สิ่งมีชีวิตมีปฐมวัยจนถึงแก่ชราแต่แน่นอนว่ามนุษย์เรามีชีวิตแต่ละ่แต่ละอายุ
ซึ่งั้แ่อยู่ในครรภ์ จนคลอด วันแรกเกิด วัยทารก วัยเด็ก วัยรุ่น วัยผู้ใหญ่ วันชรา
ซึ่งแต่ละ่อายุของมนุษย์ทุกคนย่อมใช้ชีวิตแต่ละวันเหมือนๆกัน ตื่น กินนอน เรียน เล่น ทำงาน พักผ่อน ซึ่งแต่ละคนก็มีกางวางแผนชีวิตของตัวเองั้แ่เด็กๆและทำมันเมื่อโอกาสมาถึงแต่บางคนก็ได้แค่ฝันทำไม่ได้สักครั้ง บางคนพยายามแล้วไม่สำเร็จก็มี เื่นี้เขียนถึงแต่ละ่ชีวิตที่ผ่านมาซึ่งเป็สิ่งที่คิดว่า เป็ที่น่าเสียดายในครั้งหนึ่งที่ย้อนเวลาเอากลับมาไม่ได้ซึ่ง ในเวลา่ 1-10 ปี ยังเป็วัยเด็ก จินตนาการไปเรื่อย
ยังไม่ได้ทำอะไรจริงจัง เรียนไปเล่นไปใครสั่งอะไรก็ทำตาม 11-15 ปี บางคนก็เริ่มตั้งความฝัน วางแผนชีวิตไม้ว่าจะเรียนต่อ หรือ ออกทำงาน ทำธุรกิจของตัวเองไปด้วยเรียนไปด้วยซึ่งเป้าหมายครอบครัวยังไม่มีแต่บางคนก็คิดถึงอนาคตครอบครัวของตัวเองแล้วใน่16-25 ปี โดยทั่วไปแล้ว เรียนไป เที่ยวไป ทำงานไป คนที่วางแผนชีวิตก็ริเริ่มทำฝันของตัวเองทีละก้าวคนที่เรียนก็เรียนทั้งเรียนตามพ่อแม่้า เรียนตามที่ตัวเอง้า เพียงแค่หน้าที่การงานดี บางคนก็เที่ยวใช้ชีวิตใช้เงินเพื่อสนองความสุขของตัวเอง ซึ่งการหาเงินแล้วเอามาใช้สนองความ้าของตัวเองนั้นไม่ผิดหรอกแต่่ชีวิตที่ ยังเป็วัยรุ่น วัยหนุ่มสาวมีเรี่ยวแรงมีความคิดเป็ของตัวเอง
มีความใฝ่ฝันมากมาย และมีเวลา ซึ่งใน่ อายุ 22-27 นี้ เป็่ที่เสียดายที่สุดที่ย้อนคิดกลับไป ก็คืนกลับมาไม่ได้
1 เวลา
2 เป้าหมายชีวิต
3 การท่องเที่ยว
4 ความสำเร็จ
1 เวลา ซึ่ง ใน่นี้เรามีเวลาทำกิจกรรมไม่ว่าจะเรียน ทำงาน หาเงินได้อย่างสบาย
แต่เรากลับใช้เวลา ใช้เงินอย่างไม่คิดถึงอนาคตมีมาก็ใช้ไป แม้จะอดออมแทบจะไม่ฝช้สำหรับบางคนแต่สุดท้ายก็ใช้เพราะไม่มีเป้าหมายชีวิตที่ชัดเจนและเป็่ชีวิตที่
หางาน หาเงิน ท้องเที่ยว วางแผนอนาคต
่นี้ถ้าทำได้ก็จะประสบความสำเร็จได้สูง
แต่เชื่อว่าทุกคน คงหมกมั่นอยู่กับความต่องการมีต่องการใช้จนลืมอนาคตตัวเอง
แต่ก็ใช่อย่างที่คิด อนาคตยังมาไม่ถึง
นั่นแหละเพราะอนาคตยังมาไม่ถึง จึงต้องรีบวางเป้าหมาย รีบไขว่คว้าชีวิต่นี้
มีโอกาสอะไรก็ลองทำชิงให้หมดจะได้ไม่ต้องย้อนกลับมาเสียดาย
