ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        ด้วยเครื่องปรุงที่มีจำกัดรสชาติอาหารหลายอย่างจึงไม่อาจเรียกได้ว่าต้นตำรับแท้ๆแต่หูหลันเยวี่ยก็งัดฝีมือทั้งหมดออกมาปรุงแต่งอาหารแต่ละจานอย่างสุดความสามารถ

        ฝีมือของเธอในวันนี้ทำให้เหล่าญาติๆ พากันตกตะลึงไปตามๆ กัน

        คนที่แสดงอาการรุนแรงที่สุดก็คือแม่เฒ่าหู นั่นเอง

        หลายครั้งที่ปะทะคารมกับหูหลันเยวี่ยแม่เฒ่าไม่เคยได้เปรียบเลยสักครั้ง เธอมีแต่ยิ่งโหยหาเชี่ยนเชี่ยนหลานสาวที่ว่านอนสอนง่าย อ่อนหวาน และยังช่วยงานบ้านงานเรือนได้

        แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าอาหารสิบสองอย่างบนโต๊ะที่สีสันกลิ่น และรสชาติชวนน้ำลายสอ รวมถึงคำชมต่างๆ นานาที่ญาติๆ มีต่อหูหลันเยวี่ยแม่เฒ่าหูก็เริ่มรู้สึกว่าหลานสาวที่ได้กลับคืนมาคนนี้ดีกว่าเชี่ยนเชี่ยนเสียอีก

        เพราะเชี่ยนเชี่ยนไม่สามารถทำอาหารที่ทั้งสวยงามและอร่อยล้ำจนญาติๆต่างพากันเอ่ยชมไม่ขาดปากได้อย่างแน่นอน

        สิ่งที่ทำให้แม่เฒ่าหูประหลาดใจยิ่งกว่านั้นกำลังจะตามมา

        ขณะที่แม่เฒ่าหูกำลังร่ำสุรากับบรรดาลูกหลานทางฝั่งตระกูลเดิมของตนหูหลันเยวี่ยก็ยกจานเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

        ในจานมีขนมซัวเถา[1]ลูกโตวางอยู่

        "คุณย่า นี่คือซัวเถาที่หนูทำเองค่ะหนูขอมอบซัวเถานี้เป็นของขวัญวันเกิดให้คุณย่า ขอพรให้คุณย่าอายุยืนยาวสุขภาพแข็งแรงค่ะ"

        หูหลันเยวี่ยคิดว่าหากจะแสดงละครก็ต้องทำให้ครบเครื่องเธอรู้สึกว่าแค่รสชาติอาหารสิบสองอย่างที่ทำให้ทุกคนทึ่งนั้นยังไม่พอดังนั้นขนมซัวเถาที่ทำจากแป้ง ไข่ น้ำตาลทราย และน้ำมันถั่วลิสงในจานนี้ถือเป็นฉากปิดสุดท้ายที่สวยงาม

        ไม่ว่าจะเป็นแม่เฒ่าหูหรือคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ในงาน ต่างก็เคยได้ยินแต่ชื่อขนมซัวเถาแต่ไม่เคยเห็นของจริงสักคน

        ในเวลานี้สายตาของทุกคนจึงจับจ้องไปยังขนมซัวเถาในจานที่มีขนาดใหญ่กว่าหมั่นโถวขาวที่บ้านของตนเองนึ่งเสียอีก

        "ไม่นึกเลยว่าหลันเยวี่ยของพวกเราจะทำขนมซัวเถาได้ด้วย" ใบหน้าเหี่ยวย่นเหมือนเปลือกผลชิ่งของแม่เฒ่าหูบานเหมือนดอกไม้อีกครั้ง

        "คุณย่าคะ ย่าช่างมีบุญวาสนาจริงๆ ที่มีหลานสาวที่ทั้งขยัน ฉลาดแถมยังกตัญญูแบบนี้" คนที่พูดคือหลานสาวแท้ๆของแม่เฒ่าหู

        จากนั้นก็มีญาติๆคนอื่นๆ ร่วมวงเออออห่อหมกไปด้วย "ใช่แล้ว ใช่แล้วเด็กสาวที่เก่งกาจมีฝีมือแบบหลันเยวี่ยหายากมากนะคะ เด็กดีขนาดนี้ในอนาคตจะต้องได้แต่งงานเข้าตระกูลดีๆ ที่กินเงินเดือนราชการอย่างแน่นอนถึงตอนนั้นท่านก็จะสบายไปกับหลานสาวแล้วล่ะค่ะ"

        มีญาติอีกหลายคนที่ทยอยกันออกมาอวยพรทำให้ดวงตาเล็กๆ ของแม่เฒ่าหูแทบจะหายเข้าไปในรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า

