน
“ใครน่ะ”เฉียวซือจิ้งเปิดประตูพร้อมกับเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเป็สองพี่น้องเฉียวซงกับเฉียวซีก็ทักทายพวกเขาด้วยเสียงราบเรียบ“พวกเ้ามีธุระอะไร”
“พี่รองจิ้ง ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านอยู่ที่บ้านไหม” เฉียวซีถามด้วยรอยยิ้ม
มีคำกล่าวว่าอย่าตีคนยิ้ม เฉียวซื้อจิ้งกับเฉียวซีแต่ไหนแต่ไรพวกนางไม่เคยขัดแย้งกันมาก่อนแม้ว่าจะยังสงสัย แต่ยังคงพาพวกเขาเข้าประตูมา “ปู่ของข้าอยู่ในบ้านพวกเ้าเข้าไปเถอะ”
จากนั้นจึงะโเสียงดัง “ท่านปู่ เฉียวซงกับเฉียวซีมาหาท่าน”
เสียงของผู้ใหญ่บ้านตอบกลับมาจากข้างในบ้านอย่างรวดเร็ว “พาพวกเขาเข้ามาเถิด”
“เ้าค่ะ”
ทั้งสองคนเข้าไปในบ้าน ทักทายคนในบ้านทีละคนๆ
“พวกเ้าสองพี่น้องมาที่นี่มีธุระอะไรหรือ” ผู้ใหญ่บ้านถามเฉียวซง
หลังจากที่เฉียวซงมองน้องสาวของเขาจึงตอบคำถามของผู้ใหญ่บ้าน“เื่เป็อย่างนี้ขอรับท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ข้าอยากจะถามว่าข้าสามารถซื้อที่ดินข้างบ้านข้าได้หรือไม่” หลังจากถามจบเขาไม่รู้จะทำตัวอย่างไรจึงก้มหัวไม่มองบนพื้น
“ซื้อที่ดิน?”ผู้ใหญ่บ้านคิดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อยคิดไม่ถึงว่าพี่น้องสองคนนี้มาหาเขาเพราะอยากซื้อที่ดินชีวิตความเป็อยู่ของพวกเขาใครในหมู่บ้านจะไม่รู้ ปลาเ่าั้สามารถทำให้พวกเขามีเงินมากขนาดนั้นเชียวหรือตอนนี้แม้แต่ที่ดินก็สามารถซื้อได้แล้วอย่างนั้นหรือ
“ใช่เ้าค่ะ ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ไม่ทราบว่าที่ตรงนั้นขายหรือไม่หนึ่งหมู่ขายเท่าไรหรือ”เฉียวซีเห็นท่าทีของพี่ชายนางและรู้ว่าปกติก็ได้รับการดูถูกจากคนในหมู่บ้านไม่น้อยไม่อย่างนั้นคงไม่แสดงท่าทางเช่นนี้หรอก ให้เขาพูดอาจเป็เื่ยากลำบากเล็กน้อยด้วยเหตุนี้นางจึงเป็คนเอ่ยถาม
ผู้ใหญ่บ้านกำลังไตร่ตรองว่าสุดท้ายแล้วจะขายหรือไม่ขาย หากขายก็จะแบ่งเงินให้แต่ละครอบครัวได้เล็กน้อยหากว่าไม่ขาย ที่ดินเ่าั้ไม่สามารถใช้เป็นาลุ่มอะไรได้
หากบอกว่าอยากซื้อที่ในหมู่บ้าน เขาต้องปฏิเสธแน่นอนที่ดินในหมู่บ้านเฉียวสงวนไว้ให้กับคนตระกูลเฉียวในหมู่บ้านเฉียวเท่านั้นส่วนที่ดินที่อยู่ตีนเขา ก็ไม่มีใครในหมู่บ้านคิดจะไปซื้อที่ตรงนั้นสร้างบ้านอยู่แล้ว
คนในครอบครัวผู้ใหญ่บ้านได้ยินสองพี่น้องบอกว่าอยากจะซื้อที่ต่างคนต่างตกตะลึงจนสติหลุดไปนานแล้ว
พี่น้องตระกูลเฉียวหลังจากที่พ่อแม่เสียชีวิต พวกเขากลายเป็ครอบครัวที่จนที่สุดในหมู่บ้านครอบครัวหนึ่งใครจะปล่อยให้พวกเขาไม่มีผู้ใหญ่ทำงานหาเงินกันเล่าด้วยสิ่งที่พ่อแม่ของพวกเขาทิ้งไว้ จะอยู่ได้นานแค่ไหนไม่ว่าใครก็นึกไม่ถึงแต่ในเวลาสั้นๆ เพียงครึ่งปีนึกไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะ้าซื้อที่แล้ว ที่ดินผืนนี้ไม่ใช่ถูกๆนะ แม้ว่าจะใช้สร้างบ้านแต่ทุกหมู่ดูเหมือนว่าต้องจ่ายสองตำลึงเงินเชียวที่ดินข้างบ้านพวกเขากะดูแล้วประมาณห้าหมู่ ทั้งหมดต้องจ่ายสิบตำลึงเงินสิบตำลึงเงินเชียวนะ เพียงพอที่ครอบครัวเขาจะใช้ได้สองสามปีเลยทีเดียว
