ฟุบ!
เงากระบี่พุ่งเข้ามาราวสายลม
หวังเฉิงสมฉายา "กระบี่เร็ว" อย่างแท้จริง
เพียงก้าวแรก
ปลายกระบี่ก็แทงตรงมายังไหล่ซ้ายของหลินเย่แล้ว
...
เคร้ง!
หลินเย่ชักกระบี่เหล็กธรรมดาขึ้นป้องกัน
แรงปะทะทำให้เขาถอยหลังไปสองก้าว
แขนขวาชาเล็กน้อย
"เร็วจริง..."
เขาพึมพำในใจ
หากเป็นเมื่อหลายเดือนก่อน
การโจมตีเมื่อครู่อาจทำให้เขาแพ้ทันที
...
บนอัฒจันทร์
ผู้อาวุโสหลายคนพยักหน้า
"หวังเฉิงฝึกกระบี่วายุมาสามปี"
"ความเร็วของเขาเหนือกว่าศิษย์ขั้นเดียวกันไม่น้อย"
"หลินเย่คงลำบากแล้ว"
...
ด้านล่างเวที
ซ่งเหวินกำหมัดแน่น
"สู้เขานะ!"
หลิวหยวนกลับจ้องเขม็ง
ราวกับกำลังสังเกตอะไรบางอย่าง
...
ฟุบ! ฟุบ! ฟุบ!
หวังเฉิงไม่เปิดโอกาสให้พักหายใจ
กระบี่สามสายพุ่งเข้ามาต่อเนื่อง
ซ้าย
ขวา
กลางลำตัว
ทุกการโจมตีรวดเร็วและแม่นยำ
...
แต่หลินเย่กลับไม่รีบร้อนสวนกลับ
เขาเพียงป้องกัน
และถอยทีละก้าว
เคร้ง!
เคร้ง!
เคร้ง!
เสียงกระบี่ปะทะดังต่อเนื่อง
ผู้ชมบางคนเริ่มส่ายหน้า
"จบแล้ว"
"มัวแต่ตั้งรับอย่างเดียว"
"อีกไม่นานก็พลาดจนได้"
...
ทว่า
หลิวหยวนกลับหัวเราะเบา ๆ
"ไม่..."
"เจ้านั่นกำลังดูอยู่"
ซ่งเหวินหันมาทันที
"ดูอะไร?"
"จังหวะ"
"ทุกครั้งที่หลินเย่ประลอง"
"เขาจะไม่รีบโจมตี"
"แต่จะคอยสังเกตคู่ต่อสู้ก่อน"
...
บนเวที
หวังเฉิงเริ่มขมวดคิ้ว
เพราะแม้ตนจะได้เปรียบ
แต่กลับไม่สามารถโจมตีโดนจริง ๆ ได้เลย
ทุกครั้ง
หลินเย่จะหลบหรือปัดกระบี่ออกในจังหวะสุดท้ายเสมอ
ราวกับคาดเดาการเคลื่อนไหวได้ล่วงหน้า
...
"เจ้ามัวแต่หนีหรือ!"
หวังเฉิงตะโกน
ก่อนเร่งความเร็วขึ้นอีก
วิชากระบี่วายุ!
ฉัวะ!
ปลายกระบี่สั่นไหว
เกิดเป็นเงากระบี่หลายสาย
พุ่งปกคลุมด้านหน้าทั้งหมด
เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วลาน
เพราะนี่คือวิชาที่หวังเฉิงภาคภูมิใจที่สุด
...
หลินเย่สูดลมหายใจลึก
สายตาจับจ้องไปที่เท้าของอีกฝ่าย
ไม่ใช่ปลายกระบี่
แต่เป็นการเคลื่อนไหวของร่างกาย
เท้าซ้าย...
ลงน้ำหนักมากกว่าเดิม
ไหล่ขวา...
เอียงไปเล็กน้อย
จังหวะหายใจ...
เริ่มไม่สม่ำเสมอ
"ตรงนั้น!"
ฟุบ!
