หลังพริมาดูทีเซอร์จนพอใจ เธอขึ้นมานอนเล่นบนเตียง ก่อนจะหยิบหนังสือนิยายขึ้นมาอ่านต่อ แต่เธอรู้สึกง่วงๆ อย่างบอกไม่ถูก หนังสือเล่มหนาในมือค่อยๆ ร่วงลงสู่พื้น พริมาผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ภาพในฝันปรากฏขึ้นพริมมาเห็นภาพ เซียวเหลียนฮวากำลังยืนมองจิ้งอันอ๋องด้วยแววตาตัดพ้อ
ในฝันนั้น เซียวเหลียนฮวารักจิ้งอันอ๋องสุดหัวใจ นางแต่งงานกับเขาด้วยความเต็มใจ หวังจะใช้ชีวิตคู่ร่วมกันอย่างมีความสุข แต่แล้วความฝันของนางก็พังทลายลง เมื่อจิ้งอันอ๋องรับไป๋หลิงหลงเข้ามาเป็พระชายารอง
“ท่านอ๋อง... เหตุใดท่านจึงทำเช่นนี้กับหม่อมฉัน” เซียวเหลียนฮวาในฝันเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลอาบแก้ม “หม่อมฉันรักท่าน มอบหัวใจให้ท่าน แต่ท่านกลับ...”
นางพูดไม่ออก บอกไม่ถูก ความน้อยใจ ปวดร้าว เจ็บแปลบไปทั่วทั้งอก ราวกับหัวใจถูกบีบรัดจนแหลกสลาย
“รับคนอื่นเข้ามา...” เซียวเหลียนฮวาเอ่ยต่อในฝัน เสียงแ่เบาแทบจะไม่ได้ยิน
ใบหน้าคมคายของท่านอ๋องในฝันยังคงเ็า ไร้ซึ่งความรู้สึกผิด
“เ้าก็รู้ว่าเพื่อสู้กับองค์ชายรอง ข้าต้องรวบรวมอำนาจในมือเป็จำนวนมาก และข้าไม่อาจมีเ้าเพียงคนเดียวได้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
แต่คำพูดนั้นราวกับคมมีดกรีดแทงเข้าไปในหัวใจดวงน้อยๆ ของเซียวเหลียนฮวา นางได้แต่ร้องไห้ ปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจไหลริน
“แล้วอีกอย่างเ้าก็รู้ว่าข้ารักหลิงเอ๋อร์ ข้าแต่งงานกับเ้า เป็เพียงเื่ทางการเมืองเท่านั้น"
"เื่การเมือง?" เซียวเหลียนฮวาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "แล้วความรู้สึกของหม่อมฉันเล่า ท่านไม่เคยใส่ใจเลยหรือ"
"พอแล้ว" จิ้งอันอ๋องตวาด "อย่ามาทำตัวน่าสมเพช เ้าก็เป็ถึงพระชายา ควรทำตัวให้สมกับฐานะ"
"ฮ่าๆๆ" เซียวเหลียนฮวาหัวเราะทั้งน้ำตา "สมกับฐานะงั้นหรือ ท่านคิดว่าตำแหน่งพระชายานี้สำคัญสำหรับหม่อมฉันนักหรือไง"
ั้แ่วันแรกที่นางก้าวเท้าเข้ามาในจวนอ๋องแห่งนี้ ก็เหมือนตกอยู่ในห้วงเหวลึก ไร้แสงสว่าง ไร้ความอบอุ่น จิ้งอันอ๋องไม่เคยชายตามองนางแม้เพียงเสี้ยววิ ในดวงตาของเขามีเพียงภาพของไป๋หลิงหลง อนุภรรยาคนโปรด
ไป๋หลิงหลง...หญิงสาวที่ภายนอกดูบอบบาง อ่อนหวานราวกับดอกบัวขาว แต่เื้ักลับเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ร้ายกาจยิ่งกว่าอสรพิษ นางคอยยุแยงตะแคงรั่ว ใส่ร้ายป้ายสี และยั่วโมโหเซียวเหลียนฮวาอยู่ตลอดเวลา
"พี่หญิง เหตุใดท่านจึงทำกิริยาหยาบคายเช่นนี้ ไม่สมกับเป็ถึงพระชายาเลย" เสียงหวานใสของไป๋หลิงหลงดังขึ้น นางแสร้งเบิกตากว้างอย่างใ "ท่านอ๋อง อย่าถือสาพี่หญิงเลยนะเพคะ ท่านคงเหนื่อยมาจากข้างนอก"
"หลิงเอ๋อร์เ้าช่างใจดี" จิ้งอันอ๋องเอ่ยชมไป๋หลิงหลง สายตาของเขามองเซียวเหลียนฮวาอย่างตำหนิ
เซียวเหลียนฮวาเม้มริมฝีปากแน่น ความเ็ปแล่นริ้วไปทั่วอก นางไม่เข้าใจ เหตุใดเขาจึงมองไม่เห็นความจริงใจของนาง เหตุใดเขาจึงหลงเชื่อคำพูดของหญิงสาวจอมปลอมผู้นั้น
"ท่านอ๋อง หม่อมฉัน..." เซียวเหลียนฮวาพยายามอธิบาย
"พอได้แล้ว!" จิ้งอันอ๋องตวาดเสียงดัง "เ้าไม่ต้องพูดอะไรอีก กลับไปสำนึกผิดเสีย"
เซียวเหลียนฮวามองหน้าจิ้งอันอ๋องอย่างผิดหวัง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินลงมาอาบแก้ม นางไม่เคยคิดเลยว่า ชีวิตแต่งงานของนางจะจบลงเช่นนี้
"ท่านอ๋อง..."
