บทที่ 20: การเปิดเผยความลับ
บรรยากาศในป่าอัญชลีตอนเย็นค่อนข้างสงบลงหลังจากการต่อสู้ที่เกือบจะกลายเป็ภัยพิบัติ ทุกคนในขบวนเดินทางเริ่มกลับคืนสู่สภาพปกติ ท่ามกลางความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ ภารกิจที่ต้องทำก็ยังคงค้างคาอยู่ อรัญญารู้สึกถึงความลับที่ยังไม่ถูกเปิดเผยมากมายรอบตัวเธอ
เ้าชายราธันเดินเคียงข้างเธอในขณะที่ขบวนเดินต่อไป เสียงฝีเท้าของทั้งคู่ดังเป็จังหวะเดียวกันในความมืด ท่ามกลางแสงจันทร์ที่ส่องลงมา พวกเขาทั้งสองไม่พูดอะไร แต่ความเงียบนี้กลับทำให้บรรยากาศระหว่างกันมีความพิเศษขึ้น
"เ้ากำลังคิดอะไรอยู่หรือ?" เสียงของเ้าชายราธันดังขึ้นทำลายความเงียบ
อรัญญาหันมองเขาและยิ้มเล็กน้อย "ฉันเพียงแค่คิดถึงการเดินทางครั้งนี้และสิ่งที่กำลังรอเราอยู่ ข้าไม่แน่ใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง"
เ้าชายราธันหันไปมองเธอ "จะว่าไป ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ข้ารู้แค่เพียงสิ่งหนึ่งว่า เราจะต้องเดินทางไปถึงวิหารจันทราให้ได้"
คำพูดของเขาทำให้อรัญญารู้สึกถึงความหนักแน่นในตัวเขา ความมั่นใจที่มีต่อการเดินทางครั้งนี้ แม้ว่าเธอเองจะไม่แน่ใจถึงผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้น แต่การที่มีเ้าชายอยู่เคียงข้างทำให้เธอรู้สึกว่าไม่ว่าอะไรก็ตามที่เกิดขึ้น เธอจะสามารถรับมือมันได้
ในขณะที่ทั้งสองเดินผ่านทางเดินในป่าที่มืดมิด เสียงฝีเท้าเงียบลง สายตาของเ้าชายราธันจับจ้องไปที่อรัญญา
"มีสิ่งหนึ่งที่ข้ายังไม่ได้บอกเ้า" เ้าชายราธันกล่าวขึ้นเสียงเบา
อรัญญาหันไปมองเขาด้วยความสนใจ "สิ่งใดกันที่ท่านยังไม่ได้บอกฉัน?"
เ้าชายราธันหยุดเดินและหันมามองเธอ ดวงตาของเขาลึกซึ้งเต็มไปด้วยความจริงจัง "มีบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับการเดินทางครั้งนี้ และเกี่ยวข้องกับตัวข้าเอง ข้าคงไม่สามารถหลีกหนีจากความจริงนี้ได้..."
อรัญญารู้สึกถึงความเครียดในน้ำเสียงของเขา "ท่านกำลังบอกว่ามีอะไรที่ท่านซ่อนอยู่เหรอ?"
เ้าชายราธันหายใจลึกและยอมรับ "ใช่... มีบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับภารกิจของข้าและความลับของอาณาจักรจันทราสว่าง ข้ามีเหตุผลบางประการที่ต้องไปยังวิหารจันทรา และข้าไม่สามารถบอกใครได้ทั้งหมดในตอนนี้"
อรัญญารู้สึกถึงความหนักหน่วงในคำพูดของเขา ความลับที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเ้าชายทำให้เธอรู้สึกสงสัย แต่ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกถึงความไว้วางใจที่เ้าชายมอบให้
"ท่านไม่ต้องกังวล" อรัญญาพูดเสียงเบา "ฉันจะเคียงข้างท่าน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
เ้าชายราธันยิ้มให้กับคำพูดของเธอ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจของเขาไม่สามารถอธิบายได้ ด้วยความสัมพันธ์ที่ยิ่งแแ่ขึ้นทุกวัน เขารู้สึกถึงการเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งกับเธอ
ทั้งสองยืนอยู่ในความมืดใต้แสงจันทร์ ััที่ไม่สามารถอธิบายได้เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา เงียบงัน และความหมายที่ไม่มีคำพูดใดสามารถแทนที่ได้
"ขอบคุณที่เชื่อใจข้า" เ้าชายราธันพูดขึ้นเสียงแ่ "ข้าเองก็ไม่เคยคิดว่าการเดินทางครั้งนี้จะทำให้ข้าได้พบกับคนที่ทำให้ข้าเชื่อใจได้ขนาดนี้"
อรัญญาไม่ตอบ แต่ความรู้สึกในใจของเธอชัดเจน การเดินทางครั้งนี้ทำให้เธอรู้จักเ้าชายราธันมากขึ้น แม้ว่าในหัวใจของเธอยังเต็มไปด้วยคำถามมากมายเกี่ยวกับสิ่งที่เ้าชายซ่อนเร้นอยู่ แต่เธอก็รู้ว่าในที่สุดทุกสิ่งจะต้องเปิดเผยออกมา และเธอจะต้องพร้อมเผชิญหน้ากับความจริงนั้น
ทั้งสองเดินต่อไปในป่าทึบ ความสัมพันธ์ที่งอกงามขึ้นระหว่างพวกเขาจะต้องผ่านบททดสอบอีกหลายบท แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อรัญญาเชื่อว่าทั้งสองจะสามารถเผชิญมันไปได้ด้วยกัน
4K
