" ใคร! " สิ้นเสียงนั้น ดาบเทียบพร้อมลูกน้องคนสนิทอีกนายเดินฝ่าความมืดออกมาจากด้านหลังต้นมะม่วงใหญ่ ในปากคาบบุหรี่มวนสีขาวที่ยังไม่ได้ถูกจุดขึ้น เขาเขย่าตลับไฟสี่เหลี่ยมทองเหลืองในมือพร้อมเปิดฝาบนหมุนเฟืองล้อเพื่อจุดประกายไฟ เเต่เ้ากรรมมันไม่ยักกะติดขึ้นมาสักที
" เอ้า! เทียบ! " เเม้น้ำเสียงของเลิศฤทธิ์ดูปกติไม่มีพิรุธเเต่เเววตาตกตะลึงที่เเวบผ่านไปนั้นไม่สามารถหลบซ่อนจากเขาได้
" หวัดดีครับพี่เลิศ ตอนนี้ผมต้องเรียกว่า ' ท่านรองเลิศฤทธิ์ ' แล้ว ยินดีด้วยครับพี่ "
" ฮ่า ฮ่า เทียบ เื่นั้นเอาไว้ก่อน กูว่ามึงอย่างเสี่ยงเข้าไปเลย ตอนนี้น้าอิ้มเหมือนคนกำลังคลุ้มคลั่งไม่รับฟังใครหน้าไหนทั้งนั้น พูดอะไรไม่ได้เเกยิงสวนตูมลูกเดียวเลย "
" สถานการณ์เป็ไงบ้างพี่ เเกร้องขออะไรไหม? "
" ไม่นะ เงียบไป 2-3 นาทีเเล้ว ตอนนี้กูให้ลูกน้องบางส่วนกระจายกำลังไปล้อมรอบบ้านไว้หมดเเล้ว ยังไงก็กันไว้ก่อน " เลิศฤทธิ์พยายามอธิบายสถานการณ์พร้อมบอกเเผนให้เทียบรู้ว่ารัดกุมเพียงไหน เเต่อีกนัยหนึ่งเหมือนกันเขาเอาไว้ไม่้าให้เข้ามายุ่งเกี่ยว
เ้าหน้าที่หนุ่มที่ประจำอยู่เเนวหนึ่งหน้าสุดทำเหมือนรู้งาน เขาสาดแสงจ้าเเรงสูงจากไฟยุทธศาสตร์ในมือไปยังตัวบ้าน เพื่อให้เห็นร่องรอยเืหยดไหลที่ลากยาวไปเป็ทาง
" หยุด! ดับไฟเดี๋ยวนี้ อย่าทำให้ผู้ต้องหาหวาดระเเวง " เทียบรีบหันไปออกคำสั่งเ้าหน้าที่รายนั้นด้วยความฉุนเฉียว
ปัง! ปัง! ปัง!
" เฮ้ย! มึงยิงทำไม! ใครสั่งให้ยิง! " เขารีบวิ่งไปยังต้นเสียงพลางเอื้อมมือกดปากกระบอกปืน HK33 ของเ้าหน้าที่อีกนายที่อยู่ข้างคนก่อนหน้าด้วยความโกรธเคือง
" ขะ... ขอโทษครับ พอดีตอนส่องไฟเมื่อกี้ ผมเห็นเเสงสะท้อนเหมือนกับมีอะไรขยับ เลย... " เ้าหน้าที่หนุ่มรายนั้นเร่งค้อมศีรษะงก ๆ ให้เขาเป็เชิงขอโทษ
" ใกลขนาดนี้ มึงตาดีขนาดนั้นเลย เดี๋ยวก็โดนพวกเดียวกันอีกฝั่งหรอก "
" ใจเย็นเทียบ แล้วกันไปเถอะ เด็กใหม่เพิ่งจบพวกนี้มันก็กล้วเป็ธรรมดา อาจมีใจสั่นปืนลั่นไปบ้าง "
" ชีวิตคนทั้งคนนะพี่ หากเกิดพลาดเป็ชีวิตพวกเดียวกันสีเดียวกัน ใครจะรับผิดชอบ ใครจะรับได้ เื่เเบบนี้ฉันเย็นไม่ไหวหรอก เเล้วไอ้พวกมือดีมันหายหัวไปไหนหมด พี่ถึงได้หิ้วไอ้เด็กจบใหม่พวกนี้มา อยากบอกนะว่าตั้งใจจะ... " เทียบจ้องหน้ารองเลิศเขม็ง ไม่พอใจในทัศนคติของรุ่นพี่ที่เคารพหัวหน้าชุดจับกุมคนนี้
" มึงอยากจะพูดอะไร ถ้าเเน่จริงพูดมา ไอ้เทียบ! "
