ที่ค้ายลูกเสือ เหล่าครูกำลังร้อนใจที่นักเรียนยังกลับมาค้ายไม่ครบ ครูที่ยืนอยู่ตามจุดที่นักเรียนต้องผ่านก็บอกว่าไม่เห็นนักเรียนผ่านตรงจุดที่ทำเอาไว้
"ครูอังคณาย้อนกลับไปตามจุดหรือยัง?"ครูใหญ่ ถามด้วยความร้อนใจ
"อิฉันย้อนกลับไปดูแล้วค่ะ แต่เหมือนป้ายนำทางจะหลุดหายไป นี้อาจเป็สาเหตุทำให้เด็กๆเดินไปผิดทางก็ได้ค่ะ"
"ครูสมชายนำครูผู้ชายเดินหารอบๆ เด็กๆคงจะเดินไปได้ไม่ไกล ส่วนครูผู้หญิงอยู่เป็เพื่อนนักเรียน"ครูใหญ่สั่งการ
"ครับ ครูใหญ่ "
แล้วครูต่างก็แยกย้ายกันตามค้นหา
"แปลกจังครูสมชาย ผมเห็นร่องรอยของพวกเด็กๆนะ แต่ทำไมกลับหาตัวไม่เจอ"
"หรือจะมีอะไรมาบังตาพวกเรา มันมีเื่เล่าว่าที่แห่งนี้เ้าที่แรงนะครับ"ครูประสบโชคที่เคยได้ยินเื่เล่าต่างๆของสถานที่แห่งนี้ก็เอ่ยขึ้น
"เหลวไหล มันก็แค่เื่เล่า"ครูสมชายหันได้กล่าวเตือนครูรุ่นน้อง ถึงแม้ในใจจะรู้สึกแบบที่อีกฝ่ายพูด แต่เขาก็ต้องไม่แสดงออก
"นักเรียนนั่งอยู่กับที่ อย่าเดินไปไหนเองตามลำพัง"ครูดวงกมลกล่าวกับนักเรียนทุกคน
อัญชลีที่นั่งอยู่ในกลุ่มนักเรียนก็แอบยิ้มอย่างสะใจ
'ขอให้นังแก้มมันหลงอยู่ในป่าจนออกมาไม่ได้'
"น่ากลัวเนอะ..เราจำได้ว่ากลุ่มของแก้มใสเดินตามหลังกลุ่มเรา แต่กลับไม่ตามพวกเรามา"พิยดาพูดขึ้น
"นี้พวกเธอเคยได้ยินเื่เล่าของที่นี้หรือเปล่า"จัทจิราเอ่ยขึ้นเบาๆ สร้างความสนใจให้เพื่อนๆที่สนใจเื่ลี้ลับ
"ที่เล่ากันว่าเ้าที่ที่นี้นั้นแรงมากนะเหรอ"ยุพินพูดขึ้น เพราะเื่เ้าที่ๆนี้แรงนั้นล่ำลือกันมานานแล้ว
"ใช้..และทุกปีจะต้องมีนักเรียนไม่หายตัวก็เกิดอุบัติเหตุ "จัทจิรากระซิบบอกเพื่อน
"ปีนี้หายถึง5คนเชียวนะ "พิยดาเอามือลูบแขนตัวเอง
"แรงใช่มั้ยละ"ยุพินทำท่าหวาดกลัวขยับไปเกาะแขนพิยดา
"บรื้อออ..น่ากลัว"จิตดีขยับเข้าหาพิยดาอีกคน
อัญชลีที่นั่งฟังอยู่ก็ไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับรู้สึกสะใจ
'ขออย่าให้พวกนั้นออกมาจากป่าได้'เธอเกลียดแก้มใส เกลียดที่แก้มใสดูสวยน่ารักกว่าตน ไหนจะครอบครัวที่รักอีก ส่วนตัวเธอนั้นมีพ่อขี้เหล้าแม่ชอบเล่นการพนัน บ่อยครั้งที่เธอต้องรับงานพิเศษรับแขกเพื่อให้ได้มีเงินมาใช้จ่าย โดยมีมดที่เป็ลูกเ้าของฟาร์มหมูเป็ลูกค้าประจำ และเธอกำลังพยายามขายแก้มใสให้มด แต่นังแก้มดันมีผัวสะก่อน เจ็บใจเสียจริง
แก้มใสมองรอบๆก่อนจะนึกถึงตากลม ทันใดนั้นเสียงเ้าตากลมก็ดังขึ้นในหัว
'พี่แก้มใส..เกิดอะไรขึ้นครับ'
'พวกชั้นหลงทางอ่ะ ตากลมช่วยพาออกไปทีสิ'
'พลังหนูมีไม่พอ แถมที่นั้นเ้าที่ยังดุมากด้วย หนูไม่กล้าไปคุยกับท่านครับ'
'งั้นพวกชั้นจะออกจากที่นี้ได้ไง?'
