บทที่ 15 ฉัน้าให้ตระกูลหลูหายไปจากเมืองไห่
คำพูดของซูช่านทำให้ดวงตาทั้งสองข้างของหลูอวิ๋นไห่หรี่ลง เมื่อได้ยินว่าไอ้หนุ่มคนนี้เพิ่งออกมาจากคุก
ไม่คิดเลยว่าเมื่อเจอหน้าเขาแล้วจะยังคงทำตัวเหิมเกริมขนาดนี้
ในตอนนั้น ทหารสองนายแบกร่างไร้ิญญาของหลูเชาเข้ามา แล้ววางลงเบา ๆ ตรงหน้าของหลูอวิ๋นไห่
"พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ ไอ้เวรนั่นมันทำลูกชายผมตาย พี่ต้องช่วยผมแก้แค้นด้วย มัน... มันรู้จักกับโจวซื่อฉยง!"
"มันถึงได้เหิมเกริมขนาดนี้ก็เพราะมีโจวซื่อฉยงหนุนหลังนี่แหละ! ฆ่ามันซะ รวมทั้งลูกสาวมันด้วย!" หลูเต๋อจี้ชี้นิ้วไปที่ซูช่าน พลางร้องไห้คร่ำครวญอ้อนวอนหลูอวิ๋นไห่
ในตอนนี้หลูอวิ๋นไห่เข้าใจแล้ว ที่แท้ไอ้หมอนี่ไม่ได้มีปัญหาทางสมอง แต่มีคนหนุนหลังต่างหาก
"หึ โจวซื่อฉยง? ต่อให้โจวซื่อฉยงมาเอง ก็ต้องก้มหัวเรียกฉันว่านายพลหลู"
"ตอนนี้ แกมาคุกเข่าที่นี่ กราบหลานชายฉันสามร้อยครั้ง แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก!" หลูอวิ๋นไห่ชี้นิ้วไปที่ซูช่าน เอ่ยด้วยสีหน้าเ็าและเย่อหยิ่ง
เย่จื่อเมิ่งพูดขึ้นมากะทันหัน "คุณมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินซูช่าน ถึงจะจับเขา ก็ต้องเป็ผู้บังคับใช้กฎหมายเท่านั้น"
หลูอวิ๋นไห่หันไปมองเย่จื่อเมิ่ง หรี่ตาลงแล้วแค่นเสียงเ็า "แล้วคุณเป็ใครกัน"
"ฉันคือเย่จื่อเมิ่งจากตระกูลเย่แห่งเมืองหลวง!"
เมื่อได้ยินดังนั้น หลูอวิ๋นไห่ก็มีแววตาประหลาดใจวาบผ่านในดวงตา
เขาถูกส่งตัวจากเมืองหลวงมาที่มณฑลจงโจว เขาเคยได้ยินชื่อเสียงของตระกูลเย่ที่ทรงอิทธิพลในเมืองหลวง
"ขอถามคุณเย่หน่อย คุณมีความสัมพันธ์อะไรกับคนร้ายคนนี้?" หลูอวิ๋นไห่รู้สึกกังวลอยู่บ้าง ด้วยสถานะของเขาไม่กล้าที่จะไปล่วงเกินตระกูลเย่เลย
เย่จื่อเมิ่งชะงักไป ใบหน้าเริ่มแดงก่ำอย่างรวดเร็ว กัดริมฝีปากพลางพูดเสียงเย็นว่า "เขาเป็แฟนของฉัน มีปัญหาอะไรไหม?"
!!!