" โธ่! พี่เลิศ ชั้นเเค่จะบอกว่าตั้งใจจะรอถึงเช้าเลยหรือไง ทำไมถึงไม่ใช้พวกมือเก๋าที่มีประสบการณ์ "
รองเลิศจ้องหน้ากลับโดยไม่เบนสายตาหนี กัดกรามกรอดระงับอารมณ์ร้อนที่กำลังเดือดพล่าน
" พี่เลิศ หนองน้ำเเหังเป็เขตที่ชั้นรับผิดชอบ ขอน้องคนนี้ลองดูหน่อยนะจ๊ะ มีอะไรขึ้นมาไอ้เทียบรับผิดเอง อีกอย่างหนี้เก่าที่พี่ค้างอยู่ถือว่าหายกัน " ประโยคสุดท้ายเขาพูดเสียงเย็นเน้นย้ำถึงความหมายในนัยสำคัญนั้น
" หึ ได้... ย่อมได้ หนี้ในครั้งนั้นถือว่าหายกัน เเต่กูให้เวลามึงได้เเค่ 10 นาที จากนั้นกูจะนำกำลังบุกเข้าไปทันที " ทั้งสองจับมือกันดั่งเป็คำมั่นสัญญา
" พี่เทียบ อันตราย อย่าเข้าไปเลยพี่ "
" ไอ้หรั่ง มึงไม่ต้องตามมา รออยู่ตรงนี้นี่คือคำสั่ง "
" แต่... "
" ไม่มีเเต่อะไรทั้งนั้น "
เทียบดิ่งตรงไปยังบ้านไม้ยกพื้น ด้านข้างมีกอไผ่ใหญ่รกครื้ม สายลมเย็นพัดกรรโชกหอบใบไผ่เเห้งเรียวเเหลมที่กวาดกองบนพื้นปลิวฟุ้งกระจายขึ้นฟ้า
ปิ๊ง! เเชะ... ฟุ่บ
เทียบจุดตลับไฟในมือติดขึ้นจนได้ เขาจุดบุหรี่ที่คาบคาอยู่ในปากไว้นานจนมันยับยู่ยี่ พ่นควันขาวขโมง เเต่ไม่เป่าให้เปลวไฟน้อยนั้นดับกลับชูตลับไฟขึ้นใช้ส่องทางพลางก้าวเดินขึ้นบันได
" น้าอิ่ม เทียบเองนะน้า ขอชั้นเข้าไปข้างในนะจ๊ะ " เเม้เป็เพียงบ้านไม้ทรุดโทรมที่ข้างฝาสร้างจากเศษไม้กับสังกะสีขึ้นคราบสนิมตอกปะเอาไว้ เเต่เขาจำต้องหยุดยืนอยู่หน้าประตูนั้นเพื่อบอกกล่าวกับเฒ่าอิ่มเสือลำบากตัวนี้ที่หมอบซุ่มอยู่ภายในให้รับรู้ว่าใครมา
" เทียบ มันส่งมึงมาส่งกูลงนรกใช่ไหม? " พูดจบเฒ่าอิ่มเริ่มหอบหายใจอย่างรุนเเรง
" ที่น้าพูด มันใครหรือจ๊ะ " เทียบก้าวไปข้างในพลางวางตลับไฟตั้งบนพื้น ทั้งสองประสานสายตากันจนเขาสังเกตุเห็นเเววตาที่เเข็งกร้าวไม่ยินยอมของเฒ่าอิ่มในเสื้อเชิ้ตขาวชุ่มโชคไปด้วยเืนั่งผิงผนังเหยียดขายาว ลมหายใจรวยรินเต็มที มือที่ถือปืนสั้นวางอยู่บนตักนิ้วชี้ประจำที่ไกพร้อมกดยิงได้ทุกเมื่อ อีกข้างวางทิ้งเเนบลำตัวเพราะหัวไหล่ถูกยิงเป็รูเืไหลอาบลงมาเป็สายเเต่ในมือยังคงกำลูกะุไว้เเน่น เปลวไฟวูบไหวเอนเอียงตามเเรงลมที่เล็ดลอดเข้ามาส่องกระทบร่างนั้นราวกับทั่วทั้งตัวของเสือเฒ่ามีลายพาดกลอนปรากฏขึ้นมาให้เห็น เขาถึงกับส่ายหน้าเมื่อมองบาดเเผลฉกรรจ์จากคมะุเเละเืสีเเดงสดที่ไหลนอง
เทียบย่อเข่านั่งยองกับพื้น ต่อบุหรี่มวนใหม่ยื่นส่งให้ที่ปากของเฒ่าอิ่มโดยตรง พอเเกดูดจนได้ที่ไฟสว่างวาบเต็มลม เขาจึงถอนบุหรี่มวนนั้นออกมาถือไว้ในมือตามเดิม
