กามเทพน้อยสื่อรัก_End

        กริ๊ง...... กริ๊ง...... กริ๊ง......

        เสียงโทรศัพท์มือถือของแบรี่ ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง ดังมาเข้าหูของอรภา ที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนอน จึงทำให้อรภา รู้สึกตัวงัวเงียตื่นขึ้นมา ซึ่งช่วงนี้อรภาเป็นอะไรก็ไม่รู้ ง่วงนอนได้ตลอดเวลา ยิ่งตอนเช้าก็ไม่ค่อยอยากจะตื่นเลย ทั้งที่ปกติเธอมักจะตื่นนอนก่อนแบรี่อยู่แล้ว แต่ช่วงสามสี่วันมานี้ เธอตื่นนอนหลังเขามาตลอด

        แบรี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร และไม่ได้เอะใจอะไรด้วย คิดว่าพักนี้ อรภาคงจะเหนื่อย กับการเลี้ยงและเล่นกับเด็กชายดีออนนั้นแหละ เพราะเป็นช่วงที่กำลังซน ซึ่งไม่ใช่ซนธรรมดา แต่เป็นแสนซนเอามากๆ เลยทีเดียวล่ะ

        อรภาผงกศีรษะขึ้นเมียงมองดูคนตัวโต แต่เขาไม่ได้นอนอยู่เคียงข้างเธอแล้ว ซึ่งหลังจากวันที่เขาไปงานเลี้ยงคนเดียววันนั้น พอเขากลับมาบ้าน เขาก็ยังคงทำตัวเช่นเดิม คือสวมกอดเวลานอน และบอกรักด้วยก่อนนอน อรภาจึงคลายใจลงไปได้บ้าง และคิดว่าตัวเองคงจะคิดมากไปเอง จึงได้พยายามทำตัวให้เป็นปกติไม่คิดอะไรมาก  

        อรภาได้ยินเสียงน้ำสาดกระเซ็นแว่วๆ ออกมาจากในห้องน้ำ

        กริ๊ง...... กริ๊ง...... กริ๊ง......

        ตอนแรกก็ว่าจะทำเป็นไม่สนใจ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของแบรี่แล้วนะ แต่มันดันดังอยู่อย่างนั้นไม่ยอมหยุด อรภาจึงเลื่อนร่างบาง พร้อมกับยื่นมือเรียวเล็กไปหยิบ โทรศัพท์มือถือนั้นขึ้นมาดู

        ‘แคโรลาย!!??’

        อรภาเห็นชื่อที่ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ ก็ขมวดคิ้วสังสัยใคร่รู้เป็นอย่างยิ่ง ว่าชื่อนี้เป็นใครกัน ทำไมถึงได้โทรย้ำๆ ติดๆ กันอย่างนี้ ทั้งที่หากเป็นลูกน้องของแบรี่ จะโทรมาเพียงครั้งเดียวจะไม่โทรย้ำๆ อย่างนี้ เพราะจะรู้ว่า แบรี่จะต้องโทรกลับไป ในเวลาที่เขาสะดวกแล้ว ยกเว้นว่ามีอะไรที่ด่วนมากจริงๆ ถึงจะโทรมาย้ำแล้วย้ำอีก

        “สวัสดีค่ะ ตอนนี้คุณแบรี่ไม่สะดวกรับสายค่ะ คุณมีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ?” อรภาตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ของแบรี่ ขึ้นมากดรับสาย เพราะคิดว่าคนที่โทรมา อาจจะมีอะไรเร่งด่วน

        “สวัสดี!! เธอเป็นใคร? ทำไมถึงมารับโทรศัพท์แทนแบรี่?” แคโรลายกรอกเสียงเข้มวางอำนาจ เหมือนกำลังไม่พอใจกลับมาตามสาย

        “แล้วเธอล่ะเป็นใครกัน? มีธุระอะไรถึงได้โทรมาหาคุณแบรี่?”

        อรภาหูพึ่งขึ้นมาทันที ที่ได้ยินคนฝั่งตรงข้ามที่โทรเข้ามา ถามมาด้วยน้ำเสียงอย่างไม่เป็นมิตรอย่างนั้น จึงได้ถามสวมกลับไป ด้วยน้ำเสียงเข้มไม่แพ้กัน และหัวใจดวงน้อยๆ ที่อยู่ทางอกด้วนซ้าย รู้สึกหวั่นๆ ร้อนวูบวาบ ขึ้นมายังไงบอกไม่ถูก และแถมยังเต้นรัวเร็วผิดจังหวะไปเลยอีกต่างหาก

        “แล้วเธอล่ะเป็นใครกัน? ทำไมถึงบังอาจมารับโทรศัพท์ของคุณแบรี่อย่างนี้ได้??”

        แคโรลายถามกลับมา โดยไม่คิดจะตอบคำถามของอรภา เพราะเธอเดาว่าผู้หญิงที่รับโทรศัพท์ของแบรี่ อยู่ในขณะนี้ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก คนที่แบรี่เรียกขานว่า ‘คู่หมั้น’ ที่ได้กล่าวถึงมาให้ได้ฟังนั้นแหละ

        “ฉันเป็นคู่หมั้นของเขา แล้วเธอเป็นใคร มีธุระอะไรจะพูดกับเขาไม่ทราบ?” อรภาก็ชักจะมีอารมณ์โมโหขึ้นมา เมื่อคนที่โทรเข้ามาใช้น้ำเสียง ราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของของแบรี่อย่างนี้

        “ฉันเป็นภรรยาของคุณแบรี่ คบกันมาจะสองปีแล้ว เขาจะมามีคู่หมั้นได้ยังไงกัน เธอคิดเข้าข้างตัวเองหรือเปล่า แบรี่เขาก็เป็นซะอย่างนี้แหละ มีผู้หญิงไปทั่ว เพราะเขามีความต้องการสูง และฉันก็รับกับเรื่องนี้ได้ ไม่ถือสาเขา แต่หากจะมายกยอปอปั้น ให้ขึ้นมาเป็นคู่หมั้นนั้น ไม่มีทาง!! เพราะเขามีฉันเป็นภรรยาอยู่แล้ว”

        อรภาได้ยินคำพูดมาตามสายของแคโรลาย ร่างบางก็เย็นวาบไปทั่วทั้งตัว และแล่นชิวไปที่หัวใจอย่างไม่รอช้า จึงได้แต่นิ่งอึ้งอยู่ชั่วขณะหนึ่ง มือเรียวเล็กที่ถือโทรศัพท์มือถือของแบรี่ แนบอยู่ที่ใบหูเล็กก็มีอาการสั่นเทานิดๆ

        “อย่างนั้นเหรอคะ? ถ้าเขาออกมาจากห้องน้ำแล้ว ฉันจะบอกให้เขาโทรกลับหาคุณก็แล้วกันนะ” อรภาว่าแล้ว ก็กดวางสายนั้นไปในทันที และน้ำตาก็ไหลรินออกมา จากสองดวงตากลมสวยราวกับทำนบแตก

๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