เขตป่าหมอก
ด้วยความเร็วของาาหมาป่าทมิฬและการนำทางของเนตรเทวทัศน์ทำให้ทั้งสามใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงในการเดินทางผ่านหมอกมายา มายังอาณาเขตของหมาป่าวายุสัตว์อสูรระดับาาที่อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของป่าหมอก
“นี่เราออกมาจากหมอกมายาแล้วเหรอ?” ลีน่าถามเมื่อััได้ว่าบรรยากาศของหมอกบริเวณนี้ให้ความรู้สึกเป็ธรรมชาติ
“ใช่ ตอนนี้เราอยู่แถวเขตที่อยู่ของพวกหมาป่าวายุที่เป็เป้าหมายของเราแล้ว”แม็กซ์ตอบ พลางใช้ทักษะดวงตาตรวจสอบพื้นที่ เพื่อหลีกเลี่ยงฝูงของหมาป่าวายุ “อีกไม่ไกลแล้วลีน่าเตรียมตัวให้พร้อม คราวนี้เราคงเลี่ยงการปะทะไม่ได้แล้ว” แม็กซ์พูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจัง“อาจจะถูกฝูงหมาป่าวายุนับร้อยตัวปิดล้อมได้ เพราะพวกมันอาศัยอยู่กันเป็ฝูงเลย”
เมื่อลีน่าได้ยินก็กระชับมีดสั้นที่เหน็บไว้ที่เอวแน่นเพราะความกดดันกับการที่ต้องสู้กับสัตว์อสูรระดับาา และมีลูกสมุนเป็ฝูง ทำให้ลีน่านึกถึงตอนสู้กับเสือดำเขี้ยวโลหิตทั้งที่มันเป็แค่สัตว์อสูรระดับกึ่งาาเพียงแค่ตัวเดียวยังทำให้ตนเองอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากได้
“ในระหว่างที่เ้าหมาโง่เข้าไปสู้ าาของมันต้องเรียกลูกสมุนมารวมตัวกันแน่”แม็กซ์ได้อธิบายสถานการณ์ “ลำพังแค่ตัวาาเองไม่เท่าไหร่หรอก แต่มากันเป็ฝูงก็คงจะลำบากไม่น้อย”
แม็กซ์รู้สึกแปลกใจ ที่คราวนี้ลีน่านั่งนิ่งและเงียบผิดปกติเลยต้องหันไปมอง กระทั่งเห็นสีหน้าของลีน่าดูวิตกอย่างมาก “กลัวเหรอ?จะกลัวก็คงไม่แปลก เปลี่ยนใจยังทันนะ” เขาเสนอทางเลือกให้กับเด็กสาว “ถ้าผ่านตรงนี้ไปการสื่อสารของระบบน่าจะกลับมามีสัญญาณบ้างแล้วล่ะ ถ้ารอคนจากฐานไม่นานคงส่งหน่วยค้นหามารับ”
ลีน่าส่ายหัว แล้วสลัดอาการวิตกพร้อมมีแววตากลับมามุ่งมั่นอีกครั้ง “ถ้าข้าถอยตอนนี้การที่ข้ามาฝึกประสบการณ์ต่อสู้ มันก็เสียเปล่านะสิ”
“อีกอย่าง... ข้ารู้สึกปลอดภัยเวลาอยู่ข้างเ้า”ลีน่าพูดด้วยแววตาจริงจัง แต่ใบหน้ากลับมี... ริ้วสีแดงระเรื่อพาดผ่านแก้มขาวตามสัญชาตญาณ เด็กสาววัยสิบสองปีรีบเบือนสายตาหนีลำคอและใบหูร้อนผ่าวจนแดงก่ำอย่างห้ามไม่ได้ เพราะในชีวิต เธอไม่เคยต้องเอ่ยปากพูดอะไรที่น่าอายแบบนี้กับใครมาก่อน ‘นี่ข้าเพิ่งพูดอะไรออกไปเนี่ย’ นางพึมพำภายในใจ
แม็กซ์มองอาการหน้าแดงของเด็กสาวเขารู้ดีว่าสถานการณ์คอขาดบาดตายตรงหน้าไม่ใช่เวลาที่จะมาล้อเล่น เด็กหนุ่มไม่คิดที่จะพูดให้ลีน่าต้องเสียอาการจนอาจทำให้เสียสมาธิได้เขาเลือกจะรักษาความเชื่อมั่นในแววตาของเธอไว้ “งั้นก็เกาะแน่น ๆ ล่ะ เราจะพุ่งตรงไปยังรังของาาโดยตรงเลย”