" เทียบ! มันไม่ใช่กู ถึงใช่ก็ไม่ใช่ความคิดของกู รู้สึกตัวปืนก็อยู่ในมือเเล้ว รู้อีกทีก็ลั่นไกไปแล้ว อ๊อคคคค! " เฒ่าอิ่มสำลักควันขาว กระอักไอจนเืกระเด็นท่วมปาก
" น้า แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันเเน่? " เทียบเร่งถามเพราะเขารู้สึกสงสัยในเื่นี้อยู่เต็มอก
" มึงต้องเชื่อกู วันนี้... คงจะไม่รอด กูไม่โกหก "
" บอกมา... บอกทั้งหมดที่น้ารู้ " เขาป้อนบุหรี่ที่เหลืออยู่ครึ่งมวนให้อีกครั้ง คราวนี้เเกดูดไปเต็มรักราวกับเป็ลมหายใจสุดท้ายของ่ชีวิต
" ทะ... ที่ผ่านมา คงปิดบังสายตาคนเก่งอย่างมึงไม่ได้ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นตั้งเเต่กูกลับจากบ้านของไอ้ทรงเกียรติเมื่อสองวันก่อน จะ... จากนั้นกูเริ่มได้ยินเสียงของเด็กผู้หญิงเเอบอ้างบอกว่าเป็ลูกของกู คอยคุยคอยบอกออกคำสั่ง อีผีร้ายนั่น! เป่าหูกูทั้งวันทั้งคืนตลอดเวลาจนไม่ได้หลับได้นอนขอให้กูเเก้แค้นให้ ตอนเเรกก็ไม่รู้ว่าเป็ใคร เเต่พอวันนี้เห็นไอ้ทรงเกียรติบนเวที อะ... อีผีร้ายกลับบอกว่าเป็ไอ้คนนั้นที่ฆ่ามันตาย "
" น้าอิ่ม ตั้งเเต่ชั้นจำความได้ น้าไม่เคยมีลูกมีเมียเลยนะ "
" เื่นี้ไม่เคยมีใครรู้ตั้งเเต่กูยังหนุ่มกระทง กูเคยมี ตะ... เเต่ตายพร้อมเเม่มันตอนเกิด จากนั้นกูก็ไม่เคยรักใครอีกเลย " เฒ่าอิ่มชำเลืองมองไปที่มือเทียบ เขาเลยป้อนให้อีกครั้ง...
" ท่านรอง อยู่ตรงนี้คอยจัดการลูกน้องของดาบเทียบ เดี๋ยวชั้นจะเข้าไปเก็บพวกมันข้างใน " เ้าหน้าที่หนุ่มที่เผลอทำปืนลั่นขึ้นขณะส่องไฟกระซิบบอกเลิศฤทธิ์ มันกำลังยืนปลดชุดเครื่องเเบบสีกากีในเงามืดเหลือไว้เพียงครึ่งท่อน่ล่าง
" นี่ นี่มัน... มึงกะจะฆ่าเ้าหน้าที่เลยหรือวะ เเถมยังเป็ไอ้เทียบอีก แค่ให้มึงปลอมตัวแฝงเข้ามาเก็บไอ้อิ่มกูก็เต็มกลืนเเล้ว " รองเลิศอ้าปากค้าง คาดไม่ถึงกับสิ่งเขาที่เพิ่งได้ยิน
" ยศใหญ่นักไม่ใช่เหรอ นั่นมันหน้าที่ท่านรอง ฉันไม่สน เเต่แผนท่านสส. ไม่สำเร็จไม่ได้ " มันหันหน้ามายิ้มให้ก่อนเร้นกายเลือนหายไปในความมืด
" จริง! ไอ้ทรงเกียรติมันคงมีแผนการบางอย่าง เเต่มันยังเป็เเค่ลูกน้อง คนที่น่ากลัวที่... อ็อคคคค! "
" น้าอิ่ม มันมีแผนอะไร ไอ้คนที่ว่ามันเป็ใคร? " เทียบพยายามเร่งเร้าจะเอาคำตอบนั้นมาไห้ได้
" กะ... กูไม่รู้ว่ามันเป็ใคร เเต่มันเรียกตัวเองว่า... ดะ... "
ปัง! ปัง! ปัง!
