ตอนที่ 8 สัญชาตญาณดิบ
การเข่นฆ่าไล่ล่าลูกแมงมุมาเพิ่งผ่านไปได้สิบนาทีเท่านั้น บริเวณรังขนาดใหญ่ั์ที่มีไข่มากกว่าหนึ่งหมื่นฟอง จำนวนของลูกแมงมุมาที่เพิ่งฟักตัวกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว สถานการณ์ในตอนนี้ มันไม่ใช่การฆ่าเพื่อกิน แต่ท่าทางของไวท์ราวกับฆ่าเพื่อความสนุกมากกว่า เืสีดำของลูกแมงมุมาอาบนองเป็ทะเลเื ทุกตารางนิ้วต่างเต็มไปด้วยซากศพกระจัดกระจายอยู่โดยทั่ว
มันคือการเข่นฆ่าอยู่ฝ่ายเดียวอย่างแท้จริง ตลอดเวลาสิบนาทีมานี้ พวกลูกแมงมุมมิอาจมองเห็นการเคลื่อนไหวของไวท์ได้ด้วยซ้ำ มันเพียงรู้สึกถึงแค่สายลมที่ผ่านไป แล้วจู่ๆ ทุกอย่างก็วูบดับลง
ในขณะนี้เองที่ไวท์ไล่ฆ่ามาจนถึงใจกลางของรังแมงมุมา พวกมันไม่นิยมชักใยในบริเวณวางไข่จึงเป็เพียงบริเวณกว้างที่มีไข่แมงมุมหลายหมื่นฟอง ลูกแมงมุมที่เพิ่งฟักตัวออกมาต่่างกรูเข้าใส่ผู้บุกรุกราวกับห่าฝน ทั่วทั้งสารทิศต่างเต็มไปด้วยลูกแมงมุมา ขนาดสังหารไปมากกว่าพันตัว จำนวนคร่าวๆในสายตาตอนนี้ก็อยู่ที่ราวครึ่งหมื่น
สถานการณ์ในตอนนี้ราวกับกรวยกระดาษ ไวท์อยู่ตรงใจกลางโดยมีกระแสน้ำทุกสารทิศถาโถมเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง สภาวะกระหายเืที่มีสาเหตุมาจากคำสาปของเอเลี่ยน ยิ่งฆ่ามากขึ้นก็ยิ่งกระหายมากขึ้น อย่างไรก็ตาม สภาวะนี้ได้ดึงสัญชาตญาณดิบและความสามารถที่แท้จริงของเอเลี่ยนไวท์ของมาได้เต็มพิกัด ซึ่งไวท์มิอาจทำได้เฉกเช่นเดียวกันกับขณะนี้ เพราะตอนที่เขายังมีสติ เขายังไม่ชำนาญร่างเอเลี่ยนมากพอ
เอเลี่ยนไวท์กู่คำรามะเืลั่น ร่างกายขาวซีดราวกับกระดาษอยู่ท่ามกลางกองทัพแมงมุมสีน้ำตาลที่กำลังจู่โจมเข้ามารอบทิศ ไวท์แยกเขี้ยวกว้างพร้อมกับสารสีเขียวที่หลั่งไหลออกมาตามไรฟัน ไวท์ก้าวขาออกไปก้าวหนึ่ง ทันใดนั้น เรือนร่างของมันก็กลับกลายเป็ประกายแสงพุ่งทะลวงสายฝนแมงมุม เส้นทางแหวกออกซึ่งเต็มไปด้วยแมงมุมที่ตายไปเป็จำนวนมาก
ทันใดนั้น เสียงสายหนึ่งอันคุ้นเคยพลันดังกังวาลมาั้แ่ไกล สำหรับลูกแมงมุมา นี่เป็เสียงที่คุ้นเคยอย่างถึงที่สุด ราวกับเป็เสียงอวยพรจากพระเ้า พวกมันทั้งหมดถอยร่นหนีจากสิ่งมีชีวิตประหลาดอย่างพร้อมเพรียง ในขณะที่แมงมุมกำลังถอยอยู่ พวกมันก็ยังคงถูกตามล่าจากเอเลี่ยนไวท์ จำนวนที่ครึ่งหมื่นกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว ถึงกระนั้น จำนวนที่ฟักออกมาใหม่กลับมหาศาลยิ่งกว่า…
