ผักบุ้งมาถึงบ้านที่คิดไว้แล้วว่า พ่อกับแม่ต้องดุมาก ๆ แน่ ๆเื่ที่เธอไม่ยอมกลับมานอนบ้านเมื่อคืนนี้ แต่โชคยังพอเข้าข้างบ้างที่พอเข้าบ้านมาคุณป้าแม่บ้านที่แม่คงเรียกมาทำงานก่อนที่จะออกไปข้างนอก เดินเข้ามาบอกเด็กสาวว่า พ่อแม่ของเธอต้องไปประชุม
“พ่อกับแม่โกรธมากมั้ยคะ ป้านิต ที่หนูไม่กลับเมื่อคืน”
“ก็พอสมควรค่ะ น้องบุ้งปิดมือถือทำไม คุณพ่อเป็ห่วงมาก ๆ”
“หนูทะเลาะกับเพื่อนค่ะ โกรธกันมาก ๆเดี๋ยวหนูจะบอกพ่อ”ผักบุ้งพยายามทำเสียงให้เป็ปกติ แสร้งโกหกคำโตให้พอเป็ไปได้กับดวงตาที่ปูดช้ำ “ผักกาดอยู่มั้ยคะ”
“น้องผักออกไปั้แ่เช้าแล้วค่ะ เห็นว่ามีสอบ”หลังจากถามถึงพี่สาวที่เรียนมหาวิทยาลัยปีสามเสร็จเด็กสาวจึงเดินขึ้นห้องของตัวเองที่อยู่ชั้นบน ป้านิตถามเื่ข้าวปลาอาหาร เธอได้แต่ส่ายหน้า ไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น
เด็กสาวร้องไห้โหอีกครั้งหลังปิดประตูห้องของตัวเองลง ร่างบางทรุดลงอยู่พื้น แม้จะนึกอะไรไม่ออกนัก แต่คนที่ทำกับเธอยังมีหน้าทำราวกับว่าไม่รู้สึกรู้สาเลยสักนิด
เสียงรถแล่นเข้ามาในบ้าน ได้ยินไกลๆ ผักบุ้งลุกขึ้นแล้วปีนไปนั่งที่เตียง น่าจะเป็เพื่อน ๆ ของเธอ สามสาวรีบลงจากรถเร่งเดินเข้ามา ยกมือไหว้ป้านิต เธอรับไหว้แล้วบอกว่า
“ค่อย ๆคุยกันนะคะ เพื่อนกันอย่าโกรธกันนานเลยค่ะ” สามสาวไม่เข้าใจนัก แต่ก็เอ่อออไปตามเื่ รีบขึ้นไปชั้นบน ไม่เคาะประตูอะไรทั้งนั้น เมื่อเปิดเข้าไปก็เจอเพื่อนนอนคุดคู้คลุมผ้าทั้งตัวอยู่บนเตียง
“ฮืออออ”เสียงปล่อยโหและโผเข้ากอดของผักบุ้งทำเอาสามสาวอดที่จะหลั่งน้ำตาตามด้วยไม่ได้
“ไม่เป็ไรนะมึง พวกกูอยู่ตรงนี้แล้ว”ไอติมลูบหลังเพื่อนเบา ๆ โฟกัสรับหน้าที่โอบกอดร่างบาง ๆนั่นไว้กับตัว คิมแชทลงกลุ่ม บอกว่าผักบุ้งปลอดภัยดีไม่ต้องเป็ห่วง แล้วเข้ามายืนใกล้ ๆ ช่วยกันปลอบเพื่อนอย่างอ่อนโยน
“มีอะไรอยากเล่าให้พวกกูฟังมั้ย”โฟกัสเป็คนถาม เมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวเริ่มดีขึ้น
“ถ้ามึงไม่พร้อมก็ไม่เป็ไรนะ”คิมพูดต่อ ขยับขึ้นไปนั่งบนเตียงด้วยกัน “อยากเล่าเมื่อไหร่ค่อยเล่า”
“กูยังไม่พร้อม อย่าหาว่ากูไม่บอกอะไรอะไรเลยนะ”ผักบุ้งเริ่มเช็ดน้ำตา
“มึงจะเล่า หรือไม่เล่าก็ได้ แล้วแต่เลย แต่ที่กูจะบอก อยากให้มึงรู้ว่า พวกกูก็จะอยู่ข้าง ๆ นี่แหละ”ไอติมนั่งลงด้วยกันบนเตียงอีกคน