'ท่านปิดตาพวกพี่ไม่ให้เห็นทางออกด้วยสิ คงจะอยากได้พวกพี่ไปเป็บริวารแนเลย'
'ไม่เอานะ ชั้นอยากจะกลับบ้านไปหาพ่อกับแม่'
'เดี๋ยวหนูหาทางก่อนนะครับ'แล้วเสียงในหัวก็เงียบไป
"มีใครหิวมั้ย?"ลูกหยีถามขึ้นพร้อมลูบท้องไปมา
"ลูกหยีอย่าพูดสิ เราแสบท้องไปหมดแล้ว"ละอองดาวโอดครวญ
น้ำกับลูกตาลก็มีสภาพไม่ต่างกัน ตอนนี้5สาวทั้งเหนื่อยทั้งหิวจนหมดสภาพ "ไม่มีใครมีไฟแช็กด้วยสิ จะได้ก่อไฟ เผื่อพวกครูจะเห็นควันไฟของพวกเรา"แก้มใสบ่นขึ้นอย่างหมดหวัง
"นังหนู..มาทำอะไรตรงนี้?"อยู่ๆก็มีเสียงหญิงชราถามขึ้น
แก้มใสหันไปตามเสียงก็เห็นเป็หญิงชราใส่ชุดชาวบ้านเดินมาถามจึงรีบพูดขอความช่วยเหลือ
"พวกหนูหลงทางจ้ะยายจ๋า ยายช่วยพาพวกหนูออกไปจากป่าได้มั้ยจ้ะ"สาวๆทั้ง5ต่างวิ่งเข้าไปหาหญิงชราเหมือนเห็นแสงแห่งความหวัง
"แล้วหลงกันมายังไงกัน.."
"พวกหนูก็ไม่รู้จ้ะยาย คงจะเดินไม่ทันเห็นที่ครูเขียนบอกนะจ้ะ"ลูกหยีพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
"ดูท่าคงหิวกันละสิ ยายพอจะมีน้ำใสกระบอกไม้ไผ่อยู่ ถ้าพวกหนูไม่รังเกียจ"
"ไม่รังเกียจจ้ะยายจ๋า"ลูกตาลรีบพูด ยายชราจึงส่งกระบอกไม้ไผ่ให้ทั้ง5กินพร้อมยิ้มบางๆให้
"ยายอยู่แถวนี้หรือจ้ะ"ละอองดาวถามเมื่อกินน้ำอิ่มแล้ว
"ยายไม่ใช่คนแถวนี้หลอก แค่ผ่านมานะ"
"แล้วยายรู้ทางออกมั้ยจ้ะ"ลูกน้ำถามขึ้นอย่างมีความหวัง
"รู้สิ อ่ะกินผลไม้กันก่อน หิวมากละสิท่า "ถามปนสงสารก่อนจะหยิบผลไม้ส่งให้ทั้ง5สาว ทุกคนพร้อมใจกันยกมือไหว้ขอบคุณก่อนจะรับผลไม้มากินกัน
ระหว่างนั้นก็ได้ยินเหมือนเสียงสัตว์ป่าร้องคำราม ทั้ง5สาวพร้อมใจกันะโไปเกาะหญิงชราอย่างมิได้นัดหมาย
"นั้นมันเสียงอะไรจ้ะยาย"แก้มใสถามขึ้นด้วยความหวาดกลัว
"เสือสมิง ไม่ต้องกลัวนะ อยู่ใกล้ๆยายไว้"เมื่อหญิงชราพูดจบเหล่าเพื่อนทั้ง5ต่างเข้ามาเกาะหญิงชราชนิดที่ถ้าสิงร่างได้นี้สิงไปแล้ว
หญิงชราค่อยๆพาสาวๆที่หลงทางเดินไปตามทาง ทั้ง5เกาะหญิงชราไม่ปล่อย
"กริ้ดดดด"ลูกตาลหันมองรอบๆก่อนจะร้องออกมาด้วยความกลัว เพราะเธอเห็นคนหน้าตาน่ากลัวยืนมองมาทางพวกเธอ
"ไม่ต้องกลัว พวกมันทำอะไรพวกหนูไม่ได้หลอกนะถ้ามียายอยู่ด้วย"หญิงชราให้ความมั่นใจกับสาวๆ
"พวกหนู่โชคดีมากเลยที่ได้เจอยายผ่านมา ลำพังถ้ามีแค่พวกหนูคงตั้งสติกันไม่ถูกแนๆจ้ะ"ละอองดาวบอกกับหญิงชรา
"ถือว่าพวกเรามีบุญหนุนนัมกัน"หญิงชราตอบยิ้มๆ