เอเลี่ยนไวท์นิ่งค้างราวกับก้อนหิน มันหยุดการไล่ฆ่าในฉับพลัน ก่อนหันมองไปยังเส้นทางหนึ่งที่ไม่รู้ว่ามันเชื่อมต่อไปยังส่วนไหนภายในถ้ำ ลึกไปในเส้นทางนั้นปราศจากแสงสว่างใดๆ มันมืดระดับที่เอเลี่ยนไวท์ที่มีสกิลมองเห็นในความมืดขั้นสูงเลเวลหนึ่งก็มิอาจมองเห็นสิ่งใดที่ข้างหลังความมืดนั่นได้เลย สุ้มเสียงปริศนาเริ่มดังขึ้นเริ่มๆ ตู้ม ตู้ม ตู้ม… จากค่อยๆช้าก็กลับกลายเป็ถี่เร็ว ตู้มๆๆๆๆ มันตามมาด้วยเสียงคำรามที่สูงแหลมบาดแก้วหูราวกับน้ำตกหลายพันชั้น จวบจนกระทั่ง เงาร่างของมันพลันปรากฏกระจ่างชัด
ที่ปากทางเข้าถ้ำมีความสูงกว่าสิบห้าเมตร ท่านจะต้องจินตนาการถึงความยิ่งใหญ่ของเ้าตัวหลังความมืดนั่นไม่ออกแน่ๆ เพียงสามลมหายใจ บังเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นสองครั้ง บึ้ม บึ้ม ขาสองข้างสีน้ำตาลที่ปกคลุมด้วยเส้นขนโผล่พ้นออกมาจากความมืด ขาขนาดมโหฬารเกาะปากทางเข้าถ้ำ ชั่วครู่ถัดมา มันก็ปรากฏขามหึมาอีกหกข้างเกาะรอบปากทางเข้าถ้ำไว้ ั์ตาดำทมิฬทั้งแปดดวงจับจ้องมาทางเอเลี่ยนไวท์
ไม่ต้องคาดเดาให้มากก็รู้ว่ามันกำลังโกรธสุดขีด
Lv.8 (ไร้ชื่อ) (แมงมุมา) (แมงมุมา)
เื:422,322/422,322
พลังโจมตี:72,621
มานา:122,992
พลังป้องกัน:80,000
ค่าความว่องไว:700
ความสามารถในการฟื้นฟู:15หน่วย/วินาที
ต้านธาตุไฟ:0 ต้านธาตุน้ำ:0 ต้านธาตุลม:30% ต้านธาตุดิน:50% ต้านธาตุแสง:0 ต้านธาตุความมืด:0 ต้านธาตุศักดิ์สิทธิ์:0
แม้ค่าสเตตัสของมันจะสูงส่งถึงเพียงนี้ แต่สำหรับเอเลี่ยนไวท์ในตอนนี้หาได้ใช่เอเลี่ยนไวท์ที่มีจิตใจเป็มนุษย์ไม่ ในขณะนี้มันคือเอเลี่ยนโดนสัญชาตญาณ เพราะเป็โดยสัญชาตญาณนี้เองจึงทำให้มันดึงความสามารถต่างๆออกมาได้เต็มประสิทธิภาพสูงสุด ทันใดนั้น ขาข้างหนึ่งของแมงมุมาพุ่งโฉบลงมาอย่างรวดเร็ว บึ้ม!! ฝุ่นควันตลบฟุ้ง ทันทีที่ควันจางหายไป มันปรากฏหลุมลึกขึ้นมา โดยเอเลี่ยนไวท์สามารถหลบได้ทันท่วงทีซึ่งอยู่ห่างจากระยะโจมตีแค่ไม่กี่เมตรเท่านั้น
แม้ทุกอย่างของแมงมุมาจะมีเปรียบเหนือเอเลี่ยนไวท์ทั้งหมด แต่สิ่งหนึ่งที่มันแพ้ก็คือค่าของความเร็ว..