ไม่ใช่แค่หลูอวิ๋นไห่ที่ตะลึงงัน แม้แต่หลูเต๋อจี้ก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
ครั้งที่แล้วในห้องจัดเลี้ยง ผู้าุโเหวินก็แสดงท่าทีเกรงใจต่อประธานหญิงคนนี้มาก ภายหลังเมื่อสอบถามจึงได้รู้ว่าเธอคือคุณหนูใหญ่ตระกูลเย่แห่งเมืองหลวง
แต่หลูเต๋อจี้ไม่เคยคิดเลยว่า ไอ้ซูช่านคนเลวนั่นจะสามารถไต่เต้าขึ้นไปถึงระดับสูงขนาดนี้ได้
หลูอวิ๋นไห่สีหน้าเปลี่ยนเป็ซับซ้อนอย่างยิ่ง ถ้าเป็เช่นนั้นจริง หลานชายของเขาก็คงตายฟรีแล้ว
"เธอไม่ใช่แฟนของผม" ซูช่านที่เงียบมาตลอดพูดขึ้นมาทันที
เย่จื่อเมิ่งมองไปที่ซูช่านด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ชั่วขณะนั้นเธออยากจะกัดฟันกรอด และเตะเขาอย่างแรง
"ฮ่า ๆ ๆ ฉันก็ว่าแล้ว บุตรสาวตระกูลเย่จะมาคบหากับนักโทษได้ยังไง จับตัวเขาไว้!" หลูอวิ๋นไห่หัวเราะดังลั่น ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าแล้วชี้ไปที่ซูช่าน
ทหารหลายคนวิ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ยื่นมือมาจับตัวซูช่าน
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่อาจพลิกกลับได้แล้ว เย่จื่อเมิ่งกัดฟันกระทืบเท้า ก้มหน้าพูดกระซิบเร่งรีบกับซูช่านว่า "ระวังตัวด้วยนะ ฉันจะกลับแล้ว"
ทหารที่ประตูไม่กล้าขัดขวางเย่จื่อเมิ่ง ส่วนซูช่านยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน ถูกควบคุมตัวอยู่ตรงกลาง
"มีคำสั่งเสียอะไรไหม?" หลูอวิ๋นไห่มองซูช่านด้วยสายตาเ็า
ซูช่านหยุดชั่วครู่ ก่อนจะพูดกับหลูอวิ๋นไห่ว่า "ถ้าคุณทำอะไรกับผม ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก"
"ฮ่า ๆ ๆ ตลกสิ้นดี กล้าดีมาข่มขู่ฉันถึงที่"
หลูอวิ๋นไห่แสดงสีหน้าเ็าพลางตวาดว่า "ก้มหัวคำนับหลานชายฉันสามร้อยครั้งก่อน แล้วฉันจะส่งแกไปสู่สุคติ"
ทหารสี่นายกำลังกดดันซูช่าน พยายามจะผลักเขาให้คุกเข่าลงตรงหน้าศพ
แต่ไม่ว่าทหารทั้งสี่ที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีจะออกแรงแค่ไหน ร่างของซูช่านก็ยังคงยืนนิ่งราวกับหินหนักพันชั่ง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ในขณะเดียวกัน เย่จื่อเมิ่งที่วิ่งออกมาจนถึงหน้าประตูใหญ่หอบหายใจพลางรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขออกอย่างรวดเร็ว
"คุณอา อยู่ที่ไหนแล้วคะ" เย่จื่อเมิ่งรีบถามทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย
[โอ้โห คุณหนูของอา อากำลังจะถึงหน้าบ้านเธอแล้ว] เสียงหัวเราะร่าเริงของชายวัยกลางคนดังมาจากโทรศัพท์
เย่จื่อเมิ่งใจสั่น รีบพูดอย่างเร่งรีบ "คุณอารีบเปลี่ยนเส้นทางมาที่บ้านตระกูลหลูเลยค่ะ ฉันจะส่งตำแหน่งให้ เร็ว ๆ นะคะ เื่เป็เื่ตายเลยค่ะ!"
ชายที่อยู่ปลายสายได้ยินเสียงหลานสาวของเขาที่ดูร้อนรนเป็ครั้งแรก เสียงของเธอยังติดสะอื้นด้วย เขารีบถามด้วยน้ำเสียงทุ้มหนัก [เสี่ยวเมิ่ง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?]