ร่างของเขาพลันเคลื่อนไหว
แทนที่จะถอย
กลับก้าวเฉียงเข้าไปด้านใน
หลบเงากระบี่ทั้งหมดอย่างหวุดหวิด
...
หวังเฉิงเบิกตากว้าง
"เป็นไปไม่ได้!"
ก่อนที่เขาจะตั้งตัวทัน
ด้ามกระบี่เหล็กธรรมดา
ก็หยุดอยู่ตรงลำคอ
ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา
...
ทั่วทั้งลานเงียบกริบ
ไม่มีใครคาดคิด
ว่าหลินเย่จะสวนกลับได้ในจังหวะนั้น
...
ผู้ตัดสินนิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนประกาศเสียงดัง
"ผู้ชนะ!"
"หลินเย่!"
เสียงฮือฮาปะทุขึ้นทันที
...
"เขาทำได้อย่างไร?"
"ข้าไม่เห็นเลย!"
"หวังเฉิงพลาดตรงไหน?"
...
หวังเฉิงยืนนิ่ง
ก่อนถอนหายใจยาว
"ข้าแพ้แล้ว"
เขาเก็บกระบี่เข้าฝัก
ก่อนประสานมือให้
"เจ้าสังเกตได้ดีมาก"
หลินเย่รีบคารวะตอบ
"ข้าแค่โชคดี"
หวังเฉิงหัวเราะ
"คนที่ชนะแล้วบอกว่าโชคดี"
"น่าหมั่นไส้จริง ๆ"
แต่แววตาของเขา
กลับไม่มีความไม่พอใจแม้แต่น้อย
...
บนอัฒจันทร์
ผู้อาวุโสหลายคนเริ่มมองหลินเย่ต่างไปจากเดิม
"เด็กคนนี้..."
"สัญชาตญาณการต่อสู้ยอดเยี่ยม"
"หรือควรบอกว่า..."
"ความสามารถในการสังเกตน่ากลัวกันแน่?"
...
ผู้อาวุโสเฉินพยักหน้าเบา ๆ
"เขาไม่ใช่อัจฉริยะด้านพลัง"
"แต่เป็นคนที่รู้จักใช้สิ่งที่ตัวเองมี"
"เช่นนี้..."
"อาจไปได้ไกลกว่าที่คิด"
...
หลังลงจากเวที
ซ่งเหวินรีบวิ่งเข้ามา
"สุดยอด!"
"ข้านึกว่าเจ้าจะแพ้แล้วเสียอีก!"
หลินเย่ยิ้มบาง
"ข้าก็นึกเช่นนั้นเหมือนกัน"
หลิวหยวนกลับตบบ่าเขาเบา ๆ
"ไม่ต้องถ่อมตัว"
"เจ้าชนะด้วยฝีมือของตัวเอง"
...
ไม่นาน
การประลองรอบแรกทั้งหมดก็สิ้นสุดลง
เหลือผู้ผ่านเข้ารอบเพียงสี่สิบสองคน
และในบรรดาคนเหล่านั้น
ชื่อของหลินเย่
เริ่มถูกพูดถึงมากขึ้นเรื่อย ๆ
แม้จะไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งที่สุด
แต่ไม่มีใครกล้าประมาทเด็กหนุ่มผู้นี้อีกแล้ว
...
ยามเย็น
รายชื่อรอบต่อไปถูกติดขึ้น
หลินเย่เดินเข้าไปดู
ก่อนหยุดชะงักเล็กน้อย
คู่ต่อสู้รอบหน้า
คือ...
"หลี่เฟิง"
หนึ่งในตัวเต็งอันดับต้น ๆ ของปีนี้
ชายหนุ่มผู้มีพลังระดับรวมปราณขั้นหก
และมีพื้นฐานจากตระกูลผู้ฝึกตน
...
ด้านหลัง
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น
"ดูเหมือนโชคชะตาจะจัดให้พวกเราเจอกันเร็วกว่าที่คิด"
หลี่เฟิงเดินเข้ามา
สีหน้าเรียบเฉยดังเดิม
"หวังว่า..."
"เจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง"
569