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
ะุมรณะวิ่งตัดอากาศเข้าเจาะกลางกระโหลกเฒ่าอิ่มอย่างแม่นยำเป็รูกลวงโบ๋ ร่างไร้ิญญานอนตัวพับเอนล้มไปด้านข้าง ที่เหลือเจาะเข้าแผ่นหลังของเทียบจนเสื้อชุดใหม่เป็รูกลมโห่วเเต่ไร้รอยเืไหล
" หุหุ ปืนไวสมคำร่ำลือ ทั้งที่ไม่หันมองกลับมาเเต่ยังยิงโดนผมได้โดยลอดใต้รักเเร้ตั้งสี่นัด เเถมเข้าเป้าจุดสำคัญทุกนัดอีกตั้งหาก ทั้งเร็วทั้งเเม่นยำ เหมือนมีตาหลังงอกเงยบนศีรษะ สมคำร่ำลือ นับถือ! "
" มึง... เป็... ใคร? " เทียบเอ่ยถามเสียงเย็น ยืนกำหมัดเเน่น เเววตาโกรธเเค้นเเดงก่ำจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มด้านหน้า เขาก้มหยิบตลับไฟทองเหลืองขึ้นต่อบุหรี่อีกมวน จากนั้นวางมันลงกับพื้นตามเดิม ยามนี้ระหว่างคนทั้งสองมีเปลวไฟดวงน้อยคั่นกลาง ต่างยืนนิ่งคุมเชิงกันอยู่
" ผมชื่อ ชาติ... ชาติครับ เวลามีไม่มาก ต่างคนต่างเหนียวเเบบนี้ ผมว่ามาตัดสินกันเเบบดั่งเดิมดีกว่า " มันปล่อยปืนสั้นในมือลงพื้นพร้อมกับกระชับมีดเงาวับรูปร่างเเตกต่างกันสองเล่มไว้ในมือ เเสงสะท้อนจากเปลวไฟส้มสลัวส่องให้เห็นลวดลายเส้นสายสีเเดงเลื่อมพรายคล้ายอักขระโบราณกำกับอยู่บนใบมีดทั้งสองนั้นราวกับเป็เส้นเืในร่างกายคอยหล่อเลี้ยงชีวิต
เทียบถอนหายใจยาวพลางเก็บ .30 คู่ใจไว้ในซองหนังข้างลำตัว เขาส่ายหน้ามองมีดเล็กจิ๋วกระทัดรัดในมือที่เพิ่งนำออกมาจากบั้นเอวด้านหลัง มันมีความยาวประมาณเจ็ดนิ้วรวมฝักเเละด้ามที่สลักจากงาช้างสีขาวขุ่น ถึงจะไม่ค่อยได้ใช้งานเเต่มันเป็อีกหนึ่งอาวุธคู่กายที่เหมือนกับขาดหายไปไม่ได้ เขาเลยยอมพกพาติดกับตัวตลอดเพื่อความอุ่นใจ
" ฮึบ! ฮึบ! อ่าห์! ออกเเล้ว... " ด้วยความที่ไม่เคยได้ใช้เลยเป็เวลานาน เทียบต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะดึงมันออกจากฝักได้ มันทั้งทู่ ทั้งสั้น ทั้งขึ้นสนิมไร้ประกายแหลมคม ไม่มีเเม้เเต่เเสงสะท้อนจากเปลวไฟดวงน้อย สร้างความน่าอับอายขายหน้ายิ่งนัก จนเ้าชาติที่เผลอมองมาอย่างอดไม่ได้ ถึงกับลืมตัวยกมีดเงาวับทั้งสองเล่มขึ้นป้องปากอมยิ้มด้วยความดูถูก
เเต่ได้หาใส่ใจไม่ สำหรับชาวเรานั้น ขึ้นต้นว่า ' ชีวิต ' มันไม่สามารถวัดคุณค่าของใครคนหนึ่งได้จากสิ่งรอบกายภายนอก ส่วนบทสวดส่งลงท้ายของ ' ชีวิต ' จะจบเห่เเน่นิ่งตรงจุดไหน ล้วนไร้ค่าไร้สำคัญครา ' ฆาต ' วนมาถึง
มีเพียงจิตใจเเข็งเเกร่งเต้นเเรงไม่ยอมสยบยามพานพบ ' อยุติธรรม ' กับเเววตาสุกใสกระจ่างสะท้อนภาพอนาคตจับจ้องเบื้องหน้าคอยขับเคลื่อน
หนทางหมองหม่นสิ้นหวังขวางได้แค่ความจอมปลอม ปลายทางยากกีดกั้น ก้าวเล็ก ก้าวช้า ก้าวร่วม ก้าวรวมใจ ก้าวไป... ให้ใกลกว่าเดิม
6K
![พลิกชะตานางพญาเจ้าเสน่ห์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1628137739_38771960.webp)