"มาถึงแล้วค่อยคุยกันค่ะ รีบมานะคะ" เย่จื่อเมิ่งพูดจบก็วางสายไป
หลังจากคิดอย่างรวดเร็ว เย่จื่อเมิ่งกัดฟันแล้วหมุนตัววิ่งกลับเข้าไปข้างใน
เมื่อวิ่งขึ้นบันไดมาถึง ก็เห็นหลูอวิ๋นไห่ใบหน้าบิดเบี้ยว มือถือปืนจ่อที่หน้าผากของซูช่าน
"หยุดนะ!" เย่จื่อเมิ่งะโเสียงเย็น พลันรีบวิ่งเข้ามา
หลูอวิ๋นไห่หันหน้ามาพูดเสียงเ็า "คุณเย่ คุณจะมายุ่งกับเื่นี้จริง ๆ เหรอ? เขาเป็ฆาตกร คุณแน่ใจหรือว่าการทำแบบนี้จะไม่ส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของตระกูลเย่ของคุณ?"
"อาของฉันกำลังมา ถ้าคุณจะยิงก็ยิงเลย!" เย่จื่อเมิ่งจ้องมองหลูอวิ๋นไห่ด้วยสายตาเ็า
"อาของคุณคือใครกัน?" หลูอวิ๋นไห่ขมวดคิ้วแน่นขึ้น
เย่จื่อเมิ่งเห็นซูช่านยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง จึงพูดด้วยความโมโหว่า "ผู้บัญชาการกองทัพเหลยโจว เย่กัง"
!!!
เมื่อได้ยินชื่อนี้ หลูอวิ๋นไห่ก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึก
เขาค่อย ๆ ลดปืนที่จ่อไว้ที่หน้าผากของซูช่านลง
เย่กัง นายพลระดับสี่ดาว แต่เป็ผู้บัญชาการกองทัพเหลยโจวโดยตรง ซึ่งเป็หน่วยรบสำคัญของประเทศ ที่สำคัญคือเขาเพิ่งอายุเพียงสี่สิบต้น ๆ เท่านั้น
"ใครจะมาก็ช่างเถอะ แต่ไอ้ขยะแซ่ซูฆ่าลูกชายของฉัน มันต้องชดใช้ด้วยชีวิต" หลูเต๋อจี้ที่อยู่ข้าง ๆ ะโใส่เย่จื่อเมิ่ง
ลูกชายตายไปแล้ว จะสนใจว่าเย่จื่อเมิ่งมีสถานะอะไรอีกทำไม
"ถูกต้อง ต่อให้นายพลเย่มาเอง ความจริงก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้" หลูอวิ๋นไห่จ้องซูช่านด้วยแววตาเยียบเย็น พลางพูดด้วยน้ำเสียงดุร้าย
ไม่นานก็มีเสียงเบรกรถดังมาจากนอกประตู ตามด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบ ชายวัยกลางคนที่ดูค่อนข้างหนุ่มคนหนึ่งพาผู้ช่วยเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
"คุณอา คุณมาแล้ว" เย่จื่อเมิ่งรีบเดินเข้าไปรับ
แม้ชายคนนั้นจะดูหนุ่มแน่น แต่แววตาที่แข็งกร้าวของเขากลับดูดุดันยิ่งกว่าหลูอวิ๋นไห่เสียอีก
เย่กังเพิ่งก้าวเข้าประตูมาก็ได้กลิ่นคาวเื จากนั้นก็เห็นศพที่นอนอยู่บนพื้น เมื่อมองไปทางหลูอวิ๋นไห่และคนอื่น ๆ คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว
"เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" เย่กังกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดที่ศพ
เหมือนกำลังถามเย่จื่อเมิ่ง แต่ก็เหมือนถามทุกคนที่อยู่ที่นั่น
"นายพลเย่ ผมคือหลูอวิ๋นไห่ เมื่อครู่ไอ้หนุ่มคนนี้ได้ฆ่าหลานชายของผม ผม้าจะพาตัวเขาไป แต่หลานสาวของคุณ คุณหนูเย่ไม่ยอม ดังนั้นผมจึงรอคุณมาพูดคำตัดสินสักคำ" หลูอวิ๋นไห่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ พลางมองไปที่เย่กัง
ในวินาทีถัดมา เย่กังจ้องมองซูช่านด้วยสายตาเคร่งขรึม
จากนั้นก็หันไปมองเย่จื่อเมิ่ง พลางเอ่ยเสียงเ็า "เสี่ยวเมิ่ง เขาเป็อะไรกับเธอกันแน่? เธอเป็คนตระกูลเย่นะ จะมาปกป้องฆาตกรได้ยังไง?"