“เื่คลิป”ผักบุ้งพูดไปแค่นั้น น้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง
“ไม่มีอะไรหรอก เพื่อนๆ เราไม่มีใครจะทำร้ายมึงนะ อยากให้มึงสบายใจ”โฟกัสตบบ่าเพื่อน
“กูกลัวมันหลุด”ผักบุ้งพูดเสียงอ่อย ๆ
“คลิปก่อนหน้าก็ไม่มีใครเอาไปหลุดที่ไหนจนเกิดเื่นะ”คิมพูดบ้าง “ไม่มีอะไรหรอก แต่ว่า คนที่ทำมึงอ่ะ”คิมไม่กล้าพูดต่อ เพื่อนคนอื่น ๆ ก็เงียบตามไปด้วย
“กูไม่อยากพูดถึง”ผักบุ้งตัดบท“ไม่อยากคิดถึงเื่ที่ผ่านมาแล้ว”เธอเสียงสั่นน้ำตายังไม่หลุดไหล ไหล่เริ่มสะท้านอีกรอบ
“แน่ใจนะ ถ้ามันทำร้ายมึง กูว่า พ่อแม่พวกเรา ก็ช่วยได้ไม่ยากเลย”ไอติมถาม
“มึงลบคลิป หมดแล้วใช่มั้ย ในเครื่อง ในไอคลาวด์ด้วยนะ”โฟกัสถามบ้าง คลิปนั่นเห็นรูปร่างสัดส่วนของเพื่อนสาวเต็มตัว เห็นชัดว่าเมามายหนัก ผักบุ้งพยักหน้า
“กูจะลืมเื่เมื่อคืน”ผักบุ้งบอก
“มึง กูถามนะ” คิมทำท่าทางหวาด “อย่าว่ากูนะ”คิมมองหน้าเพื่อน แต่ละคน สลับไปมา “มันเป็ผู้หญิงหรือผู้ชาย” เพื่อนคนอื่น ๆก็สงสัย เพราะในคลิปเห็นแค่นิ้วของที่กำลังผุบเข้าผุบออกที่กลางลำตัวของเพื่อนเท่านั้น เสียงสลัว ๆ เลยทำให้ไม่แน่ใจ “แบบว่า กูกลัว มึงท้อง มึงต้องรีบจัดการนะ”
“ผู้หญิง น่ารังเกียจคนนึง” ผักบุ้งบอกเพื่อน แม้จะไม่ชัดเจนนัก แต่เธอก็เห็นเพื่อนโล่งใจไปนิดนึง
“มึงรู้จักมันมั้ย”ไอติมถามบ้าง
“กูเคยเห็นหน้า แต่ไม่เคยคุยกันสักที”ผักบุ้งบอกแค่นั้น “กูจะลืม ๆ แม่งไปให้หมด ชีวิตกูคงไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมันแล้ว”
“มันอัดคลิปไว้มั้ย”ไอติมยังคงเป็กังวลซึ่งคำถามนี้ทำผักบุ้งหน้าเสียทันที นั่นสินะ เธอไม่ได้คิดถึงเื่นี้เลย แต่เอ๊ะ คำพูดประโยคนั้น ที่ครูปริมบอกว่า เธอมีหลักฐานให้
“มันใช้มือถือกู เลยส่งในกลุ่มได้ กูคิดว่า ไม่น่าถ่ายไว้ กูเมาว่ะ”ผักบุ้ง ทำท่าจะร้องไห้อีกรอบ เพื่อน ๆ เลยเลิกถามซักไซ้ ก่อนจะช่วยบอกกันให้ทยอยไปอาบน้ำ หลังจากเน่ามาั้แ่เมื่อคืน
“พวกมึง อย่าเพิ่งกลับนะ ช่วยกูเคลียร์พ่อกับแม่ก่อน ต้องด่ากูฉิบหายแน่ ๆ”ผักบุ้งขอเพื่อน ๆ
“กูจะนอนกับมึง วันอาทิตย์จะกลับ โอเคมั้ยเพื่อน” โฟกัสหันมายิ้มให้
“จัดไป” คิมพูดต่อแล้วะโลงที่นอน ส่วนไอติม ไม่ได้พูดอะไร แต่ถามหาเสื้อผ้าว่าจะแย่งใส่ตัวไหนกันดี
