โฉมงามสามลิขิต

        สายตาลุ่มลึกแฝงไปด้วยการค้นหาถูกส่งไปยังเฟิงฮวา ก่อนที่ฝ่าบาทจะกล่าวต่อ

        “ข้าเคยพบสตรีผู้หนึ่งเมื่อนานมาแล้ว นางช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้ข้าเพื่อเป็นการตอบแทนจึงมอบป้ายหยกล้ำค่าอันหนึ่งให้ไว้

        แต่แล้วเมื่อไม่นานมานี้ก็บังเอิญพบว่าของสิ่งนั้นได้ถูกปล่อยขายออกไปในตลาดมืด

        ซึ่งถ้านางเป็นคนทำแบบนั้นจริงๆก็ถือว่าช่างบังอาจยิ่งนัก”

        น้ำเสียงที่เย็นเยียบขึ้นมาในประโยคสุดท้ายทำให้เฟิงฮวาขนลุกซู่ แม้สีหน้าจะมิได้มีการเปลี่ยนแปลงใดใดแต่ทว่าในใจกลับรู้สึกร้อนรนเป็นอย่างยิ่ง

        ‘นี่ข้า...ออกจากบ้านไม่ดูฤกษ์ยามหรืออย่างไรในบรรดาความโชคร้ายที่ประสบพบเจอมา มิมีเรื่องใดจะแย่ไปกว่าเรื่องนี้อีกแล้ว’เฮ้อ...นางลืมไปเสียสนิทเลยว่าต้องไปไถ่ถอนป้ายหยกคืน

        เฟิงฮวารวบรวมความกล้าตอบกลับไปด้วยเสียงราบเรียบมิให้เผยพิรุธ “อ้อ เป็นเช่นนี้เองหรือ”

        ชั่วขณะนั้นสายตาของนางพลันหรี่ลง...

        อาวุธลับอันหนึ่งถูกยิงมาทางพวกเขาสองคนโดยมิทันตั้งตัวบุรุษสตรีทั้งคู่ตอบสนองโดยการเบี่ยงหลบไปได้อย่างหวุดหวิด

        ชายชุดดำปรากฏตัวขึ้นประมาณยี่สิบกว่าคนและได้ทำการปิดล้อมพวกเขาเอาไว้

        ฝ่าบาทเฟิงฮวา และองครักษ์ทั้งหมด ต่างอยู่ในท่าเตรียมพร้อมต่อสู้รัศมีความกดดันค่อยๆแผ่กระจายไปโดยรอบกำลังภายในสายหนึ่งของฝ่าบาทพุ่งเข้าไปกดดันศัตรูเบื้องหน้าแต่กลุ่มผู้มาเยือนกลับมิได้สั่นคลอนเท่าใดนักสิ่งนี้สร้างความชื่นชมให้คู่ต่อสู้ไม่น้อยเลยทีเดียว

        ‘พวกที่มา ฝีมือไม่เลวนี่’

        ขณะที่กำลังหยั่งเชิงกันอยู่นั้นเองจู่ ๆเฟิงฮวาก็ตะโกนออกไป

        "นี่…พวกเจ้าเป็นคนของลัทธิเสวียนอู่ ใช่หรือไม่"

        หลังจากที่ได้ยินคำถามปฏิกิริยาชะงักเล็กน้อยเกิดขึ้นในกลุ่มชายชุดดำทันทีแม้จะเล็กน้อยแต่เฟิงฮวาก็จับสังเกตได้ทัน ทำให้นางมั่นใจว่า 'ไม่ผิดแน่'

        สิ่งที่สงสัยตามมาก็คือจุดประสงค์ของคนเหล่านี้คืออะไรและเหตุใดถึงได้ตามติดไปทุกที่เป็นเงาตามตัวเช่นนี้

        อีกอย่างคือพวกเขาต้องการจะเล่นงานใครกันแน่

        ถ้าเป็นนาง...นางจะได้ต่อสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่ง 

        แต่ถ้าเป็นฝ่าบาท...นางจะได้เอาตัวรอดไปได้อย่างปลอดภัยแหะๆ

        ท่ามกลางความนิ่งเงียบจู่ ๆ ฝ่าบาทก็หันมากระซิบที่ข้างหู "หากพวกนั้นต้องการฆ่าข้าเจ้าก็มิต้องกังวล…เพราะถ้าข้าตาย ข้าจะให้องครักษ์ฝังเจ้าไปพร้อมกันด้วยเลย"ใบหน้าของเขาพลันปรากฏรอยยิ้มแฝงความโหดเหี้ยมขึ้นมามีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ แค่เห็นแววตาก็เข้าใจแล้วนางอย่าหวังว่าจะได้หนีไปง่ายๆ

