ความจริงที่โหดร้ายยากเกินที่จะเชื่อ ผมไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย มันไม่ใช่ความจริงใช่ไหม ภาพที่อยู่ตรงหน้า พ่อแม่ผม พวกท่านพยายามปกป้องเนล น้องสาวคนเดียวของผม เธอพึ่งจะสิบสามขวบเองนะ เธอต้องมาเจอเื่ราวเลวร้ายขนาดนี้แล้วเหรอ ผมร้องไห้อย่างบ้าคลั่งเหมือนคนเสียสติ พ่อกับแม่นำป้ายมาแขวนที่คอไว้ ว่า
“ช่วยลูกฉันด้วย ไคล์พ่อกับแม่รักลูกนะ ดูแลน้องด้วย”
ผมเข้าใจดี เข้าใจมาตลอด พ่อกับแม่รักพวกเรามาก พวกเขาพยายามปกป้องเนล ซ่อนเนลไว้ในห้อง ปิดตายบ้าน และออกไปหลอกล่อพวกผีดิบให้ไปทางอื่น จนท่านทั้งสองถูกกัด จึงมัดตัวเองไว้กับเสาบ้านเพื่อจะได้ส่งกลิ่น และไม่ให้พวกผีดิบเข้ามาใกล้เนล แขวนป้ายบอกเผื่อจะมีคนมาเจอ ใครสักคนที่พร้อมช่วยเหลือ ความหวังของท่านทั้งสองเป็จริง ทหารมาเจอเนล และได้อ่านข้อความ ตอนนี้พวกเขาได้พาเนลไปที่ปลอดภัยแล้ว ข้อความสุดท้ายที่ท่านเขียนติดผนังไว้
“รอไคล์ ฝากบอกเขาด้วย ว่าเนลปลอดภัย”
ทหารเขียนข้อความติดประตูไว้ให้ผม พร้อมเครื่องหมายทางการ
“เนลปลอดภัยแล้ว จากจ่าทอมสัน” ทหารนายหนึ่งเขียนข้อความทิ้งไว้เพื่อบอกผม
ทหารทำตามคำขอของพวกท่านแล้ว ผมกอดศพทั้งสองเป็ครั้งสุดท้ายโดยไม่รังเกียจแม้แต่น้อย ผมขุดหลุมฝังพวกท่าน คัทก็มาช่วยด้วย ผมยังเหลือน้อง ผมยังเหลือเนล! ผมนั่งเหม่อลอยนานเท่าไหร่ไม่รู้ เหมือนคนบ้า คัทเห็นท่าไม่ดีจึงมาปลอบผม ผมรู้สึกดีขึ้นพอสมควร ผมยังเหลือน้อง มีอา และคนที่พร้อมสู้ไปกับผม สู้ไปด้วยกัน ผมอาบน้ำ หาชุดที่เหมาะกับการเคลื่อนไหวมากที่สุด ชุดที่ดีกว่าชุดพนักงานออฟฟิศ ผมและคัทเรานอนพักผ่อนเอาแรง เราตกลงกันว่าพรุ่งนี้เช้าจะออกเดินทางไปที่บ้านของเธอ
06.50น.ผมและคัทสะดุ้งตื่นมาเพราะเสียงไก่ขัน โครม! โครม! เสียงซอมบี้ทุบรั้วบ้านผม มันคงได้ยินเสียงไก่ขันเป็แน่ มันมากันสามตัว
“นึกว่าใคร? พวกคนข้างบ้านปากหมานี่เอง!” ผมพูดอย่างไม่ค่อยชอบใจนัก
“นี่แหละเป้าซ้อมของนาย” คัทบอกพลางหัวเราะเบาๆ พร้อมหยิบปืนกระบอกสั้นรุ่นโคลท์M1911ให้ผม
“ฉันว่ามันเป็ปืนที่เหมาะกับนายดีนะ จำที่ฉันสอนได้ไหม ลองปืนสั้นไปก่อน ถ้าปืนยาวฉันกลัวว่ามันจะถีบหน้านายซะเปล่า ฮ่าฮ่า” คัทพูดพลางหัวเราะ
เธอทำเป็ตัวอย่างให้ผมดูอีกครั้ง รอบนี้เธอใส่กระบอกเก็บเสียงด้วย อาจจะเพราะกลัวพวกมันแห่มากันเยอะ
“มันจะดีเหรอ?” ผมถามคัทด้วยสายตาอ้อนวอนอีกครั้ง
“ฝึกมีดก่อนไม่ได้เหรอ” ผมถามด้วยเสียงอ่อนๆ
“ไม่ได้! ถ้านายฝึกปืนได้ อย่างอื่นนายก็ฝึกได้ ลองดูน่า นายทำได้แน่ไคล์”
ผมพยักหน้าแบบอึนๆ แต่ก็ยอมฝึก นัดแรกยิงโดนรั้ว นัดสอง นัดสาม สี่ ห้า...เข้าเนื้อซอมบี้แค่นัดเดียว
“ห่วยแตกมากนายไคล์ นายต้องตั้งใจ คิดว่าปืนเป็ลูกสาวของนาย” คัทบอกผม
“แต่ฉันยังไม่เคยมีลูกนะ” ผมสวน
“งั้นให้ลองคิดว่าเป็น้องสาวนายละกัน” เธอตอบ
ผมสะดุดไปครู่หนึ่ง แต่แปลกครั้งนี้ผมไม่หดหู่ ไม่สิ้นหวังอีกแล้ว แต่ตรงกันข้าม ผมกลับฮึดสู้มากขึ้น ปัง! ปัง! ปัง!