น้ำเสียงของแม็กซ์หนักแน่นขึ้น“ถ้าเราพลาดแม้แต่ก้าวเดียว... หมาป่าวายุทั้งฝูงรุมทึ้งเราแน่”
คำเตือนถึงสถานการณ์วิกฤตดึงสติลีน่ากลับมาทันทีความร้อนบนแก้มจางลง แทนที่ด้วยความเย็นเยือกของสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดแววตาของเธอกลับมามุ่งมั่นเฉียบคมอีกครั้ง
“ลุย! เ้าหมาโง่จะมัวมาปะทะกับลูกสมุนมันไม่ได้ต้องตรงไปถึงรังาาให้เร็วที่สุด ศึกนี้จะต้องไม่ยืดเยื้อเ้าต้องจัดการผู้นำมันให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ ข้ายังรับมือพวกกึ่งาา และลูกสมุนหลายตัวพร้อมกันนานๆ ไม่ไหวแน่” เขากำชับเ้าหมาโง่
“โฮ่ก!” เ้าหมาโง่ก็ส่งเสียงขานรับในทันที
แม็กซ์สั่งให้มันพุ่งตรงไปยังรังของาาหมาป่าวายุโดยไม่ต้องสนใจลูกสมุนของาาหมาป่าวายุ“ส่วนลีน่า ให้เ้าจัดการพวกระดับต่ำกว่าขุนพลขั้นสูงพอพลังของเ้ายังไม่เพียงพอกับการรับมือพวกระดับสูงกว่านั้นได้ ระดับกึ่งาา และขุนพลขั้นสูงให้ข้าจัดการเอง”
“ได้! ข้าเข้าใจแล้ว”
แม็กซ์จัดแจงแผนการและมอบหมายหน้าที่แต่ละคนที่ต้องทำเสร็จเรียบร้อย“ศึกนี้ขึ้นอยู่กับความเร็ว ถ้าจัดการาาหมาป่าวายุได้ ฝูงของมันจะสลายตัวทันที”
“แต่ถ้าช้าและยืดเยื้อ...พวกเราจะถูกฝูงหมาป่ากลืนหายไปเพราะหมดแรงแน่” สิ้นเสียงของแม็กซ์าาหมาป่าทมิฬแผงคอเงินก็พุ่งทะยานออกไปสุดแรงราวกับเงาสีดำที่ฉีกกระชากผืนป่าเบื้องหน้าในพริบตา หมาป่าทมิฬใช้ทักษะเงามายาเคลื่อนผ่านเงาเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกับลูกสมุนของาาหมาป่าวายุเพื่อไปให้ถึงตัวผู้นำฝูงให้ไวที่สุด
ลมเย็นไร้ที่มาสายหนึ่งพัดผ่านผืนป่ากลิ่นอายอันเฉียบคมของสัตว์ผู้ล่าแฝงมากับสายลมนั้น ทำให้ขนทั่วร่างของาาหมาป่าทมิฬแผงคอเงินตั้งชันขึ้นโดยสัญชาตญาณ
โฮ่ก...หมาป่าทมิฬชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย ดวงตาสีทองจับจ้องไปยังเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง
แม็กซ์เองก็ััได้เช่นกัน“ลมเมื่อกี้...” เขาหรี่ตาลงก่อนจะใช้เนตรเทวทัศน์กวาดมองไปรอบด้าน “...ไม่ใช่ลมจากธรรมชาติ”
สายลมพัดมาอีกครั้งคราวนี้พัดผ่านใบหน้าอย่างแ่เบา แต่กลับแฝงแรงกดดันมหาศาลเอาไว้ ราวกับกำลังบอกว่า...'ผู้บุกรุก...ข้ารู้ว่าพวกเ้ามาแล้ว'
แม็กซ์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“สมกับเป็าาจริง ยังไม่เห็นตัวก็ส่งแรงกดดันมาเตือนถึงความเป็เ้าของอาณาเขตก่อนแล้ว”
...