“มึง ๆกูว่า คอมึงอ่ะ ชัดมาก”โฟกัสพูดกับเพื่อน “พ่อแม่จะเชื่อมั้ยวะว่ามึงทะเลาะกับพวกกูแล้วทำไม คอแดงแบบนี้ วันจันทร์ก็ยังไม่หาย”
“เดี๋ยวตอนคุย พวกมึง แต่งชุดมาสคอต เล่นกับกูหน่อยนะ”
“เหี้ยยย เอาจริงหรอ”
“ก็เหมือนง้อกันเสร็จแล้วไง”ผักบุ้งวางแผน
“โอเค ๆ แล้ววันจันทร์อ่ะ”
“กูก็จะไปแบบนั่นแหละ เอารองพื้นทา ๆ จางได้แค่ไหนก็แค่นั้น”
เช้าวันจันทร์…
รถยนต์แบรนด์ยุโรปคันสีดำสนิทขับเข้ามาจอดที่ลานจอดรถใกล้ตึกเรียนภาษาต่างประเทศ ครูสาวรองเท้าส้นสูงสีแดงเืหมูบนเรียวขาที่ใครเห็นก็ต้องมอง เธอหยิบกระเป๋าแบรนด์ดังราคาเป็แสนจากหลังรถแล้วรีบเดินขึ้นตึก มีเด็กนักเรียนหญิง รอช่วยถือกระเป๋า เธอยื่นให้แล้วรีบเดินนำไปข้างบน ใครๆ ก็พูดเป็เสียงเดียวกันว่า คนอย่างเธอไม่ต้องมาเป็ครูก็ได้ ธุรกิจที่บ้านและธุรกิจของเธอเองก็มีเงินเหลือเฟือ
“สวยทุกวัน ไม่มีตกเลยน้องปริม พี่อยากสวยบ้างแต่เห็นน้องสวยทุกวันก็เจริญหูเจริญตาไปอีกแบบ”
“ขอบคุณค่า พี่กวางก็ไม่เบาแล้ว”เธอทักทายบรรดาครูๆในกลุ่มสาระ ก่อนนั่งลงที่โต๊ะกลาง เธอกล่าวขอบใจนักเรียนสองคนที่มาส่ง หยิบขนมสองกล่องส่งให้
“มีเด็กมาส่งไม่ซ้ำเลยทีเดียวน้า”
“ที่จริงปริมไม่ค่อยมีของอะไรมาก แต่ไม่อยากเสียความตั้งใจเด็กๆ ค่ะ เลยให้เขาถือกันมา”
“วันนั้น ปริมด่า ไอ้แจ็คห้องแปดใช่มั้ย เพื่อนมันมาเล่าให้พี่ฟัง โอ๊ย ขำมาก ไอ้แจ็ค เด็กเปรตแบบนั้น ยังต้องยอมปริม”
“ฮ่า ๆ ๆ ค่า ใครใช้ให้มันรุงรังล่ะคะ ปริมก็สั่งสอนไปนิดหน่อยเองค่ะ พี่กวาง”
“ทานข้าวนะคะทุกคน วันนี้มีสลัดอกไก่ แซลม่อนย่างเกลือ ปริมทำมาสามชุดเอ๊ะ ไม่ใช่ค่ะ ซื้อมา วันนี้สายนิดนึง ไม่ทันทานมาจากบ้านค่ะ”
“เอ่อ เมื่อตะกี้ ที่สแกนลงชื่อเข้างาน งานการเงินเค้าถามว่า น้องปริมจะให้ทุนการศึกษากี่ทุน วันนั้นที่ประชุมกัน พี่รีบไม่ทันฟัง”
“น้องจนท. โทรมาแล้วค่ะ ปีนี้ก็จะให้เพิ่มไปจากปีที่แล้วค่ะ”
“แน่นอนกว่าเลือกเองเหมือนเดิมสิ”ครูอีกคนพูดขึ้นบ้าง
“ใช่ค่ะ แม้ว่าโรงเรียนเราจะมีแต่พวกลูกคนมีเงิน แต่ว่าทุกที่ก็ล้วนมีคนที่ขาดแคลนใช่มั้ยคะอีกอย่างโครงการที่เปิดโอกาสให้เด็กปานกลางมาเรียนด้วยปีนี้เด็กโรงเรียนเราเยอะขึ้น ก็จะให้เพิ่มขึ้นค่ะ”
“มีทุนสำหรับครูยากจนบ้างมั้ยคะ ่นี้พี่ช็อต” คนในห้องหัวเราะกันเฮฮา
“ไม่ไหวก็มาคุยได้ค่า แต่ปริมไม่ปล่อยกู้นะคะ ส่วนเด็ก ๆให้เปล่าได้เลยค่ะ แนะนำมาได้ค่ะ”
13K
