“ท่านอ๋อง คุณหนูเฟิงนางคุกเข่าอยู่ที่ด้านหน้าตำหนักั้แ่เมื่อวานตอนเย็น ท่านอ๋องจะไม่เมตตานางหรือไร”
อ๋องเป่ย (ท่านอ๋องที่มีหน้าที่ดูแลแคว้นฉานทางทิศเหนือ) เงยหน้าที่ส่งสายตาดุดันจากถุงหอมใบสวย
“ปล่อยให้นางคุกเข่าจนตาย พรุ่งนี้จะทำพิธีศพชายาเอกของข้าหากนาง ผ่านคืนพรุ่งนี้ไปได้ ข้าจึงจะปล่อยนางไป”
“แต่ท่านอ๋อง นาง ตัวซีดขาวอีกทั้งอากาศข้างนอก…”
“หุบปาก ชุนไฉ่เ้าเป็คนของข้าหรือคนของบิดานาง”
“ท่านอ๋อง ชุนไฉ่ภักดีไม่เปลี่ยน หากแต่ ..คุณหนูผู่เยว่ร่างกายบอบบาง”มือใหญ่กำถุงหอมไว้แน่น
“ร่างกายบอบบาง แต่ใจคอโเี้ข้าไม่มีทางให้อภัยนาง”
“แต่ท่านอ๋อง ท่านอ๋องปะามารดานางไปแล้วเื่นี้อาจไม่เกี่ยวกับนาง”
“ข้าให้เ้าหุบปาก ชุนไฉ่”
ผู่เยว่ก้มหน้าคุกเข่าอาการปวดร้าวไปทั่ว แผ่นหลังและท่อนขาที่ปวดจนกลายเป็ชาไร้ความรู้สึกหิมะขาวโปรยปรายลงใบใบหน้าและมวยผม กระนั้นก็เหมือนเสื้อคลุมหนาจากผ้าเนื้อดีและขนสัตว์ก็ยังมิอาจบรรเทาความเหน็บหนาวแต่ก็พอให้ไม่ต้องหนาวตาย
อ๋องเป่ยยืนอยู่ที่หอสูง มองไปยังร่างเล็กผ่านปรอยหิมะพร่างพราว
“ชายา นางทำร้ายเ้าจนตาย ข้าก็ควรให้นางตายตามเ้าไป”
สะบัดชายเสื้อเดินหายเข้าไปด้านใน ลมหนาวหวีดหวิวคล้ายเสียงคร่ำครวญอาดูร
“ท่านพี่ พี่สาวผู่เยว่ใจดีกับข้ายิ่งนักครั้งนี้ได้ข่าวว่าข้าตั้งครรภ์นางส่งของกำนัลมามากมาย”
เฟิงเฟยฮวาเอ่ยปากด้วยท่าทีตื่นเต้นดีใจ กู้ลี่จวิน กุมมือเล็กไว้ในอุ้งมืออบอุ่นของเขา
“แต่ไหนแต่ไรข้าได้ยินว่าพี่สาวของเ้า นางมักจะรังแกเ้าอย่างไรก็ระวังตัวไว้บ้าง”
“ท่านพี่กังวลเกินไปแล้ว ก่อนหน้านั้นข้าแต่งเข้าจวนอ๋องจากบ้านเฟิงมาแรมปี นางคงอดที่จะคิดถึงข้าเสียไม่ได้ อีกอย่างหลังๆ มานี้ นางก็ไม่เคยจะหาเื่ข้าครั้งนี้ส่งของกำนัลมากมายคงเป็เื่ที่ดี พี่สาวเองนางก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรเพียงแค่เอาแต่ใจ และถูกท่านแม่ใหญ่เลี้ยงดูมาอย่างดี”
“เ้าจึงต้องยิ่งระวังอย่าได้ขัดใจนาง ไม่เข้าใกล้นางเสียจึงดีความริษยาฆ่าคนมานักต่อนักแล้ว”เฟยฮวาซบหน้าลงบนอกกว้าง
“ท่านพี่ห่วงใยเฟยฮวาเพียงนี้เช่นข้าข้าจะกล้าดื้อรั้น”
เ้าดื้อรั้นไม่ได้แล้วในเมื่อในท้องของเ้ามีเ้าก้อนแป้ง และข้าเชื่อว่าเ้าจะไม่ดื้อรั้นในเมื่อชายาของข้า เรียบร้อยอ่อนหวานเหมือนดังเก่าก่อนที่ข้าพบเ้าคงไม่มีผิด” เฟยฮวายิ้มเอียงอาย
“เช่นนั้นข้าจึงเลือกเ้า หาใช่พี่สาวคนโต คุณหนูใหญ่บ้านเฟิงที่งดงามเกินใคร แต่กิริยาดังไม่เคยผ่านการอบรม”เฟยฮวายิ้มบางๆ
“ท่านพี่แม้จะเอาแต่ใจ แต่นางมิได้ชั่วช้าอะไร นางสดใสกว่าข้าด้วยซ้ำเพราะท่านแม่ใหญ่ปล่อยนางตามใจ ผิดกับข้าที่ต้องรับใช้ปรนนิบัติคนในตระกูล และต้องเจียมตัวเยี่ยงลูกอนุทั่วไป”