แมงมุมารู้สึกตกตะลึงไม่น้อย ความโกรธเกรี้ยวพุ่งทะยานสูงทะลุ์ มันที่ดำรงชีวิตอยู่มานานั้แ่ากลับไม่สามารถโจมตีสิ่งมีชีวิตที่ค่าสเตตัสอ่อนแอได้งั้นหรือ?!! แมงมุมาแทบจะกระอักเืตาย!! อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้เอาจริงเลยแม้แต่น้อย เพราะมันรู้สึกว่าเสียศักดิ์ศรี…
แมงมุมาเปิดฉากจู่โจมด้วยขาแมงมุมทั้งแปด กระหน่ำใส่เอเลี่ยนไม่หยุดยั้ง ขาแมงมุมที่พุ่งลงมาราวกับหอกที่คมที่สุดซึ่งพร้อมจะทะลวงร่างของไวท์ เอเลี่ยนไวท์เบี่ยงกายหลบ รอดจากการโจมตีของขาแมงมุมในระยะเผาขน แทบจะในทันทีที่การโจมตีทันไปจู่โจมเข้ามา มันไม่ให้จังหวะพักหายใจด้วยซ้ำ เอเลี่ยนไวท์มองมาทางขาแรกที่ยังคงจมขาอยู่ในพื้น มันใช้หางสีขาวพันเส้นขนบนขาของแมงมุมเพื่อค้ำยันแล้วะโขึ้นขาไป ไวท์รอดจากการโจมตีที่สองอย่างหวุดหวิด
เอเลี่ยนไวท์วิ่งด้วยสีขาบนขาของแมงมุมา ทุกครั้งที่ฝ่ามือของไวท์ััขาแมงมุม ไวท์จะถือโอกาสใช้กรงเล็บลากบนขาของแมงมุมาตลอดเส้นทางที่วิ่งผ่าน แน่นอน การโจมตีของไวท์มิอาจทะลวงผ่านการป้องกันของแมงมุมาได้ แต่ทว่า มันสามารถทิ้งพิษไว้ได้
-0
-0
-0
แมงมุมาพยายามสลัดไวท์ให้ออกจากขาตน เปรียบประหนึ่งมดที่กำลังวิ่งไต่อยู่บนร่างกายของคชสาร ทั้งตัวใหญ่ทั้งิัหนา การโจมตีของมดย่อมไม่ต่างอันใดไปจากการสะกิด หรือบางที… มันไม่มากพอจะสะกิดด้วยซ้ำ แมงมุมาใช้ขาข้างหนึ่งรูดผ่านขาที่ไวท์กำลังวิ่งไต่ ขาขนาดั์กินบริเวณพื้นที่ทั้งหมด มันกำลังไถลงมาจากข้างบน เอเลี่ยนไวท์ที่เห็นดังนั้นพลันเปลี่ยนทิศทางการวิ่ง ไวท์วิ่งจากตรงกลางไปยังขอบของขาก่อนจะทิ้งร่างดิ่งลง ถึงกระนั้น หางของไวท์กลับจับเส้นขนของแมงมุมได้ทันพอดี
หากท่านไม่เห็นภาพ คงต้องเปรียบเปรยเป็ว่า มดกำลังวิ่งอยู่บนแขนของมนุษย์คนหนึ่ง มนุษย์ผู้นั้นใช้มืออีกข้างของเขาลูบผ่านแขนที่มีมดอยู่ั้แ่ต้นแขนลงมา มดตนนั้นกลับฉลาด ด้วยความที่มดมีความเร็วมากกว่ามันจึงวิ่งหลบไปจากขอบเขตแล้วะโลงไป…
เฉกเช่นเดียวกันกับสถานการณ์ของไวท์ในตอนนี้ เพียงแต่ว่า ไวท์นั้นมีหาง และหางของไวท์ก็จับขนแมงมุมทันจึงรอดจากการะโจากที่สูง หรือต่่อให้ไวท์ะโลงไป เขาก็ไม่ตาย เพียงแค่เขาไม่อยากเสียจุดยุทธศาสตร์ดีๆไป
แมงมุมาโมโหจนถึงขีดสุด มันตัดสินใจขั้นเด็ดขาดว่าจะเอาจริง…
“อ๊าซซซซ” เสียงคำรามนี้ถึงกับทำให้หินโดยรอบเกิดอาการสั่นะเืขึ้นมา ทันใดนั้น ร่างกายของเอเลี่ยนไวท์พลันกลับกลายเป็แข็งทื่อ
<สถานะ:หวาดกลัว(ระดับสูงสุด)>
ไม่ว่าไวท์จะพยายามยืนขยับยังไง ร่างกายของเขากลับนิ่งค้างราวกับรูปปั้นหิน…
13K