"ออกไป!"
เซียวเหลียนฮวาในฝันได้แต่ยืนร้องไห้อย่างน่าสงสาร นางถูกใส่ร้าย ถูกคนที่นางรักที่สุดทำร้าย ไม่มีใครเข้าใจนาง ไม่มีใครเชื่อนาง
ภาพในฝันตัดไปที่ฉากปะาชีวิต นางเห็นเซียวเหลียนฮวายืนอยู่ท่ามกลางสายฝนโปรยปราย ร่างบางสั่นเทา น้ำตาไหลอาบแก้ม ดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มแน่น
"ฝ่าาเพคะ ได้โปรดทรงเมตตา หม่อมฉันบริสุทธิ์" เสียงสะอื้นของเซียวเหลียนฮวาดังก้องอยู่ในหูของพริมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พริมาพยายามวิ่งฝ่าฝูงชนเข้าไปหาเซียวเหลียนฮวา แต่ก็เหมือนมีกำแพงบางๆ กั้นขวางนางไว้ นางเอื้อมมือออกไปหวังจะััปลอบโยน แต่ก็คว้าได้เพียงอากาศ ในฝันนั้น เซียวเหลียนฮวาถูกใส่ร้ายโดยไป๋หลิงหลง นางถูกกล่าวหาว่าคิดวางยาพิษฮ่องเต้ ไม่มีใครเข้าใจนาง ไม่มีใครเชื่อนางเลยสักคน แม้แต่เ้าฮ่องเต้ผู้เป็ที่รัก
"ไม่นะเ้าฮ่องเต้ชั่ว แกจะปะาพี่สาวไม่ได้นะ ไอ้โง่ แกตาบอดหรือไงถึงได้มองอุบายยัยไป๋หลิงหลงไม่ออก" พริมาะโสุดเสียง
ภาพในฝันตัดสลับไปมา พริมาเห็นเซียวเหลียนฮวากำลังคุกเข่าอ้อนวอนเ้าฮ่องเต้ ใบหน้าของเซียวเหลียนฮวาเต็มไปด้วยความเ็ปและผิดหวัง แต่เ้าฮ่องเต้กลับเมินเฉย พระพักตร์เ็าไร้ความรู้สึก
"ปะา!" เสียงประกาศของเพชฌฆาตดังขึ้น
"ไม่!!!" พริมา ะโสุดเสียง
ทันใดนั้นเธอสะดุ้งตื่น หัวใจเต้นแรง เหงื่อแตกพลั่ก เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็เซียวเหลียนฮวา รู้สึกถึงความเ็ป ความผิดหวัง และความโดดเดี่ยว
น้ำตาของพริมาไหลรินอาบแก้มราวกับสายธาร เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ แต่หยดน้ำใสก็ยังคงไหลออกมาไม่ขาดสาย ราวกับเขื่อนที่พังทลาย ความรู้สึกเ็ปในฝันยังคงหลงเหลืออยู่ในอก ราวกับถูกมีดกรีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางสะอื้นไห้จนตัวโยน
"ฮือออ...น่าสงสารเซียวเหลียนฮวาจัง ทั้งที่รักท่านอ๋องขนาดนั้น แต่สุดท้ายก็ต้องมาตาย" พริมาพร่ำออกมาอย่างน่าสงสาร
"ไอ้พระเอกโง่ ตาบอด ไม่เห็นค่าของพี่สาว ไปหลงรักนางเอกจอมหลอแหลแบบนั้นได้ยังไง"
ทันใดนั้นน้ำหวานที่ออกจากห้องน้ำมา เมื่อเห็นเพื่อนรักนั่งร้องไห้อยู่บนเตียงก็ใ รีบเข้าไปปลอบ
"เฮ้ย ยัยพริม แกเป็อะไรไป จู่ๆ ก็ร้องไห้ออกมา"