2 เป้าหมายชีวิต คนที่คิดได้คิดเป็ก็จะตั้งเป้าและวางแผนชีวิตตัวเองั้แ่เนิ่นๆว่าทำอะไรเพื่ออะไร เพื่อใคร คนที่มีเป้าหมายแม้จะลงมือทำสำเร็จไปแล้วใน่เวลานี้ ก็มีโอกาสพัฒนาไปเรื่อยๆ แต่กับคนที่มีเป้าหมายแล้วค่อยๆทำ่เวลาอายุนี้ก็ได้ประสบการณ์ ได้เรียนรู้ เพื่อพัฒนาตนเอง
ส่วนคนที่พยายามแล้วแต่ล้มเหลวก็ได้เรียนรู้เพื่อพัฒนาตนเองไม่ใช่ว่าท้อแล้วทิ้งถ้าหากตั้งเป้าหมายต้องหาวิธีอื่นถ้าวิธีที่ตรงอาจจะประสบผลสำเร็จได้ยากถ้าใช้หลายวิธีก็เป็อีกความคิดที่จะทำให้เกิดผลสำเร็จได้แค่ใช้เวลาต่างจากที่คาดไว้เท่านั้น
3 การท่องเที่ยว วัยนี้่อายุนี้ บางคนมีเวลาแต่ไม่มีเงิน บางคนมีเงินแตาไม่มีเวลา
บางคนไม่มีเงิน และไม่มีเวลา ซึ่งเป็วัยหนุ่มสาวที่แข็งแรง ทุกประสบการณ์ ไม่ว่าจะเรียน ทำงาน ท่องเที่ยว เรียนรู้ ซึ่งการท่องเที่ยวนี้ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะไปได้ตามใจ้าสถานที่บางที่มันไกล เที่ยวคนเดียวก็กลัวและไม่สะดวก สถานที่บางครั้งก็ต่องมีเงินมากถึงจะไปได้เช่นต่างประเทศ แต่ก็เลือกเที่ยวตามงบและความสุขสบายที่เที่ยวแล้วมีความสุขไม่มีหนี้ ซึ่งเราไม่สามารถเอาร่างกายของเราไปัั อากาศ บรรยากาศ ความรู้สึกเหมือนตอน หนุ่มสาว
ที่ยังแข็งแรง วิ่ง ะโได้สบาย ถ้าเราไปตอนแก่ มันไม่ได้สายเกินไป แต่เสียดายชีวิตมันสั้นลง เสียดายชีวิตที่ผ่านมา ที่ไม่ได้ทำ
4 ความสำเร็จ วัยนี้เป็วัยที่มีความสำเร็จสูง แต่ยังขาดประสบการณ์และการวางแผนคำปรึกษาที่ดี เพราะพ่อแม่ในสังคมไทยอาจมองว่าเราเด็กเกินไปที่จะออกไปใช้ชีวิต ตั้งเป้าหมาย ธุรกิจของตัวเอง อาจจะยังไม่ไว้ใจไม่เชื่อใจ แต่ถ้ามีคนสนับสนุน มีคนให้คำปรึกษาที่ดี ก็จะประสบความสำเร็จได้ไว
เพราะเป็วัยที่มีความคิดสร้างสรรค์ เป็วันที่มีความแปลกใหม่ ก้าวทันเทคโนโลยี
และ สื่อออนไลน์ ได้เรียนรู้จากห้องเรียน จากเพื่อน หรือตามที่ต่างๆ ได้เพื่อนที่หลากหลายทำให้ได้ประสบการณ์พัฒนาตัวเอง
วัย 28-35 วัยนี้เป็วัยผู้ใหญ่แล้วมันก็ดูเหมือนชีวิตเริ่มแก่เนิ่มมีเวลาน้อยลงสำหรับการวางแผนชีวิตและอนาคตเป็วัยที่ค่อนข้างผ่านอะไรมามากพอสมควรทั้งการศึกษา ชีวิตประสบการณ์โดยตรง ประสบการณ์จากคนรอบข้าง ประสบการณ์การงานการเงิน ถ้าคนมีธุรกิจ วัยนี้เป็วัยที่อยู่ระดับกลางของชีวิต่หนึ่งที่ผ่านความสำเร็จมาแล้ว และบางคนก็เพียงเริ่มต้นจากการเก็บประสบการณ์มาหลายปีมาปรับใช้มา