ระหว่างทางก็มีเสียงร้องคำรามตามหลังมาตลอดทาง
จนทั้งหมดออกมาจากป่านั้นได้ก็รู้สึกโล่งอก
"เอาละ..ออกกันมาได้แล้ว พวกหนูเดินตรงไปก็จะถึงที่ๆพวกหนูมาแล้วละ "
"ขอบคุณยายมากเลยจ้ะที่ช่วยเหลือพวกหนู "แก้มใสกล่าวขอบคุณพร้อมยกมือไหว้ คนอื่นๆก็ทำตาม
"ไม่เป็ไรลูก ลูกหลานทั้งคนจะปล่อยให้มีอันตรายได้ไง แต่ว่าพวกหนูต้องเดินหน้าอย่างเดียว ห้ามหันหลังกลับมามองอีกไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม เข้าใจมั้ย"หญิงชรากำชับ
"เข้าใจจ้ะ"ทั้ง5สาวรับคำพร้อมกัน
"อ่ะ..ดื่มน้ำกันคนละอึกก่อนไป ได้ไม่ไข้ขึ้น"หญิงชรายื่นกระบอกน้ำให้ สาวๆก็ดื่มกันอย่างว่าง่าย
"ไปได้แล้ว ครูของพวกหนูกำลังเดินมา"
"แล้วยายละจ้ะ"ลูกหยีถามด้วยความเป็ห่วง มืดค่ำขนาดนี้ยายจะอยู่เพียงลำพังในป่าได้ไง แต่หญิงชราเหมือนรู้ความคิดของลูกหยี นางยิ้มบางๆก่อนตอบ
"ยายไม่เป็อะไรหลอกลูก ไปกันได้แล้ว แล้วอย่าลืมว่าห้ามหันหลังกลับมานะ"
ทั้งหมดจึงยกมือไหว้ขอบคุณแล้วเดินไปตามทางที่หญิงชราบอก ในใจแก้มใสอยากจะหันไปมอง แต่ก็เชื่อคำคนแก่ จึงพากันเกาะกลุ่มเดินต่อไป แม้ตลอดทางจะได้ยินเสียงตามหลังมาไกลๆ
'ท่านมายุงอะไรในถิ่นของข้า'เสียงดุร้ายดังขึ้นข้างหญิงชรา
'คนที่เ้า้านั้นเป็คนของข้า ข้าแค่มาช่วยคนของข้าเท่านั้น'หญิงชราพูดเสียงหวานก่อนที่จะเปลี่ยนเป็หญิงสาวสวยใส่ชุดสไบสวยงาม
'ถ้าช่วยก็ช่วยแค่คนของท่านสิ มาช่วยทำไมตั้ง5คน ข้า้าบริวาร'
'งดสร้างบาปได้แล้ว บุญกุศลที่สร้างมาในอดีตมันจะไม่เหลือเอา'เ้าแม่ไทรงามกล่าวตักเตือนเสือสมิงที่อดีตเคยเป็หมอยาปกป้องที่นี้ แต่ด้วยหลงไหลอวิชาด้านมืด ที่สุดก็ต้องตายลงแล้วเกิดเป็เสือสมิกค่อยดูแลป่าผืนนี้ แต่ก็ยังไม่ทิ้งกิเลสเดิม ค่อยหลอกหลอนคนแล้วนำไปเป็บริวาร
'มันไม่ใช้ธุระของท่าน อย่ามายุ่งเื่ของข้า'เ้าเสือสมิงพูดด้วยความโมโห
เ้าแม่ไทรงามก็ไม่คิดจะสนใจอีกต่อไป เมื่อช่วยแก้มใสตามที่เ้าตากลมขอร้องแล้ว นางก็จะกลับไปที่ต้นไทรประจำหมู่บ้านดอนยายตาล
ด้านกลุ่มของแก้มใสก็เดินมาถึงค้ายลูกเสือที่ตอนนี้เปิดไฟสว่างไปทั่ว แล้วก็มีนักเรียนสังเกดเห็นทั้ง5คน
"นั้น..มีนักเรียนเดินมาครับครู"นักเรียนชายคนหนึ่งะโขึ้น ทำให้ครูผู้หญิงต่างหันมามอง เมื่อเห็นนักเรียนทั้ง5ที่เดินมาในสภาพมอมแมม
มานิตเมื่อเห็นเพื่อนๆก็ลุกขึ้นแล้ววิ่งมาดูเพื่อนๆว่าปลอดภัยกันมั้ย
"พวกเธอเป็ไงบ้าน?"มานิตถามเพื่อน