"แกไม่เข้าใจหรอก" พริมาสะอื้นไห้ "เซียวเหลียนฮวาน่าสงสารมาก เธอรักจิ้งอันอ๋องมากนะ แต่เขากลับมองไม่เห็นค่า ไปหลงรักยัยไป๋หลิงหลง ที่เข้ามาทีหลัง แถมยังมองไม่เห็นเลห์เหลี่ยมแม่นางเอกนั้นอีก"
"เอาน่า... อย่าคิดมากเลย" น้ำหวานตบบ่าเพื่อนเบาๆ "มันก็แค่นิยาย อย่าเอาไปเปรียบเทียบกับชีวิตจริงสิ"
"แต่... แต่ฉันสงสารพี่สาวนี่นา" พริมาเช็ดน้ำตา "ทำไมเธอต้องมาตายด้วยเงื้อมมือของจิ้งอันอ๋องด้วย ไอ้อ๋องโง่ ไปตายซะ "
น้ำหวานเกาหัวแก๊กๆ "เธอไปอาบน้ำแป๊บเดี๋ยวทำไมยัยพริมถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้"
โหยยย...นี่แกอินจัดขนาดนั้นเลย" น้ำหวานหัวเราะ "มันก็แค่นิยาย แล้วนี่แกอ่านถึงตอนไหนแล้วเนี่ย ถึงได้ร้องไห้จะเป็จะตาย"
"ฉันยังอ่านไม่จบ แต่เซียวเหลียนฮวาตาย ฮืออออ" พริมาปล่อยโฮออกมาอีกระลอก "น่าสงสารที่สุดเลย"
"ฉันเข้าใจ มันก็เศร้าจริงๆ นั่นแหละ แต่ว่า..."
"แต่ว่าอะไร" พริมาเงยหน้ามองเพื่อน น้ำตาคลอหน่วย
"ฉันว่าเซียวเหลียนฮวาก็ร้ายจริงๆ นะ นางไปแกล้งนางเอกสารพัด แถมยังคิดจะทำร้ายนางเอกตั้งหลายครั้งด้วย" น้ำหวานพูดอย่างตรงไปตรงมา
"แกไม่รู้อะไร เป็เพราะยัยไป๋หลิงหลงนั่นละเป็คนยั่วโมโหพี่สาวก่อน" พริมาแก้ตัวแทนคุณนางร้าย เสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย
น้ำหวานถึงกับงงแตก วันนี้เพื่อนของเธอมันเป็อะไรถึงได้บ้าสติแตก ปกติพริมาไม่ใช่คนอินกับนิยายขนาดนี้นี่นา
"แต่การแก้แค้นด้วยวิธีรุนแรงแบบนั้นมันก็ไม่ถูกต้องอยู่ดี" น้ำหวานส่ายหน้า "ฉันว่านางเอกก็ไม่ได้ผิดอะไรนะ ที่ตกหลุมรักพระเอก ในเมื่อพระเอกก็ไม่ได้รักเซียวเหลียนฮวาแล้ว"
"แต่พี่สาวนางร้ายรักพระเอกมากนะ ั้แ่เด็กๆ แล้ว เธอทุ่มเททุกอย่างเพื่อพระเอก แต่สุดท้ายพระเอกก็ไปรักคนอื่น"
"ความรักมันบังคับกันไม่ได้หรอกแก" น้ำหวานถอนหายใจ "ถึงเซียวเหลียนฮวาจะรักพระเอกมากแค่ไหน แต่ถ้าพระเอกไม่ได้รัก มันก็ไม่มีประโยชน์"
พริมาถึงกับอึ้งไปเมื่อได้ยินที่เพื่อนสนิทเอ่ย
"อื้อ...ฉันรู้ "
สงสารน้ำหวาน ที่ต้องมาคอยปลอบเพื่อน ที่เพื่อนจะอินเกินเบอร์ไปหน่อย ยัยน้องก็อินกับนิยายเกินจนโดนพี่สาวนางร้ายจับมาเข้าฝันพานางทะลุมิติ มารอลุ้นว่าจะเป็ยังไงต่อไป
491