“ว้าวเข้าหัวทุกนัด ต้องแบบนี้สิ ฝึกให้คล่องแล้วมาต่อด้วยปืนยาวกับอาวุธอื่นอื่น กัน เข้าใจตามนี้นะ พ่อหนุ่มไคล์” คัทบอกผม
“ครับ” ผมตอบรับแบบอึนอึน
ผมใช้เวลาฝึกนิดหน่อย ตอนนี้ผมเริ่มคล่องแล้ว แต่ยังไม่เก่งเท่าคัท ก็แหง่ล่ะ ยัยนั้นจับปืนสองมือแบบสบายๆ เลยนี่น่า เราเตรียมตัวกันเสร็จแล้ว ตอนนี้ผมคล่องแล้วอยากลองวิชามากมาก แต่ก็จำคำที่คัทบอกไว้ว่าให้ใช้ยามฉุกเฉินเท่านั้น ผมเคารพศพพ่อแม่เป็ครั้งสุดท้ายก่อนออกเดินทาง ผมคิดในใจว่าท่านคงมีเหตุผลของท่าน ถ้าท่านทั้งสองไม่ทำแบบนั้นแล้วรอทหารมาช่วย คงต้องตายกันหมดแน่ ท่านจึงเสียสละตัวเองเพื่อให้เนลได้มีชีวิตอยู่ ผมไม่เศร้าแล้ว ผมจะสู้ให้ถึงที่สุด ถึงจะสายแล้ว แต่ไม่มีแดดเลยสักนิด ท้องฟ้ามืดครึ้มตลอดทาง ไกลสุดลูกหูลูกตา ไม่มีท่าทีของความสว่างเลย เราสองคนนั่งเงียบตลอดทั้งทาง ก่อนคัทจะเปิดบทสนทนา
“นายรู้จักซามูไรฮาร์ทรึเปล่า?” เธอถาม
“รู้สิทำไมเหรอ?” ผมตอบ
“นั่นคือบ้านฉันเอง ปู่ของฉันเป็ซามูไรโชว์ที่เก่งมากมากเลยล่ะ ท่านสอนฉันหมดทุกอย่าง ั้แ่การตีดาบและการใช้ท่วงท่าต่างต่าง แต่ยังไงฉันก็ชอบปืนมากกว่า” เธอบอก
“เธอเป็หลานของยามิดะคนดังเลยเหรอเนี่ย ตอนเด็กพ่อฉันท่านก็เคยพาไปนะ แต่ฉันไม่ได้สนใจดูโชว์เลย ฉันไปกินซูชิอะนะ ฮ่าฮ่า” ผมหยอกเธอ
“ตาบ้านี่ จะว่าไปมันก็อร่อยจริงจริง นั่นแหละน้า ฮ่าฮ่า” คัทพูดพลางหัวเราะ
ซามูไรฮาร์ทคือร้านอาหารที่อยู่ในย่านนี้ ปู่ของคัทคือซามูไรที่เก่งมากมากเลยก็ว่าได้ ท่านจะออกมาโชว์ท่วงท่าต่างต่าง ให้คนที่ไปรับประทานอาหารได้ชมกันถือว่าเป็โชว์ที่มีเกียรติมาก เรามาถึงบ้านของคัทแล้ว ที่นี่เงียบสงบเหมือนวันที่ร้านปิด เหมือนโลกธรรมดาในทุกทุกวันของเรา คัทขึ้นไปบนชั้นสอง ผมรออยู่ชั้นล่างเพื่อรักษาความปลอดภัยให้ คัทบอกว่าจะขึ้นไปอาบน้ำแล้วเตรียมของสักครู่ แต่ผมเห็นว่านานผิดสังเกตไปแล้ว แถมเรียกก็ยังไม่ขานรับด้วย ผมกำลังจะขึ้นไปหา แต่เธอลงมาพอดี ผมมองเธอตาไม่กะพริบเลย เธอเปลี่ยนชุดเป็ชุดกิโมโนแบบพร้อมรบพร้อมกับดาบซามูไรสองเล่ม บ้าไปแล้วนี่มันในหนังชัดๆ
“นี่คือชุดที่ปู่อยากให้ฉันใส่ แต่ฉันไม่เคยใส่ให้ท่านดูเลยสักครั้ง ดาบนี่ของท่านให้ไว้กับฉัน ถึงเวลาต้องใช้แล้วสินะ” เธอพูดพร้อมชักดาบพุ่งพรวดไปฟันซอมบี้ที่อยู่ข้างหลังผม
“อย่ามัวแต่มอง ดูข้างหลังบ้าง” เธอบอก
ผมยืนตัวชา รู้สึกเสียวแปล๊บที่หูมาก นึกว่าจะหูขาดซะแล้ว ตอนนี้ซอมบี้แห่มากันเยอะพอสมควร ผมยกปืนขึ้นประทับไหล่พร้อมยิง
“ฉันจัดการเอง ปืนน่ะ เก็บไว้ใช้ตอนฉุกเฉินเถอะ” เธอพูดพร้อมพุ่งเข้าใส่ซอมบี้อย่างบ้าคลั่ง
เธอสาปแช่งพวกซอมบี้เป็ภาษาญี่ปุ่น ผมฟังไม่ออก แต่ดูจากน้ำเสียงคงเป็แบบนั้นแน่แน่ คัทฆ่าพวกมันหมดแล้ว เธอยืนอยู่ท่ามกลางศพของพวกซอมบี้ที่เธอสังหารไปนับสิบ เธอดูเหมือนปีศาจ กระหายเื น่ากลัวสุดสุด
“ไปกันเถอะ ครั้งหน้า ฉันจะให้นายแสดงฝีมือด้วย” เธอหันมาบอกผมพลางเก็บดาบเข้าฝักอย่างสง่างาม ใช่แล้ว! เราต้องรอด! ผมบอกกับตัวเอง
5K