ใบหน้าของเย่จื่อเมิ่งพลันซีดเผือด เธอเงยหน้าขึ้นมองซูช่านแวบหนึ่ง พูดตะกุกตะกัก ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี
"เขาเป็แฟนเธอเหรอ" เย่กังรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงถามเสียงต่ำอีกครั้ง
"ไม่ใช่" ซูช่านเอ่ยปากขึ้น
เย่จื่อเมิ่งหันไปมองซูช่านอีกครั้ง น้ำตาแห่งความน้อยใจพลันเอ่อคลอเบ้า เธอกัดริมฝีปากพลางเอ่ยเสียงเ็า "อืม ไม่ใช่ค่ะ"
"งั้นกลับบ้านเดี๋ยวนี้!" สีหน้าของเย่กังบึ้งตึงทันที
เย่จื่อเมิ่งยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เย่กังก็พูดเสียงเข้มขึ้นอีกครั้ง "วันนี้ถึงหลูอวิ๋นไห่จะพาชายคนนี้ไปไม่ได้ แต่เขาก็ฆ่าคน จำเป็ต้องได้รับการลงโทษ เชื่อฟังอาหน่อย กลับบ้านไปก่อน!"
ในฐานะหลานสาวที่เห็นเติบโตมาั้แ่เด็ก เย่กังจะไม่เข้าใจความผิดปกติของเธอได้อย่างไร
ถึงจะไม่ใช่แฟนกัน แต่ชายคนนี้ก็คงทำให้หลานสาวของเขาสนใจไปแล้ว
เย่จื่อเมิ่งเงยหน้ามองคุณอาแวบหนึ่ง เธอพยักหน้า แล้วหมุนตัวเดินออกไปด้านนอก
"เย่กัง คุณตั้งใจจะจัดการกับเขายังไงครับ" หลูอวิ๋นไห่พูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็มิตรพลางมองไปที่เย่กัง เมื่อครู่เขาได้พูดไปแล้วว่าจะไม่ยอมให้ซูช่านถูกพาตัวไป แต่ตราบใดที่ซูช่านยังอยู่ในจงโจว ก็ยากที่จะหนีความตายไปได้
เย่กังไม่สนใจหลูอวิ๋นไห่ เขาเอามือไพล่หลัง ค่อย ๆ เดินมาหยุดตรงหน้าซูช่าน จ้องมองด้วยสายตาเ็าพลางถามว่า "นายคิดว่าแค่เสี่ยวเมิ่งหลานสาวของฉันสนใจนาย นายก็จะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบงั้นเหรอ ถึงขั้นฆ่าคนเลยใช่ไหม"
"ผมรู้จักคุณด้วยเหรอครับ" ซูช่านมองเย่กังที่ทำท่าวางอำนาจด้วยสายตาเ็า
จากนั้นซูช่านเงยหน้ามองออกไปนอกห้องรับแขก มองความมืดมิดของราตรีแล้วเอ่ยเสียงเ็าว่า "คืนนี้ ผมจะทำให้ตระกูลหลูในเมืองไห่หายไปให้สิ้น"
1K