เื่ที่ขายปลาให้กับภัตตาคารในเมืองไม่ใช่ความลับสำหรับคนในหมู่บ้านอีกแล้วแต่มันไม่สามารถได้เงินเยอะขนาดนั้นหรอก สิบตำลึงเชียวนะ ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยเลยครอบครัวไหนจะสามารถจ่ายเงินมากมายขนาดนั้นได้ในครั้งเดียว
ทุกคนงุนงงเป็อย่างมากว่าพวกเขาได้เงินมาจากไหน
เฉียวซีรอเงียบๆ อย่างไม่รีบร้อน นางอยากให้ผู้ใหญ่บ้านพิจารณาอย่างละเอียดถึงอย่างไรการซื้อขายที่ดินถือว่าเป็เื่ใหญ่
“เ้าหนูบ้านเฉียว พวกเ้าอยากซื้อแน่นอนใช่ไหม” ผู้ใหญ่บ้านพิจารณาขั้นพื้นฐานเรียบร้อยแล้วเหลือแค่การตัดสินใจครั้งสุดท้าย
“แน่นอนเ้าค่ะ” เฉียวซีตอบด้วยความแน่ใจเป็อย่างมาก
“ที่ดินสำหรับสร้างบ้านนี้ราคาสองตำลึงครึ่งต่อหมู่ พวกเ้าอยากซื้อเท่าไร” ผู้ใหญ่บ้านจงใจเพิ่มราคาสูงขึ้นครึ่งตำลึงไม่รู้ว่าพวกเขาสองพี่น้องยังอยากที่จะซื้ออยู่หรือไม่นี่เป็การหยั่งเชิงเส้นตายของพวกเขา หากว่าพวกเขายังตัดสินใจที่จะซื้อ จากนี้ไปเขาจะไม่สามารถปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนก่อนได้อีกบางทีพวกเขาพี่น้องอาจจะเหนือกว่า
พวกเขามีอนาคตแล้ว แน่ใจได้เลยว่าหมู่บ้านเฉียวของพวกเขาจะได้ประโยชน์ในที่สุดพวกเขาก็จะออกจากหมู่บ้านไปถ้าไม่มีใครพูดจะมีใครรู้ว่าพี่น้องตระกูลเฉียวเป็คนนอก
หลายปีต่อมา ผู้ใหญ่บ้านปีติยินดีเป็อย่างมากั้แ่นั้นมาเขาก็ไม่เคยเสียใจกับพี่น้องตระกูลเฉียวเลยตอนที่สามารถช่วยได้ยังเอ่ยปากว่าจะช่วยออกมา
“ข้า้าซื้อพื้นที่โดยรอบทั้งหมดไม่ทราบว่าผู้ใหญ่บ้านสามารถให้ราคาที่ถูกกว่านี้สักหน่อยได้หรือไม่” เฉียวซีอาจจะรู้ราคาซื้อขายที่ดินบ้านผู้ใหญ่บ้านคงไม่โลภเกินไปหนึ่งหมู่สองตำลึงครึ่งจะทำให้นางซื้อที่แพงสักหน่อยซึ่งไม่เป็ไรแต่ก็ไม่ได้ราบรื่น
“ช้าก่อน ข้าขอดูก่อนว่าที่ตรงนั้นมีกี่หมู่”ผู้ใหญ่บ้านหาหนังสือสีเหลืองเล่มใหญ่เล่มหนึ่งมาค้นหาอย่างรวดเร็ว “เ้าหนูบ้านเฉียว ที่ตรงนั้นมีทั้งหมดห้าหมู่สามเฟินแต่ละหมู่สองตำลึงครึ่ง ทั้งหมดสิบสองตำลึงครึ่งที่ดินที่เกินมาสามเฟินถือเสียว่าข้ายกให้เ้า ตกลงหรือไม่”
เฉียวซีคำนวณ ตอนแรกนางอยากให้ผู้ใหญ่บ้านลบเศษส่วนไปเลยตอนนี้ที่ดินเพิ่มมาอีกสามเฟิน ไม่ลดก็ไม่ลด “ตกลง รบกวนท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านด้วย”
“ไม่รบกวนๆ” เดิมทีแค่สิบตำลึงตอนนี้เพิ่มมาอีกสองตำลึงครึ่งมองในแง่ของเงินแล้วจะไปรบกวนได้อย่างไรกันเล่า!
“ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านนี่คือเงินทั้งหมดสิบสามตำลึงที่เพิ่มมาอีกหนึ่งตำลึงเงินคือค่าวิ่งเต้นและติดสินบนให้กับที่ว่าการ ถ้ามีเพิ่มอีกให้ท่านจ่ายเพิ่มเองไม่รู้ว่าจะได้โฉนดที่ดินเมื่อไหร่” ถ้าใช้เงินแก้ปัญหาได้นางก็เต็มใจที่จะจ่าย
“ข้าจะเอาไปให้เ้าตอนค่ำ” ยังเร็วเกินไป เดินทางไปกลับในเมืองยังกลับมาทันหนึ่งตำลึงนี้เพื่อใช้ติดสินบนที่ว่าการ แท้จริงแล้วก็ไม่ต้องใช้เยอะขนาดนั้นจิตใจของเด็กคนนี้มองได้ทะลุปรุโปร่งพอควร
“ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน แล้วพวกข้าจะกลับไปรอฟังข่าวดีจากท่านนะ”นางวางสิ่งที่นำมาด้วยไว้ก่อนจะพาพี่ชายผู้งุนงงกลับไป
เมื่อได้โฉนดที่ดินพวกนางจึงจะสามารถเตรียมล้อมกำแพงได้
“น้องรอง นี่เสร็จแล้วเหรอ” เฉียวซงโซเซทั้งตัวอยู่ในสภาพล่องลอย น้องสาวของเขาทำไมทำเื่แบบนี้ได้อย่างสบายๆ เลยเล่าตอนค่ำก็จะได้โฉนดที่ดินแล้ว จริงหรือหลอกกันแน่!
“ถูกต้อง พี่ใหญ่ ถ้ามีเงินจะทำอะไรก็ได้ คำพูดนี้ไม่ผิดนัก ไม่มีใครผ่านอุปสรรคด้วยเงินไม่ได้หรอก”ทุกคนไม่มีใครอยากล้าหลัง ทุกคนต่าง้าเงินหากไม่มีเงินแค่ก้าวเดียวก็ลำบากแล้ว
“จะไม่เป็ที่จับตามองเกินไปเหรอ” นำเงินออกมาสิบกว่าตำลึง จะไม่เกิดเื่อย่างเมื่อวานตอนค่ำอีกเหรอ
“อย่ากลัวเลย ผู้ใหญ่บ้านเป็คนฉลาดนะ”ผู้ใหญ่บ้านมองการไกลกว่าคนในหมู่บ้าน ดังนั้นตอนนี้เขาไม่อนุญาตให้ใครออกมาทำเื่ไม่ดีหรอกเว้นแต่พวกเขาจะเพี้ยน แต่เวลานั้นก็ไม่ได้เสียหายต่อเขา
“พี่ใหญ่ พี่รอง เป็อย่างไรบ้าง เรียบร้อยแล้วใช่ไหม”ั้แ่ที่พี่ชายกับพี่สาวของเฉียวไป่ออกไปเขาก็วนเวียนอยู่ที่หน้าประตูตลอดเมื่อมองเห็นร่างของพวกเขาจึงรีบวิ่งออกไปถามอย่างรวดเร็ว
“รีบร้อนอะไร กลับถึงบ้านก่อนค่อยคุย” เฉียวซงมองค้อนน้องชาย
“โอ้” พี่รองดีใจออกนอกหน้า ดูไม่เหมือนกับไม่สำเร็จแม้แต่น้อยเช่นนั้นอาจจะสำเร็จแล้ว หากเป็จริง ลานบ้านของพวกเขาคงจะใหญ่ขึ้นสินะ
เฉียวไป่ไม่รู้ว่าที่ดินข้างบ้านของพวกเขาทั้งหมดถูกพี่สาวของเขาซื้อไปแล้วถ้ารู้แล้วคงจะพูดอะไรไม่ออก เกือบจะเป็คนโง่เสียแล้ว
“พี่ใหญ่ ตอนนี้พูดได้หรือยัง” แม้ภายในใจจะคาดเดาไว้อยู่แล้วแต่เขายังอยากจะได้ยินพวกเขาพูดด้วยตัวเขาเอง
886