“เช่นนั้นข้าจึงรักเ้าเยี่ยงนี้ ชีวิตของข้าเฟยฮวาข้าไม่อยากให้เ้าข้องแวะกับบ้านเฟิงเ้าเป็ถึงชายาอ๋อง ข้าปกป้องเ้าได้ พี่สาวของเ้านางบางทีอาจยังแค้นเคืองที่ข้าไม่แต่งกับนางแต่กลับเลือกเ้าเฟยฮวา ห่างพวกเขาไว้จึงดี”
“เฟยฮวาจะจำใส่ใจ ท่านพี่วางใจเถิด ข้าไม่ไปที่นั่นหากไม่มีท่านไปด้วย”อ๋องเป่ยกระชับอ้อมกอดแแ่
ชีวิตเขาแค่นี้ก็สมบูรณ์มากพอแล้ว ในเมื่อมีเฟยฮวาข้างกาย แต่เดิมนั้นฝ่าาประทานงานแต่งกับบุตรีใต้เท้าเฟิง เขาลังเลอยู่นานจนกระทั่งพบว่าหญิงงามอ่อนหวานเช่นเฟยฮวาน่าสงสารเพียงใดใช้ชีวิตลำเข็ญเยี่ยงสาวใช้ในบ้านเฟิง เขาจึงขอประทานงานแต่งงานกับบุตรีคนรองที่เป็เพียงลูกอนุ หยามหน้าเฟิงผู่เยว่ที่สวยกว่าทำตัวสูงส่งด้วยเป็ลูกเมียเอก แต่เขาเลือกที่จะสู่ขอเฟิงเฟยฮวามาแทน
“ท่านอ๋อง” เฟิงผู่เยว่เงยหน้าซีดขาวขึ้นช้า
“ข้าขอโทษ”
“ป่วยการ คำขอโทษของเ้าตามไปกล่าวกับเฟยฮวาบน์เถิด แต่เ้าอาจแค่ตกนรกหาได้ขึ้นไปพบนางไม่”
ผู่เยว่ กลั่นหยดน้ำตาเป็สาย นึกว่านางไม่เสียใจหรือน้องสาวต่างมารดาตายไปทั้งยังถูกใส่ความว่า เป็คนฆ่า
“ท่านอ๋องโปรดอภัย”
“เช่นไรจึงจะเหมาะเ้าจะตายตรงหน้าข้า หรือว่าตายไกลๆ สายตาของข้าดี คนต่ำช้าเช่นเ้าไม่ควรมาให้ข้าเห็นหน้าด้วยซ้ำไป”
กู่ลี่จวิน สูงส่งแล้วเช่นไร ผู่เยว่ก็หาใช่คนต่ำต้อย
แม้จะหยามเหยียดกี่ครั้งก็ต้องทนเช่นนั้นหรือหากไม่ผิดทำไมจึงยอมเขา ก่อนหน้านั้นฮ่องเต้ประทานงานแต่ง แต่เขากลับเลือก เฟยฮวาทั้งๆ ที่บิดาและมารดาของผู่เยว่ หมายมั่นว่าจะต้องเป็บุตรีคนโตที่ยังไม่ทันออกเรือนแต่อ๋องเป่ยกับเลือกแต่งคนน้องให้ชาวบ้านครหาว่าผู่เยว่ไร้ค่า
“ข้าเกลียดท่าน”
ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าร่างสูงจ้องหน้าตายไม่กะพริบ ก่อนจะผลักผู่เยว่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น
“ชั่วช้า ชีวิตของเ้าไม่อาจเทียบได้คนที่มีค่าเช่นดังเฟยฮวาชายาของข้า พรุ่งนี้ข้าจะมีพิธีศพให้กับเฟยฮวาหากเ้าคุกเข่าอยู่ที่นี่จนถึงวันพรุ่งนี้ข้าจึงจะปล่อยเ้าไป ปล่อยเ้าไปแต่หาอภัยให้ไม่ ข้าเชื่อว่าข้าไม่มีทางที่ข้าจะอภัยให้เ้า”
ผู่เยว่ ก้มหน้านิ่งเฟยฮวานางไม่ควรตายนางควรจะกลับมาบอกเล่าความจริงให้กู่ลี่จวินได้รับรู้เสียก่อนไม่ยุติธรรมกับผู่เยว่แม้แต่น้อย
“ข้าผิดไปแล้วท่านอ๋องได้โปรด ข้าไม่ได้ตั้งใจทำร้ายนาง”
กู่ลี่จวิน ยิ้มหยัน
“คนเช่น คุณหนูเฟิง ยอมรับว่าผิดด้วยหรือ”
“ท่านปะามารดาข้า ท่านให้ข้าคุกเข่า แม้จะบอกว่าข้าผิดแต่ทุกอย่างล้วนสาสมแล้ว ท่านยัง้าสิ่งใดอีก”
“้าให้เ้า ทรมานทั้งกายและใจเช่นเดียวกับที่เฟยฮวาต้องพบเจอนางต้องสูญเสียทั้งลูกในท้องและชีวิตของนาง”
1K
