ภัทรกรก้าวออกจากห้องนอนของภรรยาเดินไปสมทบกับน้องเขย
อดีตเด็กซนขับรถกระบะตอนเดียวของบิดามาจอดตรงลานหน้าบ้าน โชคดีที่มันเป็พื้นหญ้า ตัดทางด้านหินกรวดไม่เช่นนั้นฝุ่นคงตลบอบอวลทั่วบ้านด้วยจังหวะหักเลี้ยวน่าหวาดเสียว
“คุณขับแทนตาเนสดีกว่านะคะ” กณิกนันท์กระซิบห่วงสวัสดิภาพของเ้านาย
“ขึ้นมาเลยครับ” หนุ่มนักศึกษาคณะเภสัชศาสตร์ อายุน้อยกว่าเ้าของกิจการร่วม 10 ปี โบกมือให้เขาขึ้นไปนั่งตำแหน่งผู้โดยสาร
“เจอกันตอนเย็นนะครับ”
“คุณตั้งใจจะไปนานขนาดนั้นเลยเหรอคะ แค่ไปดูพอหอมปากหอมคอแล้วกลับก็ได้ค่ะ โทรมานะคะเดี๋ยวบัวไปรับ”
“ไม่เป็ไรครับ ถ้าไม่ได้ปลาผมไม่กลับแน่” คนมุ่งมั่นตั้งใจทำไม่ทิ้งความพยายาม
ไม่ต้องจริงจังทุกเื่ก็ได้นะพ่อคุณ เฮ้อออ!
ภัทรกรย้ายเข้าไปในภายในรถกระบะโตโยต้าเข้าไร่สวน สีน้ำเงินของมันซีดจาง อายุการใช้งานไม่ต่ำกว่า 30 ปี เกิดก่อนเธอกับน้องชายเสียด้วยซ้ำไป
นอกจากอาชีพตำรวจยามว่างพ่อของเธอจะวุ่นอยู่กับงานสวนดอกมะลิกับภรรยา นอกจากเงินเดือนตำรวจก็เงินจากการเก็บดอกมะลิขายนี่แหละที่ส่งกณิกนันท์เรียนจนจบปริญญาตรี
ภัทรกรดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด ยกหางคิ้วเป็เชิงบอกให้พลขับเคลื่อนรถไปยังจุดหมาย
เขาดูดีเกินไปจนรถคันนี้ยิ่งดูแย่ลงกว่าเดิมอย่างถนัดตา
โถ่ถัง น่าสงสารรถ
“อยากกินเมนูปลาอะไรก็เตรียมเครื่องเทศไว้เลยนะเจ้” ตาเด็กทะเล้นขยิบตาบอกพี่สาวก่อนออกตัวบึ่งรถออกนอกเขตรั้วบ้าน
“ขับดีๆ นะตาเนส” กณิกนันท์ะโลั่นตามหลัง ห่วงสวัสดิภาพทั้งสามีทั้งน้องชายในคราวเดียวกัน
“คุณภรีมไปไหนซะละลูก”
“ตาเนสพาไปจับปลาน่ะจ้ะแม่” หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น
คนไม่ยึดถือขนบเดิมอย่างเคร่งครัดยิ้มพลางสั่นหน้าน้อยๆ เมื่อเห็นท่าทางกระวนกระวายของลูกสาว
“โกรธที่เขาไม่อยู่ร่วมหอด้วยน่ะสิเราน่ะ”
“เปล่าจ้ะแม่ เป็ห่วงต่างหาก ตาเนสขับรถสะวี้ดสะว้าดน่ากลัวจะตายไป”
“น้องขับเก่งแล้วน่า ได้ใบขับขี่มาแล้ว” มารดาปลอบใจพลางดุนแขนลูกสาวให้กลับเข้าบ้าน “ปล่อยหนุ่มๆ เขาไปสังสรรค์กันดีเถอะ สักพักก็กลับมาเอง”
เธอแค่ไม่มั่นใจว่าคุณสามีจะปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตชาวบ้านได้หรือไม่ ั้แ่เกิดมาเขาเคยเหยียบโคลนหรือเปล่าก็ไม่รู้ ต่อให้ภัทรกรไม่ใช่คนเ้าสำอางถึงขีดสุดแต่ก็นึกภาพที่เขาลงสระน้ำสีขุ่น ลากอวนจับปลาไม่ออกอยู่ดี!
แต่… ไปนานๆ ก็ดีเธอจะเตรียมมุกไว้รับมือกับคำพูดที่เขาทิ้งทวนไว้ก่อนจะถึงเวลาเข้าห้องหอคืนนี้
‘รอผมนะ ถ้าผมกลับมาแล้วเราจะเข้าหอกันแบบคู่แต่งงานจริงๆ ...ถ้าคุณยินยอม’