Series 1 ค้างคาวดูดเืแห่งดอยผาหม่น
ตอนที่ 2 – ถ้ำแม่ซื้อ
คืนเดียวกัน 04:17 น.
เมฆาขี่รถขึ้นเส้นทางลูกรังลึกเข้าไปในป่าดอยผาหม่น
ไฟหน้าติดเทปดำเหลือแสงบางๆ เพื่อไม่ให้ใครเห็นจากไกลๆ
เ้าฮูกบินนำหน้าตลอดทาง ส่งภาพถ้ำปากกว้างที่เต็มไปด้วยค้างคาวตาแดงเข้ามาในหัวเมฆา
กลิ่นเืแห้งลอยคลุ้งแรงขึ้นทุกเมตร
เมฆาจอดรถห่างจากปากถ้ำประมาณ 200 เมตร
ถอดเสื้อแจ็คเก็ตวางไว้บนเบาะ แล้วเดินเข้าไปเงียบๆ
เ้าพรายลอยตามหลัง กระซิบ
“ท่านครับ… ข้าเคยได้ยินตำนาน ‘แม่ซื้อ’ ั้แ่สมัยอยุธยาเลยนะ
ว่ากันว่าเป็สาวล้านนาที่ถูกคำสาปให้กลายเป็ผีดิบค้างคาว ต้องกินเืคนทุกวันพระ”
เมฆาพยักหน้าเบาๆ
“ตำนานจริงแค่ครึ่งเดียว”
เขาหยุดยืนหน้าปากถ้ำ
ค้างคาวนับพันตัวเกาะเพดานถ้ำแน่น แต่ไม่มีตัวไหนบินหนีเมื่อเห็นคน
ทุกตัวจ้องเมฆาด้วยตาแดงก่ำ
ตรงกลางถ้ำ มีแท่นหินเก่า มีโลงศพไม้สักแกะสลักลายล้านนาวางอยู่
โลงเปิดอ้า
ข้างโลง มีผู้หญิงผมยาวสีดำสนิทในชุดหม้อห้อมสีดำสนิทยืนอยู่
ใบหน้าขาวซีด ตาสีแดงเข้ม ริมฝีปากทาแดงจนดูเหมือนเืสด
เธอหันมามองเมฆา ยิ้มบางๆ
“เ้ามีกลิ่นสายเืนาคราช… หอมมาก”
เมฆาไม่ขยับ
“ฉันชื่อเมฆา
มาขอให้ท่านหยุดดูดเืชาวบ้าน”
แม่ซื้อหัวเราะเบาๆ เสียงเหมือนกระดิ่งเงิน
“ข้าชื่อ แม่ซื้อ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า ‘แม่ซื้อผีดิบ’
ข้าไม่ได้อยากกินเืใครหรอก
แต่ข้าต้องกิน… เพื่อไม่ให้คำสาปมันฆ่าคนทั้งดอย”
เมฆาขมวดคิ้ว
“คำสาปอะไร”
แม่ซื้อเดินเข้ามาใกล้
ค้างคาวทุกตัวบินวนรอบถ้ำเป็วงกลม
“เมื่อสามร้อยปีก่อน ข้าถูกใส่ร้ายว่าเป็แม่มด
ชาวบ้านจับข้าแขวนคอที่ต้นไทร แล้วเผาโลงข้า
แต่ก่อนตาย ข้าถูกบังคับให้ดื่มเืค้างคาวที่ผสมยาพิษ
ทำให้ข้ากลายเป็ผีดิบที่ต้องกินเืทุกวันพระ
ถ้าข้าไม่กิน… คำสาปจะทำให้ค้างคาวทั้งดอยบินลงมากินเืคนทั้งหมู่บ้านแทน”
เมฆาเงียบไปครู่หนึ่ง
“แล้วทำไมต้องเลือกคนที่มีรอยเขี้ยวที่คอ”
แม่ซื้อหยุดยิ้ม
“เพราะคนที่ถูกข้าดูดเื… จะกลายเป็ผีดิบเหมือนข้า
และข้า้าคนสืบทอดคำสาป
เพื่อข้าจะได้ตายเสียที”
เมฆาถอนหายใจ
“นายบุญส่ง… จะกลายเป็ผีดิบในอีกไม่กี่ชั่วโมง”
แม่ซื้อพยักหน้า
“ใช่
และเขาจะเป็คนที่สี่
ถ้าข้ายังหาคนสืบทอดไม่ได้… ข้าจะต้องอยู่แบบนี้ตลอดไป”
เมฆายกมือซ้ายขึ้น
ห่วงนาคบาศก์วงแรกพุ่งออกไป ลอยวนรอบโลงศพไม้สัก
“ฉันจะช่วยท่านหาทางตาย
แต่ไม่ใช่ด้วยการสร้างผีดิบเพิ่ม”
แม่ซื้อตาแดงก่ำวาวขึ้น
“เ้าจะทำได้ยังไง
คำสาปนี้ถูกผูกด้วยเืนาคราชเก่าแก่
มีแต่คนที่มีสายเืนาคราชเท่านั้นที่แก้ได้”
เมฆาเดินเข้าไปใกล้โลง
เห็นข้างในโลงมีขวดแก้วเก่าใบหนึ่ง
ข้างในมีของเหลวสีดำสนิท และมีเศษเล็บกับผมปนอยู่
“นี่คืออะไร”
แม่ซื้อตอบเสียงสั่น
“เืของคนที่แขวนคอข้า
ผสมกับเืค้างคาว และเืของนาคราชที่เขาขโมยมาจากศาลเ้าพ่อป่าหม่น
ถ้าข้าดื่มเืนี้จนหมด… ข้าจะตายสนิท
แต่เืนาคราชในนี้… มันหายไปแล้ว”
เมฆาเงยหน้าขึ้นทันที
“หายไปได้ยังไง”
แม่ซื้อชี้ไปที่ขวด
“มีคนขโมยไปเมื่อสามเดือนก่อน
คนที่มีสายเืนาคราชเหมือนเ้า”
เมฆานิ่งไป
กำไลเงินที่ข้อมือสั่นเบาๆ
เ้าพรายกระซิบ
“ท่านครับ… ข้าเริ่มไม่ชอบทิศทางของเื่นี้แล้ว”
เมฆาหันกลับไปมองแม่ซื้อ
“คนที่ขโมยเืนาคราช… ชื่ออะไร”
แม่ซื้อตอบเสียงเบา
“เขาแนะนำตัวว่า… ‘หลานชายของเ้าของเืนาคราช’
แล้วเขาก็บอกว่า
‘ถ้าอยากได้คืน ต้องให้แม่ซื้อฆ่าคนให้ครบ 9 ศพก่อน’”
เมฆาปิดตาลงช้าๆ
กำไลเงินที่ข้อมือร้อนขึ้นจนรู้สึกได้
“เขาหลอกท่าน
และเขากำลังจะใช้เืนาคราชนั้นทำพิธีบางอย่าง”
แม่ซื้อถอยหลังหนึ่งก้าว
“พิธีอะไร”
เมฆาเปิดตา
ดวงตาเปลี่ยนเป็สีเขียวมรกตชั่วขณะ
“พิธีปลุกนาคราชที่ตายแล้วให้ฟื้นคืน
ด้วยเืของผีดิบ 9 ศพ”
ค้างคาวทุกตัวในถ้ำกรี๊ดพร้อมกัน
เสียงดังจนพื้นถ้ำสั่น...!
*โปรดติดตามบทต่อไป*