ลึกเข้าไปภายในหุบเขาใต้ต้นไม้ั์ที่มีรากขนาดมหึมาแผ่ปกคลุม ร่างขนาดใหญ่ของหมาป่าวายุยังคงหมอบนิ่งหลับตาราวกับกำลังพักผ่อน ทว่า... ในวินาทีที่สายลมนำพากลิ่นของผู้บุกรุกมาถึง ดวงตาสีเขียวมรกตก็เปิดขึ้นอย่างช้า ๆ ประกายตาคมกริบราวกับใบมีด มันไม่ได้ลุกขึ้นในทันทีเพียงยกศีรษะขึ้นเล็กน้อยสูดลมหายใจยาว ก่อนจะรับรู้กลิ่นของแขกที่ไม่ได้รับเชิญทั้งหมด มนุษย์... สองคน และ...าาหมาป่าทมิฬอีกหนึ่งตน ดวงตาของมันหรี่ลงทันที
อาวู้ววว!
เสียงหอนยาวดังก้องไปทั่วทั้งผืนป่าเพียงชั่วพริบตา เสียงตอบรับก็ดังขึ้นจากทุกสารทิศ อาวู้วว!... อาวู้วว!... อาวู้วว!...หมาป่าวายุนับสิบ... นับร้อย ต่างหันศีรษะไปในทิศเดียวกันก่อนจะพุ่งทะยานเข้าหาศูนย์กลางของฝูงด้วยความเร็ว
ส่วนาาหมาป่าวายุยืนขึ้นเต็มความสูงสายลมสีเขียวจาง ๆ เริ่มหมุนวนรอบร่างของมัน ดวงตาคู่นั้นจับจ้องไปยังเงาสีดำที่กำลังพุ่งตรงเข้ามา
โฮ่ก!... าาหมาป่าทมิฬแผงคอเงินคำรามตอบกลับโดยไม่แสดงความหวาดหวั่นแม้แต่น้อยาาทั้งสองสบตากันจากระยะไกล แรงกดดันจากสัตว์ผู้ล่าระดับสูงปะทะกันกลางอากาศจนใบไม้รอบด้านสั่นไหว แม็กซ์และลีน่าะโลงจากหลังหมาป่าทันที
“เริ่มแล้ว!”
ตูม! พื้นดินแตกร้าวจากแรงถีบของาาหมาป่าทมิฬก่อนร่างสีดำจะพุ่งเข้าใส่คู่ต่อสู้โดยไม่ลังเล
ในขณะเดียวกัน...หมาป่าวายุกว่าห้าสิบตัวก็ทะยานเข้ามาจากทุกทิศทาง “พวกนั้นปล่อยให้ข้าจัดการเอง!” แม็กซ์ะโเตรียมพร้อมรับศึก“ลีน่า! อย่าให้พวกมันเข้าไปยุ่งกับการต่อสู้ของเ้าหมาโง่!”
