ย้อนกลับไม่ได้อีกแล้ว (再也回不去了)

ทุกหน้าเต็มไปด้วยลายมือของเธอ... และของเขา — เหยียนอี้เฉิง

คำอย่าง “พลังงานสะอาดสำหรับครัวเรือน” หรือ “ต้นแบบระบบหมุนเวียนแสงอาทิตย์อัจฉริยะ” ถูกขีดเขียนอย่างตั้งใจ บางแผนผังเธอยังจำได้ว่าเคยหัวเราะเย้าแหย่เขาว่า “เขียนเหมือนเด็ก”

แต่ในวันนี้ สิ่งเ๮๣่า๲ั้๲กลับถูกนำเสนอในสื่อออนไลน์ ในนามของบริษัทนวัตกรรมหน้าใหม่จากเมืองชายฝั่ง — ชื่อว่า “เทียนหลงโฮลดิ้ง”

เธอเบิกตากว้างทันทีที่นักข่าวเอ่ยชื่อผู้ก่อตั้ง...
“เหยียนอี้เฉิง”

หัวใจของลี่ฮวาเต้นแรง ราวกับถูกกระแทกด้วยคลื่นอารมณ์ที่สับสน ทั้ง๻๠ใ๽... ทั้งปวดร้าว... และบางสิ่งที่คล้ายความภาคภูมิใจ ปนอยู่ลึก ๆ

เขาไม่เพียงแต่อยู่รอด
แต่เขากำลังเติบโต — และเป็๞ที่ยอมรับในโลกใบเดิม ที่ครั้งหนึ่งทั้งสองเคยฝันร่วมกัน

ลี่ฮวาตัดสินใจเดินทางไปยังเมืองชายฝั่งนั้น
ไม่มีการนัดหมาย ไม่มีจุดหมายแน่ชัด
เธอแค่อยาก “เห็น” ว่าเขาเป็๲อย่างไร

เธอสวมหมวก ใส่แมสก์ ปิดบังตัวเองอย่างเรียบง่าย ยืนอยู่นอกรั้วของบริษัทที่ทันสมัยและเปิดกว้าง

เธอเฝ้ามองหลายวัน —
เห็นพนักงานเดินเข้าออกอย่างมีชีวิตชีวา
เห็นรถขนวัสดุพลังงานรุ่นใหม่ที่ประทับตราสัญลักษณ์บริษัท
และในที่สุด... เธอก็เห็นเขา

เหยียนอี้เฉิง — ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตพับแขน สวมหมวกเซฟตี้ กำลังยืนอยู่ท่ามกลางแดดร้อนกับทีมงานหน้าไซต์ก่อสร้าง

เขาไม่ได้สั่งการอยู่บนห้องประชุมใหญ่
แต่ลงมือยกอุปกรณ์ ทดสอบตัวต้นแบบด้วยตนเอง
จนลูกน้องต้องรีบห้ามว่า

“ท่านประธานครับ ปล่อยตรงนี้ให้พวกเราดีกว่า”

เขาหัวเราะ และตอบว่า

“พวกนายทำคนเดียว ฉันไม่มั่นใจหรอกน่า”

ลี่ฮวามองภาพนั้นด้วยหัวใจสั่นไหว
น้ำตาเอ่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว...

อดีตผุดขึ้นในหัว —
เขาเคยแบกเครื่องต้นแบบหนัก ๆ กลับบ้าน
เธอเคยบ่นว่ากลัวเขาปวดหลัง
แต่เขากลับบอกว่า...

“ถ้าฉันไม่ลองทำเอง จะรู้ได้ยังไงว่ามันเวิร์คหรือเปล่า”

...ภาพเ๮๧่า๞ั้๞ยังอยู่ ชัดเจน และจริงแท้

ในเช้าวันหนึ่ง
เธอแอบยืนหลบอยู่ใต้ร่มไม้ข้างอาคาร เมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขาอย่างสนิทสนม

เธอคือ “เยว่ฉิง” — หญิงสาวที่อยู่ข้างเขาเสมอในข่าว
สวย ฉลาด และร่าเริง

“อี้เฉิง พรุ่งนี้ประชุมกับทีมญี่ปุ่น ฉันเตรียมรายงานไว้แล้วนะ”

“ดีมาก เยว่ฉิง ขอบใจนะ”

“แต่ถ้าคุณยังไม่พักเลยแบบนี้... ฉันจะบอกคุณแม่แน่ ๆ”
เธอขู่พลางหัวเราะ

เขายิ้มบาง ๆ แล้วพูดเบา ๆ
“พักบ้างก็ได้...”

ลี่ฮวายืนอยู่ไกล ๆ เห็นภาพนั้น
น้ำตาไหลลงมาอีกครั้งโดยไม่มีเสียง

ไม่ใช่เพราะความหึงหวง
แต่เพราะเธอเพิ่งรู้ตัว...

คนที่เธอเคยผลักไสออกไป กลายเป็๲คนที่ใครหลายคนรัก
และอยากอยู่เคียงข้าง

เธอไม่รู้... ว่าควรจะดีใจที่เขาได้ไปต่อ
หรือเสียใจที่เธอเป็๞คนปล่อยเขาไป

เพราะในวันนี้ —
เธอไม่มีอะไรเหลือเลย
นอกจากความคิดถึง และคำขอโทษ...

...ที่เขาอาจไม่มีวันได้ยิน