สร้างมาวางแผนชีวิต ตั้งเป้าหมายอนาคตใหม่แต่ก็นับว่า ่นี้ วัยนี้เริ่มอิ่มตัว
่ 36-45 เป็่ที่ให้คำปรึกษาคนอื่นเพราะชีวิตมากประสบการณ์มาแล้ว ทั้งใช้ชีวิตของตัวเอง ทั้งมีเป้าหมายไม่มีเป้าหมายหรือบางคนยังไม่มีอะไรเลย ซึ่ง่นี้เป็่ที่เสียดายชีวิตที่ผ่านมามากที่สุด จะมาคิดถึงการงาน การเงิน ชีวิตในตอนแก่
ยิ่งค่าใช้จ่าย ภายในครอบครัว ไหนจะ ลูกหรือคนในครอบครัวเป็วัยที่ ต้องพยายามหามามากที่สุดเพราะเรี่ยวแรงเริ่มลดลงโอกาสงาน โอกาสหาเงิน หาความสุขในชีวิตก็ลดลง
่ 46-60เป็่เช้าสู่ชีวิตที่ หวงกลับคืนมาไม่ได้แม้ประสบการณ์ที่ผ่านมา ความสำเร็จความล้มเหลวที่ผ่านมาก็ได้แต่เพียงคิดถึงวันวานที่ผ่านเป็วัยที่อะไรก็ถกถอย
เป็วัยที่ลูกหลานต้องคอยอยู่ดูแลหามาให้ ให้คำปรึกษา เลี้ยงดูบุตรหลาน แม้บางคนยังแข็งแรง มีความสามารถอยู่แต่ประสิทธิภาพร่างกาย และ การทำงานลดน้อยลง
่ 61-100 เป็่นี้ ให้คำปรึกษากับคนอื่น แม้ยังมีบางคนแข็งแรงอยู่บ้างแต่ก็ได้เพียงทำอะไรเล็กๆน้อยๆ ใช้แรงนิดหน่อยก็เหนื่อยล้า เลอะเลือน หลงลืม ความสุขความจำลดลง หรือบางคนก็จำอะไรไม่ได้แล้ว เพราะแก่ชรา
ซึ่งที่กล่าวมาทั้งหมดเพียงแค่จะบอกว่า
่ชีวิตหนุ่มสาวเป็่ เรียน ทำงาน เที่ยว หาประสบการณ์ มากมายหลากหลายซึ่ง่นี้มีโอกาสมากมายที่ทำให้เรามีชีวิตที่ดีในอนาคต หากเรารู้จักวางแผน การเงิน รู้จักอดออม รู้จักลงทุน ่บั้นปลายชีวิตจะได้ไม่ต้องมาเสียดาย ว่าทำไมตอนนั้นเราไม่ทำมัน ยิ่งสื่อออนไลน์ ไม่ว่าจะสิ่งของ
แบรด์แนม ยิ่งมีมาก เรายิ่งมีความสนในมากจนลืม อนาคตว่า ถ้าวันนั้นเราลำบากทุกอย่างที่ผ่านมา เราเอากลับคืนมาไม่ได้แล้ว
มันเป็สิ่งที่เสียดายมากที่สุดในชีวิต
คือการที่ไม่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำต่อให้อนาคตไม่แน่นอนเราทำตอนเราคิดในชั่วขณะ เราจะไม่ต้องมาเสียดายว่าเมื่อวันทำไมไม่ทำมันต่อให้พลาดเราก็เรียนรู้เพื่ออีกวัน ไม่มีคำว่าเสียดายอย่าไปคาดหวัง อย่าไปฝากความหวังไว้กับใครเพราะสุดท้ายแล้ว ทุกคนทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น อยากมีอะไรอยากได้อะไร ควรวางแผน แบะทำมันั้แ่เยาว์วัย จะได้ไม่เสียดายชีวิต ตอนเป็วัยผู้ใหญ่
เพราะชีวิตเริ่มสั้นลงเรื่อยๆความสำเร็จความหวัง
เริ่มลดลง