“เข้าใจแล้ว!” เด็กสาวสูดลมหายใจลึก ม่านตาสีม่วงเรืองแสงขึ้นทันที <ทักษะเสน่ห์จิ้งจอกมายา> คลื่นพลังจิตแผ่กระจายออกไปเป็ระลอกคลื่นมุ่งเข้าปกคลุมฝูงหมาป่าวายุทั่วไป ที่กำลังพุ่งเข้ามา ดวงตาของหมาป่าหลายตัวสั่นไหวก่อนม่านสีชมพูจาง ๆ จะปกคลุมรูม่านตา
<ทักษะเนตรมายา> ลีน่ากวาดสายตามองเป้าหมายอย่างรวดเร็ว หมาป่าวายุระดับขุนพลขั้นกลางสามตัวที่ถูกเสน่ห์จิ้งจอกมายาครอบงำพลันหันกลับไปแยกเขี้ยวใส่พวกเดียวกันเอง
โฮก!
ตูม!เสียงปะทะดังขึ้นทันที หมาป่าที่วิ่งเข้ามายังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกเพื่อนร่วมฝูงกระโจนกัดจนเสียจังหวะฝูงหมาป่าที่เคลื่อนตัวอย่างเป็ระเบียบเริ่มปั่นป่วนในพริบตา
“ไป!” ลีน่าชี้นิ้วออกไป หมาป่าที่ถูกควบคุมทั้งสามตัวพุ่งเข้าใส่แนวหน้าของฝูงอย่างไม่ลังเลแค่เพียงไม่กี่อึดใจ พื้นที่ตรงหน้าก็กลายเป็ความโกลาหล
...
อีกด้านหนึ่ง
ตูม! กำปั้นของแม็กซ์ซัดเข้าใส่หมาป่าระดับขุนพลขั้นสูงตัวแรกเต็มแรงแรงกระแทกมหาศาลส่งร่างของมันกระเด็นชนต้นไม้จนลำต้นหักครืน แต่ยังไม่ทันที่มันจะล้มลงเงาสีเทาอีกสองสายก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง ฟุ่บ! กรงเล็บเฉือนผ่านอากาศห่างจากลำคอของแม็กซ์เพียงเล็กน้อย“เร็วดีนี่” แม็กซ์บิดตัวหลบก่อนเหวี่ยงศอกสวนกลับใส่กะโหลกหมาป่าอีกตัว
ปัง!กระดูกแตกดังลั่น หมาป่าตัวที่สามก็อาศัยจังหวะนั้นพุ่งเข้ามาหวังจะกัดไปที่ข้อเท้าของเขาแต่แม็กซ์เบี่ยงตัวหลบได้ทัน
ฉึก! เขี้ยวแหลมฝังลงพื้นแตกกระจายทันที แม็กซ์ยกเข่ากระแทกเข้าที่ใบหน้าของมันเต็มแรง
โครม!ร่างหมาป่าลอยละลิ่วออกไป แต่จำนวนศัตรูไม่ได้ลดลงเลยตรงกันข้าม... เสียงฝีเท้านับสิบกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
“มาไม่หยุดเลย...” แม็กซ์สูดลมหายใจลึก พลางกำหมัดแน่น
...
กลางลานหิน
หมาป่าระดับาาขั้นสูงสุดทั้งสองต่างหยุดอยู่ห่างกันราวยี่สิบเมตรสายลมกับเงามืดหมุนวนอยู่รอบร่างของทั้งคู่ ไม่มีฝ่ายใดขยับก่อน ทั้งสองต่างเฝ้ามองการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายอย่างเงียบงันาาหมาป่าวายุค่อย ๆ ลดลำตัวลง กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งแน่น สายลมสีเขียวเริ่มไหลเวียนรอบขาทั้งสี่มันรู้ดีว่า... าาหมาป่าทมิฬเป็สายพละกำลัง หากเปิดระยะประชิด ย่อมเสียเปรียบ ดังนั้น...สิ่งที่ต้องทำคือใช้ความเร็วเล่นงานจนอีกฝ่ายจนไม่มีโอกาสได้สวนกลับ
ฟุ่บ!! พื้นดินะเิออก าาหมาป่าวายุหายไปจากจุดเดิมเสมือนถูกสายลมพัดหายไป
“เร็วมาก!”แม้แต่แม็กซ์ที่กำลังต่อสู้อยู่ยังเหลือบเห็นเพียงเงาสีเขียววาบผ่านสายตา
หมาป่าทมิฬหันศีรษะตามทันทีแต่... ฉัวะ! กรงเล็บของหมาป่าวายุเฉือนผ่านสีข้างของมันเกิดประกายไฟและสะเก็ดเืกระเซ็น
โฮก! หมาป่าทมิฬคำรามลั่นก่อนหมุนตัวสะบัดกรงเล็บสวนกลับ
ตูม!พื้นดินแตกเป็ร่องยาว แต่กลับคว้าได้เพียงอากาศาาหมาป่าวายุไปปรากฏตัวอีกด้านหนึ่งแล้ว สายลมยังคงหมุนวนอยู่รอบร่างของมันดวงตาสีเขียวเปล่งประกายเย้ยหยันเหมือนกำลังจะบอกว่า ‘เ้าตามความเร็วของข้าไม่ทัน’
าาหมาป่าทมิฬคำรามต่ำมันไม่ได้รีบร้อนเข้าโจมตีเพียงจ้องอีกฝ่ายนิ่ง รอจังหวะ... ให้คู่ต่อสู้เผยช่องโหว่
...
