เจอราร์ดและเหล่าอัศวินที่เหลือรอดต่างสู้สุดชีวิต ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายและเสียงร้องโหยหวนของลมหนาว ดาบปะทะกันเป็ระยะๆ เสียงร้องครวญครางของเพื่อนร่วมรบที่ล้มตายลงทีละคนทำให้หัวใจของเจอราร์ดปวดร้าว
แม้จะเหนื่อยล้าและาเ็ แต่เจอราร์ดก็ยังคงสู้ต่อไปด้วยความแค้นที่ปะทุขึ้นมาภายใน ด้วยวิชาดาบที่แม่นยำ เขาสามารถสังหารทหารของขุนนางไปได้หลายคน แต่ด้วยจำนวนที่น้อยกว่าและสภาพร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย ในที่สุดเขาก็ถูกทหารล้อมไว้
ขุนนางผู้ทรยศปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ชั่วร้าย "ถึงเวลาที่เ้าจะต้องชดใช้แล้ว เจอราร์ด" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "เ้าจะต้องทรมานอย่างช้าๆ ก่อนจะตายไป"
ทันใดนั้น นักเวทคนสนิทของขุนนางก็เริ่มร่ายคาถาที่น่ากลัว เสียงกระซิบแ่เบาคล้ายกับคำสาปดังก้องไปทั่วบริเวณ เจอราร์ดรู้สึกถึงความเ็ปที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายราวกับมีมีดหลายเล่มแทงทะลุเข้าไปในตัว
"คำสาปนี้จะทำให้เ้าไม่สามารถตายได้ เ้าจะต้องทนทุกข์ทรมานตลอดกาล" นักเวทกล่าวจบคาถา
เจอราร์ดทรุดตัวลงกับพื้น ความเ็ปทรมานร่างกายของเขาอย่างแสนสาหัส เขาพยายามที่จะลุกขึ้น แต่ก็ทำไม่ได้ ร่างกายของเขาเริ่มแข็งตัวและเ็า ราวกับว่าชีวิตกำลังจะถูกดูดออกไปทีละน้อย
ขุนนางหัวเราะเยาะเย้ย "นี่คือจุดจบของเ้า เจอราร์ด"
ด้วยความแค้นและความเ็ป เจอราร์ดเงยหน้าขึ้นมองขุนนางเป็ครั้งสุดท้าย