        มือของแม่เฒ่าหูวางลงบนบ่าของหลันเยวี่ยอย่างอ่อนโยน"หลานสาวของฉันคนนี้ ทั้งมีความรู้ความสามารถ แถมยังกตัญญูในอนาคตใครได้แต่งงานกับเยวี่ยเยวี่ยของบ้านฉันบอกได้เลยว่าบ้านนั้นต้องไปทำบุญมาเยอะแน่ๆ"

        แม่เฒ่าหูรักหน้าตามากที่สุดหลันเยวี่ยสร้างชื่อเสียงให้ในวันนี้อย่างเต็มที่ในเวลานี้เธอจึงต้องสวมบทเป็นคุณย่าที่ดี อ่อนโยน และเมตตาต่อหลานสาว

        หูหลันเยวี่ยก็ให้ความร่วมมือกับแม่เฒ่าในการแสดงละครที่ทุกคนชื่นชอบนี้เป็นอย่างดี

        "คุณย่าคะ ขนมซัวเถาต้องกินตอนร้อนๆ ถึงจะอร่อยค่ะถ้าทิ้งไว้นานจะไม่อร่อยแล้ว" หูหลันเยวี่ยลงมือฉีกขนมซัวเถาในจานแล้วป้อนให้ถึงปากแม่เฒ่า

        "ฉันกินเอง ฉันกินเอง" แม่เฒ่าหูยิ้มร่ารีบรับขนมซัวเถาจากมือของหลันเยวี่ย แล้วกัดเข้าไปคำโต

        ขนมซัวเถาที่อยู่ในปากกรอบนอกนุ่มใน ฟันของแม่เฒ่าค่อนข้างดี ขณะเคี้ยวจึงมีเสียงดังกรุบกรอบ

        "คุณย่า ขนมซัวเถาที่หนูทำอร่อยไหมคะ?" หูหลันเยวี่ยถามด้วยรอยยิ้ม

        "อร่อย อร่อยมาก!" แม่เฒ่าหูพยักหน้าอย่างแรงโดยไม่รู้ตัวเพราะมันอร่อยมากจริงๆ "อร่อยกว่าคุกกี้ที่ขายข้างนอกเสียอีก!"

        เมื่อได้รับคำชมจากคุณย่าหูหลันเยวี่ยก็รีบพูดด้วยสีหน้ายินดี "ถ้าคุณย่าชอบก็ดีแล้วถ้าไม่ใช่เพราะไข่กับน้ำตาลทรายไม่ค่อยมี หนูจะทำขนมซัวเถาให้อร่อยกว่านี้อีกค่ะ"

        หูหลันเยวี่ยก็เหมือนกับจงใจเหน็บแนมอาสะใภ้สามอย่างร้ายกาจ

        บ้านของอาสามมีไข่และน้ำตาลทรายมากแค่ไหนคนอื่นไม่รู้ แต่แม่เฒ่าหูรู้ดี

        ไม่เพียงแต่เธอที่รู้ลูกชายคนที่สามก็รู้เช่นกัน

        การทำขนมซัวเถาให้แม่เฒ่าสักลูกสะใภ้สามยังขี้เหนียวไม่ยอมเอาไข่กับน้ำตาลทรายออกมา ไม่ว่าจะเป็นแม่เฒ่าหรืออาสามก็ต้องจดบันทึกเรื่องนี้ไว้ในสมุดบัญชีของตนเอง

        ทุกคนที่นั่งอยู่ในงานต่างก็ได้ยินสิ่งที่หูหลันเยวี่ยพูด ดังนั้นญาติๆบางคนจึงอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่สองสามีภรรยาบ้านสาม

        แม่เฒ่าหูกินขนมซัวเถาทั้งลูกเข้าไปรวดเดียวคนที่ไม่เคยกินขนมชนิดนี้ ต่างก็อยากรู้ว่ารสชาติของขนมเป็นอย่างไรดังนั้นเมื่อเห็นแม่เฒ่าเคี้ยวขนมซัวเถาที่ใหญ่กว่าหมั่นโถวพวกเขาก็อิจฉาเป็นอย่างมาก

        แม่เฒ่าหูรักหน้าตามากที่สุดดังนั้นหูหลันเยวี่ยจึงทำให้เธอได้สนองความต้องการในเรื่องนี้อย่างเต็มที่ต่อหน้าญาติๆที่มาในวันนี้

        ในเวลานี้แม่เฒ่าหูได้โยนความขุ่นเคืองใจที่มีต่อครอบครัวของลูกชายคนโตไปชั่วคราวแล้ว

        เป็นหลานสาวที่กลับมาจากในเมืองคนนี้ที่ทำให้แม่เฒ่าได้ฉลองวันเกิดที่ไม่ซ้ำใคร

        ถึงแม้แม่เฒ่าหูจะยังคงรู้สึกว่าหลานสาวคนนี้เป็นตัวเสียเงินเปล่าแต่ก็กลัวว่าจะมีคนเอาไปเปรียบเทียบกับใครในเวลานี้แม่เฒ่าหูรู้สึกว่าหลันเยวี่ยเป็นของล้ำค่าที่หนุ่มๆในละแวกสิบกว่าหมู่บ้านไม่คู่ควรจะแต่งงานด้วย