ในขณะเดียวกัน
ภายในศูนย์บัญชาการและเครือข่ายสื่อสารของฐานC-888 บรรยากาศทั้งห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด เสียงเครื่องประมวลผลดังต่อเนื่องไม่ขาดสายผู้พันยอดยืนกอดอกเดินวนไปมาอยู่หน้าจอแผนที่ขนาดใหญ่ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“แย่แล้ว ๆ... แย่แน่ ๆ...” เขาพึมพำกับตัวเอง พลางกัดเล็บอย่างไม่รู้ตัว “ตอนนี้ท่านพลเอกสตีฟไม่อยู่ ออกไปทำภารกิจที่ฐานระดับ A... ถ้าท่านกลับมาแล้วรู้ว่าคุณหนูลีน่าหายตัวไป...” ผู้พันยอดถึงกับหลับตาแน่น
“...หัวข้าคงหลุดจากบ่าแน่”
ทันใดนั้น... เ้าหน้าที่ประจำศูนย์คนหนึ่งลุกขึ้นจากหน้าจออย่างรวดเร็ว“ท่านผู้พันครับ!”
ผู้พันยอดรีบหันไปทันที “มีอะไร!”
“เราจับสัญญาณระบบสื่อสารได้ครับ!”
ผู้พันยอดเบิกตากว้าง “อะไรนะ!”
เ้าหน้าที่รีบขยายแผนที่ขึ้นบนจอหลัก จุดสีเขียวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบริเวณป่าหมอกทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ “เป็สัญญาณประจำตัวของคุณหนูลีน่าครับ!”
ผู้พันยอดรีบเดินเข้ามาใกล้ แต่เมื่อเห็นตำแหน่งบนแผนที่สีหน้าของเขาก็แข็งค้างทันที “...เป็ไปไม่ได้!”
เ้าหน้าที่อีกคนรีบรายงานต่อ “ตำแหน่งนี้อยู่เลยเขตหมอกมายาไปแล้วครับ หากเดินทางตัดผ่านหมอกมายาระยะทางประมาณยี่สิบกิโลเมตร แต่หากอ้อมตามเส้นทางปกติ...” เขากลืนน้ำลายก่อนรายงานต่อ“...ประมาณเจ็ดสิบกิโลเมตรครับ”
ผู้พันยอดขมวดคิ้วแน่น “ไม่มีทาง... คุณหนูไม่มีทางไปไกลขนาดนั้นด้วยตัวคนเดียวได้” เขารีบตบโต๊ะสั่งทันที“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น รีบขอเชื่อมต่อสายสนทนาก่อน!”
“ครับท่าน!” เ้าหน้าที่กดคำสั่งอย่างรวดเร็ว คลื่นสัญญาณเริ่มวิ่งผ่านเครือข่ายของฐานไม่นานนัก... “ท่านผู้พัน เชื่อมต่อได้แล้วครับ!”