"พวกเราหลงป่าอ่ะ น่ากลัวมาก"ลูกหยีจับมือเพื่อนอย่าง้าที่พึ่งแล้วจึงพูดออกมา
"กลับไปค่อยเล่า"ลูกน้ำบอกเพื่อนก่อนจะหันไปที่ครูอังคณา
"ครูดวงกมลมาช่วยทีค่ะ"ครูอังคณาเอ่ยพร้อมรีบไปหากลุ่มนักเรียนที่เพิ่งกลับมา
"เด็กๆหลงไปไหนกันมา "พอถึงตัวนักเรียนก็ตรวจดูว่ามีใครได้รับาเ็มั้ย
"เข้ามานั่งกันก่อนเด็กๆ หิวกันมั้ย?"ครูอังคณาถามขึ้น
"หิวค่ะ"ลูกน้ำตอบ ถึงจะไม่มากเท่าเมื่อเย็น เพราะได้กินผลไม้รองท้องของยายที่ช่วยพวกตนไว้
ครูผู้ชายที่ออกตามหาก็กลับมาถึงค้าย เมื่อเห็นว่านักเรียนกลับมาก็เข้ามาถามเื่ราวที่เกิดขึ้น
"พวกหนูก็เดินตามป้ายปกติค่ะ แต่อยู่ๆป้ายก็หายไป พวกหนูเดินหาเท่าไรก็ไม่เจอค่ะ"ลูกน้ำพูดขึ้น ซึ่งก็ตรงกับที่ครูเดินไปตรวจว่าป้ายได้หายไป
"แล้วพวกเธอออกมาได้ยังไง"ครูใหญ่ ธนกฤตถามนักเรียน เพราะตลอดหลายช.ม พวกตนเดินหาจนทั่วก็ไม่เจอทั้งๆที่มีรองรอยการเดิน
"พอดีพวกเราเจอยายคนหนึ่งค่ะ ท่านให้น้ำและผลไม้พวกหนูได้กินรองท้อง ก่อนจะพาพวกเราเดินออกจากป่าค่ะ"ละอองดาวตอบ
"ยายเหรอ!..ดึกขนาดนี้จะมียายที่ไหนไปอยู่ในป่ากัน"ครูสมชายพูดขึ้น
"ใช่ค่ะ โชคดีที่พวกหนูเจอท่านค่ะ ไม่งั้นพวกหนูก็ไม่รู้จะออกมาจากป่าได้ยังไง"แก้มใสตอบกลับไป เหล่าครูที่ได้ฟังก็สงสัย เพราะระแวกนี้ไม่มีบ้านคน แล้วยายแก่ที่ไหนจะไปอยู่ในป่ากลางดึก แต่ดูนักเรียนก็มั่นใจในคำพูด
"แล้วทำไมยายถึงไม่มากับพวกเธอด้วย"ครูประสบโชคถามขึ้น
"ยายบอกว่าต้องไปอีกทางค่ะ เพราะบ้านท่านไม่ได้อยู่แถวนี้"ลูกตาลเป็คนพูด
"ครูดวงกมลต้มมาม่าให้เด็กๆกินด้วยนะ พวกเธอก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนก็ได้ จะได้สบายตัว"ครูใหญ่ ธนกฤตเมื่อรู้ว่านักเรียนปลอดภัยก็เบาใจ บ่ายนี้กิจกรรมที่จะทำต้องถูกยกเลิกหมดเพื่อตามหานักเรียนที่หายไป
ทั้ง5สาวก็ไปเตรียมชุดนอนและพากันเกาะกลุ่มกันไปอาบน้ำอาบน้ำ ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมา ทำให้ทั้ง5คนมีความสนิทกันมากขึ้น
พออาบน้ำกันเสร็จ ครูดวงกมลที่ไปต้มมาม่าเมนูง่ายๆให้นักเรียนทั้ง5ก็เสร็จพอดี
"เด็กๆมากินมาม่ากันก่อน "
"ขอบคุณค่ะคุณครู"ทั้ง5ยกมือไหว้ก่อนจะนั่งลงแล้วกินมาม่าชามใหญ่ โดยมีครูดวงกมลอยู่เป็เพื่อน
"พรุ่งนี้เราจะกลับกันแต่เช้า พวกเธอเก็บของให้เรียบร้อยนะ"ด้วยเกิดเหตุไม่คาดคิด ครูใหญ่ จึงมีคำสั่งให้กลับพรุ่งนี้เช้าแทนที่จะเป็บ่าย
124