        หูหลันเยวี่ยใช้ฝีมือการทำอาหารและความกตัญญูที่แสดงออกมาไม่เพียงแต่จะสร้างชื่อเสียงให้แม่เฒ่าหูแต่ยังทำให้สองสามีภรรยาหูฉางหมินได้เชิดหน้าชูตาต่อหน้าญาติๆ ด้วย

        หูหลันเยวี่ยแสดงความสามารถอย่างเต็มที่ในงานเลี้ยงวันเกิดของแม่เฒ่าประจบสอพลอแม่เฒ่าเป็นเรื่องหลอก สร้างชื่อเสียงให้พ่อแม่และสั่งสอนบ้านสามต่างหากที่เป็นเรื่องจริง

        สั่งสอนบ้านสามก่อนแล้วค่อยหาโอกาสจัดการบ้านรอง จะไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาข่มเหงคนซื่อๆ อยู่ร่ำไป

        เมื่อจบงานเลี้ยงอาหารบนโต๊ะแต่ละตัวถูกกินจนเกลี้ยง เด็กๆ ที่ตะกละตะกลามก็ถึงขั้นเลียจาน

        งานเลี้ยงวันเกิดของแม่เฒ่าในอดีตมักจะมีอาหารเหลืออยู่มากมายแต่ครั้งนี้แขกเหรื่อกินกันอย่างเอร็ดอร่อยแล้วก็ลากลับบ้านไปสะใภ้สามจึงได้แต่มองดูโต๊ะที่เต็มไปด้วยเศษอาหาร รู้สึกเหมือนใจจะขาด

        ขณะที่ญาติๆยังไม่ออกไป ถึงแม้สะใภ้สามจะยิ้มแย้มตลอดเวลา แต่ในใจกลับมืดมนราวพายุโหม

        หลังจากเรื่องนี้เธอก็ได้เรียนรู้ถึงความร้ายกาจของหูหลันเยวี่ยอย่างถ่องแท้

        สะใภ้สามคิดว่าหลันเยวี่ยกำลังเอาคืนเรื่องที่เธอเคยสู่ขอเมื่อไม่กี่วันก่อนเธอไม่เคยตระหนักเลยว่าบ้านของเธอเคยก่อกรรมทำเข็ญกับบ้านใหญ่ไว้มากแค่ไหน

        หลังจากญาติๆกลับกันไปหมดแล้ว แม่เฒ่าหูก็กลับไปพักผ่อนที่ห้องของตนเอง

        โดยปกติแล้วแม่เฒ่าจะไม่ดื่มเหล้าจะมีก็แต่ในวันเกิดหรือช่วงปีใหม่เท่านั้นที่จะดื่มบ้างเล็กน้อย

        วันนี้แม่เฒ่าหูดื่มเหล้าขาวไปเกือบครึ่งจินแรงเหล้ากำลังขึ้น ทำให้รู้สึกหนักหัวหน่อยๆ 

        หลังจากกลับมาถึงห้องของตนเองแล้วแม่เฒ่าก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงทันที

        ป้าใหญ่หูก็พาสามีและลูกๆกลับไปแล้วเช่นกัน

        ลูกสาวที่แต่งงานออกไปในชนบทก็คือแขกของบ้านเดิม

        บางครั้งป้าใหญ่หูก็ทำตัวเป็นแขกบางครั้งก็ทำตัวเป็นเจ้าบ้าน

        น้องชายและหูฉางหมินไม่ทำงานดังนั้นคนที่กำลังเก็บกวาดจึงเป็นสะใภ้ทั้งสาม รวมถึงเด็กสาวอีกหลายคน

        เมื่อไม่มีแขกคนไหนอยู่แล้วสีหน้าของสะใภ้สามจึงค่อยๆ บึ้งตึงขึ้น ราวกับว่าใครมาติดหนี้เธอสองร้อยหยวน

        เมื่อเก็บกวาดเกือบจะเสร็จแล้วหูหลันเยวี่ยก็ยิ้มแล้วพูดกับจ้าวหงเหมยว่า "แม่คะหนูขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ หนูรับปากกับย่าใหญ่ว่าจะช่วยตัดเสื้อให้ท่านพอดีว่ายังมีเวลาอยู่บ้าง หนูจะรีบไปตัดผ้าก่อนค่ะ"

        หูหลันเยวี่ยไม่พูดถึงเสื้อก็แล้วไปแต่พอพูดถึงเสื้อผ้า สะใภ้รองก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันที

        เชิงอรรถ

        [1]ขนมซัวเถา (寿桃) ขนมที่ทำให้มีรูปร่างคล้ายลูกท้อเพราะคนจีนเชื่อว่าลูกท้อเป็นผลไม้อายุยืน มักจะให้เป็นของกำนัลในวันเกิดหรือวันไหว้ในโอกาสพิเศษ