        เฟิงฮวากลอกตามองบนใส่ฝ่าบาทไปหนึ่งที'นี่...ท่านเป็นบ้าไปแล้วหรือ'

        จากนั้นก็หันไปประจันหน้ากับชายชุดดำต่อ

        "ข้าต้องการพบประมุขของพวกเจ้า มีเรื่องบางเรื่องที่ต้องคุยกับเขา"นางพูดพร้อมกับยื่นจี้หยกสกุลลี่ออกไปข้างหน้า

        หากเรื่องราชวงศ์ลี่และลัทธิเสวียนอู่ที่รู้มาเป็นเรื่องจริงจี้หยกนี้ย่อมต้องมีความสำคัญอย่างแน่นอน

        เมื่อเห็นการกระทำของนางดังนั้นทุกสายตาขององครักษ์ที่มองมาต่างเต็มไปด้วยความสงสัย 'แม่นางเฟิงจะต้องการพบลัทธิเสวียนอู่ไปทำไมกันนะ'

        แต่ปรากฏว่าหลังจากที่ชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้าได้ยินคำพูดของเฟิงฮวาเขาก็ตอบรับออกมาด้วยเสียงอู้อี้ว่า “สามารถไปพบได้แค่คนเดียว”

        เฟิงฮวาจึงหันไปสบตากับฝ่าบาทด้วยท่าทางจริงจัง

        'ข้าจำเป็นต้องไปสะสางเรื่องนี้ด้วยตัวเองจริงๆ ท่านมิต้องเป็นห่วงข้าจะระวังตัว'

        นางหันไปบอกกับชายชุดดำโดยมิสนใจสายตาคัดค้านของบุรุษด้านข้าง“พรุ่งนี้ยามเฉิน พวกเจ้ามารอข้าที่นี่ ข้าจะมาเพียงคนเดียว”

        พอนางพูดจบชายชุดดำต่างก็กระโดดลอยหายไป จนมิเหลือร่องรอย

        ณที่แห่งนั้น ทุกอย่างพลันกลับสู่สภาวะปกติยกเว้นบรรยากาศโดยรอบที่เยือกเย็นเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

        ฝ่าบาทแสดงออกชัดเจนว่าโกรธนางอย่างมาก

        ก็จะมิให้โกรธได้อย่างไร

        ประการแรกนางจะไปพบประมุขลัทธิเสวียนอู่ตามลำพัง นี่ยังคิดว่าจะหนีรอดจากปากเสือได้อย่างนั้นหรือ

        ประการที่สองนางมีเรื่องที่ปิดบังเขาอยู่ และไม่เห็นว่าเขาสำคัญพอที่จะบอกเล่าเสียด้วยซ้ำ

        ……………………….

        ภายในห้องนั่งเล่นที่บ้านพักของเฟิงฮวา

        เสี่ยวจูได้แต่ยืนดูคุณหนูของนางโต้เถียงกับบุรุษผู้สูงศักดิ์หน้าตาหล่อเหลาท่านหนึ่งส่วนคนอีกหลายคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆบุรุษท่านนั้นเห็นจะเป็นผู้ติดตามกระมังรูปโฉมก็งามรองลงมาตามลำดับ

        นางเองก็มิรู้จะถามเรื่องราวต่างๆจากใครดี

        ‘…เอ่อ คุณหนู ท่านสนิทสนมกับคนพวกนี้หรือ เหตุใดพาเข้ามาบ้านเยี่ยงนี้เล่า

        เอ่อแล้ว…พวกเขาทั้งหมดเป็นใครกันหรือ ข้าต้องปฏิบัติตัวเช่นไรกัน’เสี่ยวจูได้แต่คิดแล้วก็ยืนเกาหัวอยู่แบบนั้น

        ส่วนบทสนทนาของบุรุษสตรีทั้งสองก็มีเรื่องราวประมาณว่า

        “เจ้าเอาตัวเองไปเสี่ยงแบบนี้ได้อย่างไร”

        “มันเรื่องของข้าน่ะ เจ้าเฉิง”

        “ข้าจะส่งคนคอยคุ้มกันเจ้า โดยมิให้พวกนั้นรู้ตัว”

        “มิได้เด็ดขาด ข้าแจ้งไปแล้วว่าจะไปคนเดียว คำไหนคำนั้น”

        “ 'คำไหนคำนั้น' มิจำเป็นต้องใช้กับทุกเรื่องเสมอไป”

        “ข้าเป็นชาวยุทธ์ที่รักษาสัจจะ”