ผู้พันยอดรีบโน้มตัวเข้าหาไมโครโฟน “ลีน่า! ได้ยินหรือเปล่า ตอนนี้ปลอดภัยมั้ย!”
ปลายสายเต็มไปด้วยเสียงรบกวน ซ่าาาาาา... ก่อนจะมีเสียงเด็กสาวดังแทรกขึ้นมาเป็ระยะ“...ค่ะ... ลีน่า...” ซ่าาาาาา... “...ตอนนี้...”
ตูม!! เสียงะเิดังแทรกเข้ามาตามมาด้วยเสียงคำรามของสัตว์อสูรจำนวนมาก
โฮกกกก!!
อาวู้ววว!!
เสียงหอบหายใจของเด็กสาวดังขึ้น
“...กำลัง...” ซ่าาาาาา...
“...ฝูง...”
ซ่าาา “...จ่าฝูง...”
“...ระดับ...”
“...าา...”
ตูม!! เสียงบางอย่างกระแทกอย่างรุนแรง จากนั้นสัญญาณก็ขาดหายไปทันที
ซ่าาาา... ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งห้อง เ้าหน้าที่ทุกคนหันมามองหน้ากัน
ผู้พันยอดค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น “...เมื่อกี้ นางพูดว่า...”
เ้าหน้าที่ประจำเครื่องสื่อสารกลืนน้ำลาย “จับใจความได้เพียงว่า... คุณหนูลีน่ากำลังต่อสู้กับ... ฝูง... และจ่าฝูงระดับาา ครับ”
ฉับ! ผู้พันยอดรีบหันกลับไปมองแผนที่สายตาหยุดอยู่ตรงพื้นที่สีแดงขนาดใหญ่อาณาเขตของหมาป่าวายุ สีหน้าของเขาซีดลงทันที “...แย่แล้ว”
“รีบส่งคำสั่ง! ให้หน่วยค้นหาที่เคลื่อนที่เร็วที่สุดออกเดินทางเดี๋ยวนี้! เป้าหมายคือพิกัดล่าสุดของคุณหนูลีน่า!”
“ครับท่าน!” เสียงตอบรับดังขึ้นพร้อมกันทั้งห้อง เ้าหน้าที่หลายคนรีบส่งคำสั่งผ่านเครือข่ายของฐานทันทีไม่นานนัก เ้าหน้าที่ฝ่ายยุทธการก็รายงานขึ้นด้วยสีหน้าหนักใจ “ท่านผู้พัน... ถึงจะใช้หน่วยที่เร็วที่สุด ก็ยังต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามชั่วโมงกว่าจะถึงตำแหน่งในพื้นที่นั่นครับ”
ผู้พันยอดกำหมัดแน่นจนเส้นเืปูด สายตายังคงจับอยู่บนจุดสีเขียวบนแผนที่ เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ “หนูลีน่า ได้โปรด... ยื้อเอาไว้ให้ได้อย่างน้อย... จนกว่าหน่วยช่วยเหลือจะไปถึง”
การต่อสู้จะจบลงแบบไหนฐานจะตามไปช่วยคุณหนูลีน่าได้ทันหรือไม่?
***
คุยกันท้ายตอน
สวัสดีครับท่านนักอ่านที่รักทุกคนการต่อสู้กำลังเข้มข้นเรื่อย ๆ มาช่วยลุ้นและเอาใจช่วยทั้ง 3 ให้ผ่านวิกฤตนี้ไปด้วยกันนะครับตอนหน้าจะเริ่มเข้าสู่การติดเหรียญแล้วฝากสนับสนุนค่าขนมและเป็กำลังให้กับนักเขียนด้วยนะครับขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านผลงานมาตลอด 20 ตอนเลยครับ
ติดตามเพจเพื่ออัปเดตข่าวสารได้ที่ https://www.facebook.com/themaxevolution/
433
![[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698997179_3001713.webp)