        “แต่ข้ามิเห็นด้วย”

        “มิเห็นด้วย ก็มิเป็นไร ใครบังคับท่านหรือ”

        เหล่าองครักษ์ประเมินแล้วว่าสถานการณ์กำลังจะรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขารีบพาตัวเองและเสี่ยวจูออกมาจากตรงนั้นดีกว่าปล่อยให้บุรุษสตรีสองท่านนั้นโต้ตอบกันตามสบาย

        “บอกมา เจ้ามีเรื่องอะไรปิดบังอยู่กันแน่ เฟิงฮวา”

        “ข้าจะบอกท่านในสักวันหนึ่ง แต่มิใช่ตอนนี้”

        “หึ…มิบอกก็มิต้องไป ข้าจะกักขังเจ้าไว้ที่นี่”

        “กักขังหรือ…เฉิงอี้ นี่มันตัวข้า ข้ามิใช่คนของท่าน วันนี้มิใช่ พรุ่งนี้มะรืนนี้ก็มิใช่ ท่านถือสิทธิ์อันใดมากระทำเช่นนี้” นางตะคอกใส่ฝ่าบาทอย่างโมโห

        “สิทธิ์ที่ข้าเป็นฮ่องเต้ของแผ่นดินซานตงและข้าจะให้เจ้ามาเป็นสตรีของข้าตอนนี้เลย”

        พูดจบฝ่าบาทก็คว้าข้อมือของเฟิงฮวาฉุดกระชากลากนางไปยังห้องด้านข้าง เฟิงฮวามิอาจต้านแรงบุรุษได้ยิ่งเป็นบุรุษที่กำลังโกรธถึงขีดสุดเช่นนี้ นางถูกเขาจับโยนไปบนตั่งนอนจากนั้นเขาก็คร่อมทับบนตัวนางพร้อมกับกดข้อมือไว้ทั้งสองข้าง

        สายตาของเฟิงฮวาเต็มไปด้วยความผิดหวังขึ้นชื่อว่าผู้ชาย คงมิพ้นจะต้องถือตัวเองเป็นใหญ่ สุดท้ายก็ลงเอยเช่นนี้สินะ

        ท่านอยากได้ร่างกายของข้านักหรือ...

        อยากได้ก็เอาไปเลย...

        แต่ท่านจะมิมีวันได้สิ่งอื่นใดจากข้าอีก...

        ฝ่าบาทเห็นสายตาเช่นนั้นของนางเขาพลันหยุดชะงัก คำสัญญาที่จะมิแตะต้องนางจนกว่านางจะยินยอมได้หวนกลับมาเขาจึงค่อยๆขยับตัวออก พร้อมกับคลายมือที่ยึดเอาไว้

        “ข้า…ขอโทษด้วยฮวาเอ๋อร์” เสียงหดหู่ของเขาเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนที่ฝ่าบาทจะเดินออกจากห้องไป

        เฟิงฮวาสงบนิ่งอยู่แบบนั้นในห้องเงียบๆ

        จนเวลาผ่านไปเสี่ยวจูก็มาเคาะประตู

        “คุณหนูเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ”

        มิมีเสียงตอบรับใดเกิดขึ้น

        “คุณหนูข้าขอเข้าไปนะเจ้าคะ”

        เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องเสี่ยวจูก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็น

        เฟิงฮวานั่งตัวแข็งค้างมิได้ขยับเขยื้อนสายตาเหม่อลอย

        นางดูล่องลอยจนไม่รู้แม้กระทั่งว่าเสี่ยวจูเข้ามาในห้องแล้ว

        “คุณหนูเจ้าคะ…ฝ่าบาทกับผู้ติดตามกลับไปหมดแล้วเจ้าค่ะ”

        ได้ยินดังนั้นเฟิงฮวาจึงหันหน้ามามองเสี่ยวจูช้าๆก่อนที่น้ำตาจะไหลพรั่งพรูเต็มสองแก้ม

        เสี่ยวจูได้แต่ปลอบประโลมเจ้านายของนางมิรู้ว่าเหตุใดคุณหนูถึงได้เป็นเช่นนี้

        หลังจากนั้นหนึ่งชั่วยามเฟิงฮวาถึงได้สงบลงนางต้องเตรียมตัวไปพบประมุขลัทธิเสวียนอู่พรุ่งนี้จึงสั่งเสี่ยวจูเอาไว้ว่าห้ามรบกวน แล้วเข้านอนด้วยความอ่อนเพลีย มิได้เอ่ยถึงเรื่องของฝ่าบาทอีกเลย